Η «Παλικαρού» είναι μία αυτοέκδοση της Δήμητρας Νικολαΐδη, γνωστής για το comic «Βαθιά Ρέματα» (2018), το οποίο και έχει αποσπάσει βραβείο καλύτερης αυτοέκδοσης. Πρόκειται για ένα σκοτεινό παραμύθι, που εξελίσσεται σε ένα post -apocalyptic μέλλον, όπου η Γη αρχίζει να ματώνει μολύνοντας τους ανθρώπους. Παράλληλα, όσοι επιβιώνουν κρύβονται σε καταφύγια. Η Παλικαρού είναι μια ορφανή κοπέλα που προτίθεται να βγει στον έξω κόσμο, προκειμένου να συλλάβει τον υπεύθυνο γι’ αυτή την υπερφυσική καταστροφή. Οι θεωρίες πολλές και διάφορες από τους «σοφούς» του χωριού της, με κάποιους να μιλάνε για στοιχειά και άλλους να θεωρούν υπεύθυνη κάποια μάγισσα που τους καταράστηκε. Ωστόσο, βγαίνοντας από το καταφύγιο, η Παλικαρού δε θα βρει παρά μόνο την ψυχοκόρη του παπά, ένα κορίτσι που όλοι αντιμετώπιζαν με καιροσκοπισμό και -στην καλύτερη- με αδιαφορία. Η ηρωίδα βρίσκεται, έτσι, αντιμέτωπη με μια αλήθεια κάπως διαφορετική από εκείνη που είχαν υπολογίσει οι συγχωριανοί της, μαθαίνοντας ότι η Γη αποφάσισε να πάρει εκδίκηση από την ανθρωπότητα, προκειμένου να πληρώσει για τις αμαρτίες της. Προστατευόμενοι της, δε, είναι μόνο οι περιθωριοποιημένοι και οι πληγωμένοι αυτού του κόσμου.
Από την περίληψη της υπόθεσης γίνεται ήδη φανερή μια πρώτη ανάγνωση του comic, αφού ο περιβαλλοντικός προβληματισμός του είναι έκδηλος. Πολύ περισσότερο, η Γη παρουσιάζεται σαν μια ενσυνείδητη οντότητα, ένα τέρας που σχεδιαστικά παραπέμπει στο Gate Entity του Fullmetal Alchemist, ενώ δε λείπουν και οι σχεδιαστικές αναφορές στο Elfen Lied, το Claymore και το Princess Mononoke. Παρ’ όλα αυτά, η Δήμητρα Νικολαΐδη καταφέρνει να ξεφύγει σε ένα βαθμό από τη φιλοσοφία των manga, προσεγγίζοντας μια περισσότερο ευρωπαϊκή αισθητική, διαμορφώνοντας παράλληλα τη σφραγίδα της. Από την άλλη μεριά, η ιστορία των δύο κοριτσιών θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως μια ιστορία ενηλικίωσης και ενδυνάμωσης. Η ανοσία της Παλικαρούς στο δηλητήριο που ξεβράζει η Γη από τα σπλάχνα της θα μπορούσαμε να πούμε ότι σφραγίζει μια τέτοια ερμηνεία. Με άλλα λόγια, τα δύο κορίτσια καλούνται να επιβιώσουν στο δυστοπικό σύμπαν της Δήμητρας Νικολαΐδη , αφήνοντας πίσω τους το παρελθόν της παιδικής τους ηλικίας. Τέλος, όσον αφορά την παράθεση των γεγονότων και την εξέλιξη της πλοκής θα τολμούσα να πω ότι χαώθηκα λιγάκι.
Πράγματι, η εντύπωση που μου άφησε στην ανάγνωση η «Παλικαρού» είναι ότι σε πολλά σημεία η δημιουργός προσπαθεί να χωρέσει πολλές πληροφορίες, οι οποίες χάνονται μέσα στη γρήγορη εναλλαγή τον κεφαλαίων του comic. Ως εκ τούτου, θα προτιμούσα είτε οι διάλογοι να είναι περισσότερο λακωνικοί, είτε οι εναλλαγές των σκηνών πιο ομαλές. Παρ’ όλα αυτά, τα καίρια σημεία της πλοκής είναι ικανοποιητικά δοσμένα.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η «Παλικαρού» είναι ένα μικρό, προσεγμένο, αυτοτελές και αυτοεκδοτούμενο comic που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον όχι μόνο σε τεχνικό επίπεδο αλλά και όσον αφορά τη θεματική του. Μακάβριο, σκοτεινό και διφορούμενο κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι τη τελευταία σελίδα, ενώ παράλληλα η αισθητική του χαρακτηρίζεται από υψηλό δημιουργικό ύψος και φαντασία.
