Με τη νέα σεζόν του Witcher να πλησιάζει στις οθόνες μας, είναι μια καλή ευκαιρία να κάνουμε ένα γρήγορα catch up είτε ξαναβλέποντας την πρώτη, είτε (προτιμότερο) να παίξουμε το παιχνίδι, είτε (ακόμα πιο προτιμότερο) να διαβάσουμε τα βιβλία.
Και ενώ η πρώτη σεζόν εστίαζε σε χρονικά μπερδεμένες, αποσπασματικές, αλλά τελικά διαπλεκόμενες ιστορίες από τον κόσμο του Γητευτή (oι οποίες βρίσκονται στο Το Σπαθί του Πεπρωμένου και στην Τελευταία Ευχή, στα ελληνικά από τις εκδόσεις Selini), η δεύτερη σεζόν έρχεται να αποτελέσει την ουσιαστική αρχή της πενταλογίας του Andrzej Sapkowski. Το όνομα της Το Αίμα των Ξωτικών (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Selini και σε μετάφραση από τα πολωνικά της Ναταλίας Σκανδάλη).
Η φράση Αίμα των Ξωτικών είναι πολύ ποιητικά αποδοσμένη, όχι μόνο για την κυριολεκτική σημασία της: η ζωή και τον θάνατο κανονικά αθάνατων, παραμυθένιων όντων, αλλά και για τη διττή της σημασία: το αίμα των ξωτικών μπορεί να χύνεται στα ρατσιστικά πογκρόμ των ανθρώπων, αλλά ζει και μέσα από την Ciri, η οποία σε αυτό το βιβλίο αποκτά τον χώρο που της αξίζει ως συμπρωταγωνίστρια πλέον του Geralt και όχι απλά ως βάρος ή «παιδί του Πεπρωμένου».
Διττός, και ακριβώς πάνω σε αυτούς τους δύο άξονες, είναι και ο τρόπος που ο Sapkowski χωρίζει το βιβλίο, αλλά με έναν ενδιαφέροντα, πολυπρισματικό τρόπο. Διατηρώντας τη διηγηματική φόρμα, εστιάζει κάθε φορά σε διαφορετικούς χαρακτήρες και παρουσιάζει πολύπλευρα τα τεκταινόμενα της αφήγησής του. Δεν τον ενδιαφέρει να δώσει μια μονοδιάστατη ιστορία (δράσης, δολοπλοκιών, μαγείας ή ενηλικίωσης), όσο το να μεταφέρει όλο το βάρος, σφαιρικό και τρισδιάστατο αυτών των εννοιών στον αναγνώστη.
Ταυτόχρονα με το βλέμμα του να εστιάζει σε διαφορετικούς χαρακτήρες (αν και ο προφανώς ο βλοσυρός Γητευτής λαμβάνει τη μερίδα του λέοντος) ο Sapkowski μας δείχνει πώς τα γεγονότα που εξιστορεί, ο πόλεμος, η δυστυχία, ο πόνος δεν αφορούν απλά έναν ήρωα και τους φίλους του. Αφορούν τους απλούς ανθρώπους που σκοτώνονται στις μάχες ή στα πλιατσικολογήματα των στρατών. Τους φτωχότερους που προσπαθούν να αφήσουν πίσω τους έναν κόσμο βίας και μνησίκακων τεράτων για να προχωρήσουν σε μια λιγότερη θανατηφόρα εποχή. Όπως και στον ύστερο καπιταλισμό, ο κόσμος του Witcher είναι σε μια εποχή όπου το παλιό δεν έχει πεθάνει ακόμα και το νέο πασχίζει να γεννηθεί. Είναι, χωρίς αμφιβολία, μια εποχή τεράτων.
Το πρώτο κομμάτι του βιβλίου μας εισάγει ξεκάθαρα σε έναν τέτοιο κόσμο, με πολύ πιο αναγνωρίσιμα όμως τέρατα και όχι μόνο γκουλ. Βλέπουμε μια κοινωνία ρατσισμού, όπου οι άνθρωποι κυνηγάνε τις παλαιότερες φυλές ή τις έχουν ήδη εξαφανίσει. Τα απομεινάρια τους αγωνίζονται να επιβιώσουν, είτε αγωνιζόμενα με μια μορφή ανταρτοπολέμου (οι παράτολμοι και οπορτουνιστές Scoi’atel), είτε δεχόμενα την κυριαρχία των ανθρώπων και παλεύοντας, πολλές φορές ακόμα και σε ενάντια στο είδος (ή τάξη; ) τους για την αποδοχή των καταπιεστών τους. Όμως, κάθε φορά, ένας νέος ιερός πόλεμος καραδοκεί, με θύματα ξωτικά και μη ανθρώπους. Κάθε φορά, μια ακόμα εισβολή από το Nilfgaard, με θύματα νέους και φτωχούς.
Σε αυτό τον λεπτό πάγο πατάει και ο Γητευτής προσπαθώντας να μη σπάσει η λεπτή ισορροπία που τον κρατά ζωντανό, η απάθεια και η γαλήνη του. Όμως η συμβίωση και το ταξίδι με τη Ciri τον αναγκάζει να αναμετρηθεί με τον καιρό των αλλαγών και, κυρίως, το βασικότερο του πρόβλημα: ότι ο ίδιος ανήκει στο παρελθόν…
Αυτά τα σημεία, μαζί προφανώς με τις αναμετρήσεις του Γητευτή με τα υπερφυσικά πλάσματα που ακόμα καραδοκούν στο σκοτάδι, είναι οι στιγμές που ο Sapkowski λάμπει. Και αυτή η λάμψη φτάνει σε εμάς καθάρια, με την απευθείας από τα πολώνικά, βραβευμένη μετάφραση της Σκανδάλη.
Τα κομμάτια που αναφέρονται καθαρά στη Ciri είναι ωστόσο γραμμένα από τη σκοπιά ενός άνδρα ο οποίος, παρά το ταλέντο του, δεν μπορεί να συλλάβει τις αλλαγές στο μυαλό και το σώμα μια γυναίκας που μεγαλώνει και έτσι, δυστυχώς, χωρίς τον Γητευτή να εξισορροπεί την κατάσταση, οι στιγμές όπου «το λιονταράκι της Cindra» είναι μόνο του ή με τις συμμαθήτριες του, βρίσκουν τον ρυθμό του βιβλίου να πέφτει και, τα περιστασιακών κλισέ σκηνικά να αυξάνονται. Μιλάμε για τα πρώτα νεανικά σκιρτήματα, τις διαφωνιές με τις συμμαθήτριες και διάφορα άλλα που δεν περιμένει κάποιος σε ένα βιβλίο φαντασίας…
Με αυτή τη λογική, το βιβλίο είναι περισσότερο εισαγωγικό από μια απλή εισαγωγή. Είναι όμως εισαγωγή σε μια ιστορία επικών μεν, ανθρώπινων δε διαστάσεων, με ήρωες που όχι μόνο ήδη γνωρίζουμε πολύ καλά, αλλά και αγαπάμε! Επομένως, toss a coin to your local bookstore!
