Κάθε πιστός λάτρης της επιστημονικής φαντασίας έχει δει τουλάχιστον κάποιες από τις κλασσικές χολιγουντιανές ταινίες που ασχολούνται με την εισβολή εξωγήινων στον πλανήτη μας. Μην ξεχνάμε ότι για πολύ κόσμο στις δεκαετίες του 1980 και 1990 τα όρια μεταξύ επιστημονικής φαντασίας και πραγματικότητας δεν ήταν τόσο διακριτά. Και φυσικά δεν εντοπίζεται το πρόβλημα μόνο στις εκπομπές του Χαρδαβέλλα ή/και σε άλλες cult φιγούρες της ελληνικής τηλεόρασης, που παραδοσιακά πάντα βρίσκονταν τα κατάλληλα άτομα που είτε επικοινωνούν με εξωγήινους και θεούς, είτε ακόμα είναι και η μετενσάρκωση του Χριστού του ίδιου. Στην πραγματικότητα εκείνη την περίοδο το ζήτημα της εμφάνισης εξωγήινων είχε πάρει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις μέσω θεωριών συνομωσίας που επιβεβαιώνονταν από οπτικοακουστικό υλικό και είχαν δημιουργήσει ενός είδους ηθικό πανικό στην αμερικάνικη -κυρίως- κοινωνία.
Σε αυτό το πλαίσιο η τηλεόραση και ο κινηματογράφος ενσωμάτωσαν ή και εμπλούτισαν αυτούς τους μύθους οπτικοποιώντας τους. Τότε γυρίστηκαν ταινίες και σειρές που αποτέλεσαν μετέπειτα σταθμούς για τη μαζική κουλτούρα, όπως η θρυλική σειρά “X-Files”, ο “E. T. ο εξωγήινος”, οι “Αρειανοί επιτίθενται” και οι στυλάτοι “Men in Black”. Πλέον η εισβολή των εξωγήινων μυστικά ή με διαστημόπλοια σε επιθετικό σχηματισμό έγινε ένα δημοφιλές καλλιτεχνικό θέμα με το οποίο η ευρύτερη καλλιτεχνική βιομηχανία δημιούργησε αμέτρητες παραλλαγές.
Στις ημέρες μας η εισβολή εξωγήινων είναι λιγότερο πιθανό ενδεχόμενο και η επιστημονική φαντασία εστιάζει κυρίως σε άλλους πιο σύγχρονους κινδύνους, όπως είναι οι ασύλληπτες για εμάς προεκτάσεις της τεχνητής νοημοσύνης, όπου από τον Terminator μέχρι το Black Mirror έχουν εμφανιστεί σε διάφορες μορφές. Όμως παράλληλα στα πλαίσια της επιστροφής στα 80’s και τα 90’s που επιβάλλει η φυγή στη νοσταλγία της σύγχρονης κινηματογραφικής παραγωγής έχει επανέλθει και το θέμα των εξωγήινων με εμβληματικότερη απόδειξη φυσικά στο Stranger Things.
Γιατί όμως όλη αυτή η εισαγωγή; Μα φυσικά για να εντοπίσουμε τις ρίζες της έμπνευσης του Αλλόκοσμου Επισκέπτη του νέου βιβλίου του Σπύρου Γιαννακόπουλου που κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις Πατάκη, ο οποίος όχι μόνο δεν κρύβει τις πηγές του, αλλά αντιθέτως δεν χάνει ευκαιρία να κάνει σαφείς nerd αναφορές στους “κλασσικούς” των ειδών που εμπλέκονται στο βιβλίο του. Και δεν χρησιμοποιώ πληθυντικό τυχαία, αλλά προκειμένου να τονίσω ότι σε αυτό το βιβλίο του ο Σπύρος Γιαννακόπουλος φαίνεται ότι προσπάθησε να χωρέσει όλα αυτά που αγαπά κι αυτά προφανώς είναι πολλά:
Κατ’ αρχάς η εφηβική – νεανική λογοτεχνία. Αυτό είναι το λογοτεχνικό είδος στο οποίο έχει αφιερωθεί, αλλά κλείνοντας το μάτι στους ενήλικους, οι οποίοι μπορούν πάντα να διαβάσουν ευχάριστα τις ιστορίες του, ίσως με διαφορετικό μάτι απ’ τον έφηβο αναγνώστη. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα είναι τα “κορίτσια” του, η Νάνσι και Το κορίτσι με το ξύλινο σπαθί, δύο ιστορίες που ανατρέπουν τα στερεότυπα των κλασσικών παραμυθιών και μπορούν να χαρακτηριστούν ως σύγχρονα φεμινιστικά παραμύθια. Στον Αλλόκοσμο Επισκέπτη μεταφερόμαστε βέβαια σε άλλες θεματικές με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, αλλά παραμένει αυτό το ταυτόχρονα εφηβικό και ενήλικο στοιχείο, όπου σε κάθε ηλικία έχει να πει και κάτι διαφορετικό, αντίστοιχο με τις προσλαμβάνουσες του αναγνώστη. Ο Νιλ και ο Φίλιπ είναι οι χαρακτήρες με τους οποίους εύκολα θα ταυτιστεί κάθε έφηβος που περνάει τις διακοπές του παίζοντας και εξερευνώντας για περίεργα φαινόμενα.
