Η Jemma Press εκδίδει τον τρίτο και (ίσως) τελευταίο τόμο της σειράς comic με την υποστήριξη της ΙΟΝ Σοκοφρέτα και του www.socomic.gr και εμείς δεν μπορούμε παρά να ενθουσιαστούμε με τη νέα έκδοση!
Πώς θα ήταν αν ο Κόμης των Καρπαθίων ερχόταν αντιμέτωπος με την σκληρή ελληνική πραγματικότητα; Μήπως ακόμη και αυτή η αιμοσταγής μεσαιωνική φιγούρα θα προτιμούσε να παλουκωθεί από το να περιμένει σε μια ουρά στο ΙΚΑ; Κάτι τέτοιο σκέφτονταν μάλλον η Αλεξία Οθωναίου και η Δήμητρα Αδαμοπούλου όταν άρχισαν αυτή τη διαδικτυακή σειρά. Σήμερα, έχουμε αισίως το τρίτο έντυπο με τα μονοσέλιδα στριπάκια που μέσα από τις περιπέτειες του τέρατος και των φίλων του, δεν αφήνουν καμία πτυχή της ελληνικής καθημερινότητας ασχολίαστη. ΜΑΤ, χίπστερ, escape rooms,κρατική γραφειοκρατία, σύγχρονη μαζική κουλτούρα των σειρών στο Netflix και της συναρμολόγησης επίπλων του ΙΚΕΑ είναι ενδεικτικά μερικά από τα θέματα που ασχολείται το κόμικ.
Ο Δράκουλας λοιπόν έχει μετακομίσει στην Ελλάδα και έχει το ξενοδοχείο «Θέρετρον Φέρετρον». Εκεί μένει μαζί με την μητέρα του, την πειραιώτισσα γυναίκα του Μήτση και τον πιστό υπηρέτη του Ρέντφιλντ, ενώ πολλές φορές εμφανίζεται και η φίλη της Μήτση, Ζηνοβία. Ο κάθε χαρακτήρας συμβάλλει με διαφορετικό τρόπο στην πλόκη. Η μάνα του Δράκουλα είναι επικριτική, αυστηρή αλλά και femme fatale ,η γυναίκα του είναι κάπως τσαχπίνα και ακολουθεί το στερεότυπο της «πειραιώτισσας λαϊκής κοπέλας», σε αντίθεση με την Ζηνοβία, που είναι η κοπέλα που ψάχνει μόνιμα άντρα και βγαίνει αποτυχημένα ραντεβού. Ο Ρέντφιλντ ακολουθεί το πρότυπο του Κουασιμόδου υπηρέτη του Δράκουλα, τόσο σε χαρακτήρα όσο και σε εμφάνιση. Όσο για τον κεντρικό ήρωα, αυτός βρίσκεται σε μόνιμο άγχος αφού προσπαθεί ταυτόχρονα να βρει χρήματα για να αποπληρώσει τους απέθαντους και διαβολικούς δανειστές, να διοικήσει το ξενοδοχείο, να προσέχει την γυναίκα του κλπ. Πολλές φορές αναπολεί το ένδοξο παρελθόν του, δίνοντας αφορμές για το σχολιασμό της τωρινής του κατάστασης που συμπυκνώνεται στα λόγια του Ρέντφιλντ: «Με τόσα λεφτά που χρωστάτε στην εφορία και στους δανειστές Αφέντη, θα σας πρότεινα την επόμενη φορά που θα σας πάνε πίσω στο Μεσαίωνα, να μείνετε εκεί.»
Είναι επίσης ενδιαφέρον πως οι δυο κομίστριες εκμεταλλεύονται τα δυο διαφορετικά τους στυλ με τρόπο που να προωθεί την συνεκτικότητα αλλά και την πολυσυλλεκτικότητα στο στυλ. Από την μια έχουμε το πιο γωνιώδες, Tim Burton-ίστικο στυλ της Αλεξίας Οθωναίου, το οποίο διαδέχεται το καμπυλώδες και με λίγες αλλά έντονες και παχιές γραμμές, πιο καρτουνίστικο στυλ της Δήμητρας Αδαμοπούλου. Το αποτέλεσμα όπως και να έχει είναι εξαιρετικό και σ’ αυτό λειτουργεί επικουρικά οι «βρωμισμένοι» τόνοι συγκεκριμένων χρωμάτων που δίνουν αυτό τον πιο σκοτεινό τόνο.
Το στοιχείο της κριτικής είναι κάτι που χαρακτηρίζει και συγχρόνως διαφοροποιεί το κόμικ από εκείνα που δημιουργούνται μέσα στη μνημονιακή εποχή από νέους καλλιτέχνες. Ενώ κάθε στριπάκι σχολιάζει ένα παράλογο γεγονός, λόγου χάρη την γραφειοκρατία, το κάνει εξ’ αρχής από την σουρεαλιστική πλευρά, όπως την βιώνει ο Δράκουλας, οπότε το πολιτικό στοιχείο καταφέρνει να είναι παρών αλλά να μην καθορίζει την πλοκή ως τέτοια. Γενικά έχει διαμορφωθεί η άποψη ότι ένα κόμικ που τοποθετείται στην Ελλάδα της κρίσης, πρέπει να κυριαρχεί το πολιτικό στοιχείο και γίνεται συχνά λόγος για political correctness. Στην πραγματικότητα, η τέχνη, όπως και αν αυτή εκφράζεται, αλλά ειδικά με τον άμεσο τρόπο που την παρουσιάζει η 9η τέχνη, είναι μια αποτύπωση της πραγματικότητας και όχι η ίδια η πραγματικότητα. Το πώς αισθητικοποιείται το πολιτικό χιούμορ είναι μια άλλου τύπου κουβέντα, που ξεπερνά το φάσμα των κόμικς.
Η σειρά με τις περιπέτειες του Δράκουλα στην Ελλάδα είναι ίσως από τα καλύτερα παραδείγματα web comic που έχουμε δει, πράγμα που σημαίνει ότι το alternative indie comic έχει αρχίσει να βρίσκει το χώρο του στα κόμικς.
