Όπως όλοι ξέρουμε, τα anime προσπαθούν όσο γίνεται να αποφεύγουν normal καταστάσεις με εξαίρεση την σχολική καθημερινότητα (αυτό είναι ένα cliché από μόνο του) η οποία όσο να ναι είναι βγαλμένη απ’ τη πραγματικότητα. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, ε…ναι. Ζόμπι, τέρατα, άγγελοι, δαίμονες, φαντάσματα, βαμπίρ, άνθρωποι που μεταμορφώνονταν σε ζώα και σατανάδες, όλοι μια καλή παρέα ήμασταν στο σχολείο.
Τέλος πάντων. Το the point. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το να έχει ο πρωταγωνιστής (κυρίως αυτός, αλλά και άλλοι χαρακτήρες) ένα συνηθισμένο background είναι πολυτέλεια για τα anime. Η περίπτωση να ζει με 2 ζωντανούς γονείς είναι αρκετές φορές ανύπαρκτη. Αυτά είναι για τους φλώρους. Ή θα χουν πεθάνει και οι 2 γονείς του, ή μόνο ο ένας, ή δε θα τους έχει γνωρίσει ποτέ, ή θα ζει μόνο με τον έναν, ή θα τον μισεί ο ένας που ζει, ή απλά δεν υπάρχουν (δεν αναφέρονται-εμφανίζονται πουθενά), όπως και να χει οι γονείς των πρωταγωνιστών είναι ένας ρόλος ανάπηρος. Ανάπηρος όσο ένα πιτόγυρο χωρίς κρέας (νηστίσιμο). Ανάπηρος όσο αυτός που παραγγέλνει το πιτόγυρο χωρίς κρέας (νηστίσιμο). Πάνω κάτω το πιάσατε το νόημα.
Ξέφυγα πάλι. Όπως έλεγα λοιπόν, η ορφανιά ή η ψευδοορφανιά είναι ένα χαρακτηρίστικο που συναντάται συχνά, κυρίως με σκοπό να δημιουργήσει συναισθήματα συμπόνιας κι επομένως συμπάθειας προς τους main characters. Και ίσως μερικές φορές για να κάνει το ρόλο των φίλων (τους οποίους ο πρωταγωνιστής καυλώνει να προστατεύει) πιο σημαντικό μιας κι έχουν να καλύψουν ένα επιπλέον κενό. Γιατί στο κάτω κάτω, τι να τον κάνεις τον άλλον αν δεν κλαίει για τη μοναξιά του τρώγοντας ράμεν;
Άλλοι χαρακτήρες που πρέπει να τους κεράσουμε μια κούπα ράμεν:
Nura Rikuo (Nurarihyon No Mago), Allen Walker (D.Gray-Man), Aikawa Maki (Air Master), Daimon Kaito (Phi Brain: Kami No Puzzle), Oz Vessalius (Pandora Hearts), Ed & Al Elric (Full Metal Alchemist), Kurosaki Ichigo (Bleach), Sasha (Seikon No Qwaser).
τα προηγούμενο εδώ