Κατά δεύτερον ο Γιαννακόπουλος είναι αποδεδειγμένα ένας nerd και γι’ αυτό και εμπνέεται από διάφορα είδη της nerd κουλτούρας. Σε αυτό το βιβλίο μας μεταφέρει στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας κάνοντας μάλιστα αναφορές σε κλασσικά και πιο σύγχρονα έργα. Έτσι στον Αλλόκοσμο Επισκέπτη θα βρούμε τον δρ. Αυγουστίνο, τον τρελό επιστήμονα που είναι μια σαφής αναφορά στην κλασσική ιστορία του Φρανκενστάιν αλλά και τον Τζέιμς Φόλντερ, τον (μοναδικό) πράκτορα μιας αστυνομικής υπηρεσίας επιφορτισμένης με την έρευνα υπερφυσικών φαινομένων. Όμως επειδή δεν βρίσκεις εύκολα nerd που δεν είναι λάτρης και της κλασσικής φαντασίας στον Αλλόκοσμο Επισκέπτη θα θυμηθούμε τόσο τον Lovecraft αλλά και το must παιχνίδι κάθε nerd, το D&D.
Επίσης δεν λείπει ποτέ απ’ τις ιστορίες του -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- η μουσική. Όπως στη Γουανατόπια -ελλείψει ηλεκτρονικών μέσων- “ακούσαμε live” τους Φάνκι Πότες και στη Νάνσι γνωρίσαμε μεσαιωνικού rock και metal ήχους, έτσι και το soundtrack του Αλλόκοσμου Επισκέπτη περιλαμβάνει διάφορες μουσικές εκπλήξεις, από καψουροτράγουδα μέχρι ατμοσφαιρική jazz.
Τέλος δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι ο Σπύρος Γιαννακόπουλος είναι ένας γνήσιος λάτρης των comics! Εξάλλου είναι σταθερός συνεργάτης του Μπλε Κομήτη αρθρογραφόντας πάνω στην επικαιρότητα του ελληνικού και διεθνούς χώρου των comics. Έτσι όπως και ο δημιουργός τους έτσι και οι χαρακτήρες του βιβλίου στην ελεύθερη ώρα διαβάζουν και ανταλλάζουν comics. Αλλά και πέρα από αυτά σε κάθε βιβλίο του υπάρχει κάπου περισσότερο ή λιγότερο κρυμμένο ένα comic. Και ο βασικός υπεύθυνος για τη μη έλλειψη των βιβλίων του Γιαννακόπουλου από comics είναι ο Πέτρος Χριστούλιας (Χαρακώματα, Τριγυρνώ μες στην Αθήνα, Γυρνώ σαν νυχτερίδα) ο οποίος και σε αυτό το βιβλίο έχει σχεδιάσει το εξώφυλλο, αλλά επιπλέον έχει επιμεληθεί και μια εκτεταμένη εικονογράφηση η οποία εμπλουτίζει την ιστορία, εξοικειώνει ευκολότερα τον αναγνώστη με τους χαρακτήρες και φυσικά ομορφαίνει συνολικά την έκδοση.
Θα μπορούσα να πω πολλά ακόμα για την υπόθεση, τους χαρακτήρες και τις άλλες πτυχές του βιβλίου, αλλά μάλλον το καλύτερο είναι να αφεθεί να τα ανακαλύψει μόνος του ο κάθε αναγνώστης. Αν κάτι αξίζει όμως να επαναληφθεί είναι ότι η εφηβική – νεανική λογοτεχνία του Γιαννακόπουλου είναι σίγουρα μια εξαιρετική πρόταση για αυτές τις ηλικίες, αλλά παράλληλα μπορεί να αποτελέσει και ένα πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα για τον ενήλικο αναγνώστη, αφού ο συγγραφέας πάντα μεριμνά για κάθε ηλικία στη γραφή του.
