Η δεκαετία του ’90 αποδείχθηκε καταστροφική για την κινηματογραφική πορεία του Batman, αφού το γοτθικό σύμπαν που έστησε ο Tim Burton αντικαταστήθηκε βιαίως από το πολύχρωμο, ανάλαφρο, οριακά παιδικό κόσμο του Joel Schumacher. Ξαφνικά, το franchise του Batman άρχισε να δημιουργεί απωθητικές σκέψεις παρόμοιες με εκείνες που φέρνει στο μυαλό των κατοίκων της η Gotham.
Ωστόσο, στα τέλη της επόμενης δεκαετίας, ένας σχετικά νέος σκηνοθέτης φάνηκε ικανός να ανατρέψει την κατάσταση. Ο λόγος φυσικά για τον Christopher Nolan, ο οποίος συνδύασε την αγάπη του για το νουάρ και τον ρεαλισμό για να μας παραδώσει μια τριλογία που επαναπροσδιόρισε όχι μονάχα τον Βatman, αλλά ολόκληρο το υπερηρωικό είδος, ρίχνοντας παράλληλα τη σκιά της σχεδόν σε κάθε ταινία ή σειρά που ακολούθησε. Γι’ αυτό το λόγο, τo δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας στον Nolan ανήκει δικαιωματικά στην τριλογία του Σκοτεινού Ιππότη, προσεγγίζοντας την με θαυμασμό, αλλά και με πιο κριτική ματιά και απαντώντας σε ερωτήματα όπως: ποιά από τις τρεις ταινίες είναι η καλύτερη; Μπορεί ο Bane του Tom Hardy να συγκριθεί με τον Joker του Heath Ledger; Είναι το φινάλε της τριλογίας το πιο αδύναμο μέρος της;
