Μεγαλώνοντας και διαβάζοντας κόμικς, πολλοί και πολλές αρχίσαμε να προσέχουμε τα ονόματα των δημιουργών. Συνήθως, στα περιοδικά με κόμικς της Ντίσνεϋ, τα ονόματα ήταν γραμμένα με μικρά γράμματα, στο κάτω μέρος της πρώτης σελίδας κάθε ιστορίας. Σιγά σιγά αρχίσαμε να ξεχωρίζουμε στυλ στο σχέδιο και ονόματα που συνδέονταν με τις αγαπημένες μας ιστορίες, εκείνα τα τευχάκια που διαβάσαμε ξανά και ξανά και μάθαμε τις ιστορίες απ’ έξω. Ένα από τα πρώτα ονόματα που «έμειναν» στους αναγνώστες ήταν ο Αμερικάνος Don Rosa (για τους παλαιότερους, προφανώς, ο Carl Barks), ενώ από τους Ιταλούς, ξεχώρισαν, μεταξύ πολλών άλλων, δημιουργοί όπως οι Romano Scarpa, Tito Faraci και Giorgio Gavazzano. Ενώ οι ιστορίες του Scarpa δημοσιεύονταν κυρίως στο ΚΟΜΙΞ, οι άλλοι δύο εμφανίζονταν κυρίως στα αμιγώς «ιταλικά» περιοδικά, Ντόναλντ, Μίκυ Μάους, Κλασικά καθώς και το Αλμανάκο. Ο Cazazzano θεωρείται πλέον ο κορυφαίος εν ζωή δημιουργός Ντίσνεϋ, έχει σχεδιάσει ιστορίες όπως τους Άρχοντες των Δράκων και έχει δημιουργήσει διάφορους χαρακτήρες, μεταξύ αυτών και τους αγαπημένους ατζαμήδες, Χάρυ Βδέλλα και Ροκ Νταμάρη. To έργο του Cavazzano είναι τεράστιο και εδώ μπορείτε να βρείτε μία λίστα με ιστορίες που έχει σχεδιάσει ή γράψει και να ψάξετε μερικά παλιά τεύχη Μικύ Μάους. Από την άλλη, ο Faraci έχει γράψει πλήθος ιστοριών με χαρακτήρες Ντίσνεϋ και όχι μόνο, μεταξύ αυτών μερικές με τον Φάντομ Ντακ, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργήσει τον χαρακτήρα Ντύλαν Μάους (μία παρωδία του Ντύλαν Ντογκ με τον Μίκυ) και μαζί με τον Cavazzano έχουν γράψει και σχεδιάσει ιστορίες που στην Ελλάδα δημοσιεύτηκαν στον β’ κύκλο του Μίκυ Μυστήριο — μίας σειράς που λατρέψαμε πολλά παιδιά των 90s.
Γιατί όλη αυτή η εισαγωγή, γεμάτη νοσταλγία για την παιδική ηλικία των millennials στην Ελλάδα; Γιατί οι εκδόσεις Μικρός Ήρως έβγαλαν στα ελληνικά το Μυστικό του Κρυστάλλου, που κυκλοφόρησε αρχικά το 2003 και αποτέλεσε την πρώτη ιστορία του γνωστή υπερ-ήρωα από Ιταλούς δημιουργούς. Προφανώς οι Tito Faraci και Giorgio Gavazzano ήταν οι ιδανικοί για μία τέτοια μεταφορά που προσπάθησε να συνδυάσει έναν από τους πιο γνωστούς χαρακτήρες των αμερικάνικων κόμικς με το σχεδιαστικό στυλ της Ντίσνεϋ.
Η ιστορία ξεκινάει με τον Peter Parker στη συνηθισμένη κατάσταση, υπό πίεση, να ακούει τις φωνές του Jameson στην εφημερίδα και να σκέφτεται ότι θέλει να πάρει ένα διάλειμμα από τον ρόλο του ως Spider-Man και τους μασκοφορεμένους villain που τον ταλαιπωρούν. Η λύση εμφανίζεται απρόσμενα καθώς αναλαμβάνει μία δημοσιογραφική αποστολή στη Βενετία για να καλύψει το καρναβάλι. Όπως είναι αναμενόμενο, τίποτα δεν πάει όπως το περιμένει καθώς η προσπάθεια χαλάρωσης θα διακοπεί όταν ο κόμης Αλβίζε Τζάνους, που θα έπρεπε να είναι νεκρός εδώ και αιώνες, αρχίζει να τρομοκρατεί τη Βενετία. Ο Peter Parker αναγκάζεται να ξαναγίνει Spider-Man και να μάθει την ιστορία της δημιουργίας κρυστάλλων στη Βενετία του 17ου αιώνα, για να αποκαλύψει το μυστικό του κόμη και να τον αντιμετωπίσει.
Το σενάριο είναι απλό και κινείται στο γνωστό μοτίβο των υπερ-ηρωικών κόμικς όπου ο πρωταγωνιστής πρέπει να ηττηθεί πρώτα, να προετοιμαστεί πνευματικά και να επιστρέψει «σοφότερος» για να καταβάλλει τον αντίπαλο του. Ο Faraci γράφει με άνεση τον κλασικό χαρακτήρα του Spider-Man/Parker, διατηρεί τις ατάκες, τον αυτοσαρκασμό και προσθέτει μερικά (κάπως προφανή) αστεία για τον μασκοφορεμένο ήρωα μες το καρναβάλι.
Ωστόσο, το στοιχείο που ξεχωρίζει στο Μυστικό του Κρυστάλλου είναι το σχέδιο του Giorgio Gavazzano. Διατηρεί τα «καρτουνίστικα» χαρακτηριστικά του που δίνουν την ιδιαίτερη ντίσνεϋ πινελιά σε αυτή την ιστορία Spider-Man, συγχρόνως είναι δυναμικό και «ζωηρό» σε όλες τις σκηνές δράσεις, όπως απαιτεί ένα υπερ-ηρωικό κόμικς. Μα πάνω από όλα, αποδίδει είναι ατμοσφαιρικό και σκοτεινό για να αποδώσει τη βραδινή Βενετία και τα μυστικά αιώνων που αποκαλύπτονται και απειλούν τον πρωταγωνιστή μας. Τα καρέ του φινάλε, στο κρυμμένο εργαστήριο του κόμη, είναι εξαιρετικά και δίνουν μία διαφορετική οπτική σε μία γνωστή σκηνή όπου ο Spider-Man ανακαλύπτει το κρησφύγετο ενός villain-επιστήμονα.
Η τελευταία ενότητα του κόμικς, με τίτλο «Πίσω από τις Κουίντες», μας ανοίγει τα παρασκήνια της συνεργασίας των δύο Ιταλών δημιουργών και παρουσιάζει τα πρώτα προσχέδια των χαρακτήρων και των καρέ καθώς και τις τοποθεσίες στη Βενετία που αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης. Ο Faraci εξηγεί πώς συνδυάστηκε κείμενο και σχέδιο αλλά και το πώς προέκυψαν από τη ζωηρή φαντασία του Cavazzano οι πιο εντυπωσιακές σκηνές του Κρυστάλλου.
Το Μυστικό του Κρυστάλλου, πέρα από ένα trigger νοσταλγίας, είναι μία όμορφη και αισθητικά πρωτότυπη ματιά στον αγαπημένο υπερ-ήρωα από δύο δημιουργούς που αποδεικνύουν την αγάπη τους για αυτόν αλλά και για τη Βενετία. Στο τέλος του κόμικς, οι αναγνώστες μένουν να θέλουν κι άλλο «Ιταλό» Spider-Man.
