Το καλοκαίρι στην Αθήνα όλα νεκρώνουν. Μόνη συντροφιά των μελλοθάνατων εναπομεινάντων Αθηναίων ο ανεμιστήρας, το ανοιχτό περίπτερο της γειτονιάς μας και φυσικά το Netflix. Έτσι, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα για το μέλλον αποφάσισα να δω την νέα προσθήκη της πλατφόρμας, την γερμανική ταινία Paradise (2023) των Boris Kunz, Tomas Jonsgard και Indre Juskute. Πρόκειται για την απόλυτη δυστοπία, μια κοινωνία που ο χρόνος των ανθρώπων έχει εμπορευματοποιηθεί. Έτσι, πολλοί πουλούν χρόνια από τη ζωή τους για αντάλλαγμα μεγάλα χρηματικά ποσά, τα οποία άλλοι προτίθενται να πληρώσουν για να γίνουν νέοι ξανά. Επιπλέον, στην κοινωνία αυτή ο χρόνος αποτελεί περιουσιακό στοιχείο και έτσι τα χρόνια ζωής αποτελούν αντικείμενα εγγυήσεων σε τραπεζικά ιδρύματα και κατ’ επέκταση αντικείμενο κατασχέσεων και αναγκαστικών εκτελέσεων με τη χρήση αστυνομικής βίας.
Γίνεται φανερό ότι από τα παραπάνω ότι το Paradise αποτελεί ένα γνήσιο δυστοπικό έργο, το οποίο στηρίζεται πάνω στην αντίθεση μιας τέλειας, φαινομενικά, κοινωνίας, η οποία έχει νικήσει το χρόνο και συνακόλουθα το θάνατο και της φρικαλέας πραγματικής κατάστασης, που υποκρύπτεται στο βάθος. Μέσο για την ανάδειξη της αλήθειας αυτής και ενός αιχμηρού πολιτικού σχολίου για τον νεοφιλελευθερισμό, την προσφυγική κρίση, αλλά και τις σχέσεις παραγωγής στη Δύση, γίνεται η ιστορία του κεντρικού ζευγαριού. Έτσι, κατά την αρχή του έργου, βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του Μαξ, πετυχημένου agent της πολυεθνικής εταιρείας AEON, που πείθει φτωχά παιδιά, μετανάστες, πρόσφυγες και ανθρώπους της εργατικής τάξης να «πουλήσουν» λίγα χρόνια ζωής, με αντάλλαγμα πλούτο. Παράλληλα, ο ίδιος ζει στο σπίτι των ονείρων του, μαζί με την σύζυγό του, Ελένα, έχοντας πάρει ένα υπέρογκο δάνειο. Αυτό που αγνοεί, ωστόσο, είναι ότι η σύζυγός του έχει εγγυηθεί γι’ αυτό με 40 ολόκληρα χρόνια από τη ζωή της, τα οποία και θα αναγκαστεί να αποδώσει δια της βίας, όταν μια φρικτή πυρκαγιά καίει το σπίτι τους , προκειμένου να αποπληρωθεί η Τράπεζα.
Μέσα σε μια νύχτα, η Ελένα από 30 ετών αποκτά τη βιολογία και τη μορφή 70χρονης γυναίκας, κάτι που βάζει τέλος στα όνειρα του ζευγαριού για τη δημιουργία μιας ευτυχισμένης οικογένειας. Παράλληλα, οι υποσχέσεις της εταιρείας AEON για αποκατάσταση της ζημιάς όχι μόνο δεν υλοποιούνται, αλλά διαψεύδονται εντελώς, αφού γίνεται φανερό ότι το ατύχημα, η πυρκαγιά και η εγγύηση που αναγκάστηκε να δώσει η Ελένα σχετίζονται με την CEO της και τα σκοτεινά της κίνητρα.
Όλα τα παραπάνω μετατρέπουν τους δύο ήρωες από ένα συμβατικό ζευγάρι, σε ένα εγκληματικό ντουέτο, που έχουν ως στόχο την αποκατάσταση της Ελένα και αποφασίζουν να ταξιδέψουν ως την Λιθουανία, όπου φέρεται να υπάρχει μια παράνομη κλινική μεταφοράς χρόνου, στην οποία καταφεύγουν celebrities και influencers, προκειμένου να μείνουν νέοι, εκμεταλλευόμενοι τα χρόνια ζωής που «κλέβουν» από φτωχούς πρόσφυγες, που εξαφανίζονται μυστηριωδώς από υποδομές υποδοχής προσφύγων.
Με αυτόν τον τρόπο αρχίζει ένα ανθρωποκυνηγητό, στο οποίο συμμετέχει και η «Adam», μια radical, τρομοκρατική οργάνωση, που έχει ως στόχο την εξάλειψη όσων απομυζούν χρόνια ζωής από το λαό και την μετωπική σύγκρουση με το καπιταλιστικό σύστημα. Έτσι, στο ταξίδι τους αυτό, το ζευγάρι, έρχεται αντιμέτωπο με καίριες επιλογές, όμοιες με αυτές που παίρνει ο καθένας μας, όταν πρέπει να πάρει θέση ενάντια στην αδικία και τα κακώς κείμενα. Ως εκ τούτου, η ταινία αποκτά πραγματικό ενδιαφέρον, αφού σε μεγάλο βαθμό οι διαφορετικές επιλογές των πρωταγωνιστών αντικατοπτρίζουν τις αληθινές συνθήκες διαχείρισης καταστάσεων γύρω μας.
Παράλληλα, οι σχέσεις εξουσίας και η διαπλοκή τους με την παρανομία και την θεοποίηση του κέρδους αποδίδονται με τόσο αιχμηρό τρόπο, έτσι ώστε να εκφράζεται με πληρότητα μια πολιτική και κοινωνική διαμαρτυρία, κάνοντας χρήση, μάλιστα, όλων των χαρακτηριστικών της δυστοπίας ως καλλιτεχνικού ρεύματος. Με άλλα λόγια το Paradise, αν και δεν αποτελεί το ίδιο μια ανατρεπτική επιλογή, προτείνει, ωστόσο, την ανατροπή και αυτό είναι κάτι το απόλυτα δροσιστικό και αναζωογονητικό ανάμεσα στη θερινή σαβούρα του Netflix!
