Σε ένα σύμπαν όπου ο Batman παρουσιάζεται ως ένας αμφισβητούμενος συνταξιούχος , ο Superman αντιμετωπίζει στη δεύτερη κινηματογραφική εμφάνιση του τον Mπαμπά του και ο Luthor είναι περισσότερο τρομακτικός από τον Joker, η Wonder Woman είναι τελικά αυτή που το κρατάει αληθινό.
ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ CASTING
Είναι αμφιλεγόμενο κατά πόσο ταινίες με υπερήρωες θέτουν ψηλά το βαθμό δυσκολίας στο κομμάτι της ηθοποιίας, αλλά το να βρεθούν τα κατάλληλα πρόσωπα για να μπορέσουν να στηρίξουν τους χαρακτήρες σύμφωνα με τις βλέψεις ή και τις απαιτήσεις του σκηνοθέτη θα είναι πάντα ένα από τα στοιχήματα στο κινηματογράφο, period. Δεν λέω, ολόκληρο Hollywood μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να γεμίσει ένα ψηφιακό νησί-Παράδεισο με γυναικείες παρουσίες αλλά το να στήσεις προσωπικότητες με ακραία ψυχολογικά τραύματα κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον αλκοολικό σκοπευτή Charlie, τον οποίο απαθανάτισε ένας ηθοποιός που την ίδια χρονιά συμμετείχε στο sequel του Trainspotting, ο Ewen Bremmer, ήταν μακράν πιο δύσκολο εγχείρημα το οποίο, πάντα κατ εμέ, πέτυχε.
ΑΛΛΟ ΝΑ ΚΥΝΗΓΑΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΙΑ ΔΗΛΩΣΗ
Τη στιγμή που δίνεται από τη DC η ευκαιρία να στηθεί ένα νέο σύμπαν και να προβληθεί στη μεγάλη οθόνη, οι δύο πρώτες σφαίρες ήταν σχεδόν άδειες , ίσως να ήταν και σκορδάκια. Με αυτή ακριβώς τη σκέψη στο μυαλό μπήκα στην αίθουσα του σινεμά όμως για την πρώτη μιάμιση ώρα ήμουν ψημένος από αυτό που έβλεπα. Τα πικρόχολα trumpοαστεία έλειπαν, σε ένα σκηνικό μάλιστα που ένας αντίστοιχος χαρακτήρας της Marvel θα οργίαζε. Μπορεί κάποιες λεπτομέρειες όπως το αόρατο σκάφος της Wonder Woman και η επίκληση στη θεά Ήρα για να της δώσει δύναμη να απουσίαζαν αλλά τουλάχιστον ο κακός Άρης δεν απειλούσε ότι θα σε βλάψει αλλά το έκανε, πνευματικά και σωματικά εξίσου.
ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ ‘Η ΑΜΑΖΟΝΙΚΗ ΥΠΕΡΟΨΙΑ
Μετά από μία ηλικία δεν μπορείς παρά να επεξεργαστείς ένα κομμάτι ενός κινηματογραφικού, και όχι μόνο, έργου για τα μηνύματα τα οποία θέλει να περάσει. Σίγουρα, τις απόψεις των Αμαζόνων για τους άντρες, ειδικά οι Έλληνες, πάνω κάτω τις έχουμε ακουστά. Στην ταινία , όμως, η τοποθέτηση τους γεωπολιτικά και κοινωνικά είχε κάποια πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα . Το πρώτο που συναντάμε στην ταινία είναι η αποστασιοποίηση και η παραπληροφόρηση, ως φυσικό επακόλουθο της κρυμμένης τους τοποθεσίας, που οδηγεί σε μια συνολική έκπληξη όταν ο μικρός τους κόσμος προσβάλλεται από το στοιχείο του πολέμου. Το δεύτερο, για να μπορέσω να αιτιολογήσω και τον τίτλο της παραγράφου, ήταν η συμπεριφορά της ίδιας της Diana από τη στιγμή που έφυγε από την πατρίδα της και συναναστράφηκε με έναν κόσμο που είχε ήδη πληγεί αρκετά από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο φανατισμός και η προκλητική, και από τις δύο όψεις, ελευθερία έκφρασης που ήθελε να βγάλει η Gal Gadot με την ερμηνεία της δεν απέχει και πολύ από τη Wonder Woman των κόμικ, πάντα σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια. Κατά τη διάρκεια της ταινίας δεν ήταν λίγες οι στιγμές που αδυνατούσε να κρύψει το δυναμισμό της μέλλουσας Θεάς του Πολέμου, όπως την είδαμε στο universe του New 52, και αψηφούσε οποιαδήποτε ένδειξη ηγετικής παρουσίας ή εντολής.
Δυστυχώς στην εποχή του κινηματογράφου την οποία ζούμε , αν η ταινία δεν πλατειάσει και δεν είναι πάνω από 2 ώρες, θα απογοητεύσει περισσότερο το κοινό αλλά αν ξεχώρισα κάτι από τα αρνητικά ήταν η απουσία του background της ηρωίδας, παρόλο που μπορώ να αποδεχτώ ένα αρχικό μυστήριο γύρω από το συγκεκριμένο χαρακτήρα. Εξάλλου δεν είναι ο μοναδικός ήρωας που έχει δημιουργήσει αναπάντητα ερωτήματα από το τωρινό σύμπαν.
Oρφέας Χρονόπουλος
