Όλοι και όλες μας έχουμε αναγκαστεί σε πολλές φάσεις της ζωής μας να επισκεφθούμε κάποια δημόσια υπηρεσία. Για κάποια φορολογική δήλωση, για την κατάθεση κάποιου αιτήματος, για να πληρώσουμε κάποια κλήση και η λίστα δεν σταματά. Μια κοινή παραδοχή μεταξύ αυτών των “επισκεπτών” είναι πως η γραφειοκρατία που επικρατεί – και εξαιτίας της προκαλείται ένα απίστευτο χάος – μπορεί να τρελάνει καθέναν. Ποια είναι η οπτική όμως του ίδιου του δημόσιου υπαλλήλου; Του ανθρώπου που εργάζεται και τρώει όλη τη σκ@τίλα στη μούρη 8 ώρες κάθε μέρα; Αυτό το ερώτημα πραγματεύεται στον πυρήνα του το κόμικ Δημόσια Δαπάνη του Γιώργου Κομιωτή και του Γιάννη Νικολούζου που κυκλοφορεί εδώ και μερικούς μήνες από τις νεοσύστατες εκδόσεις Nerdula.
Το στόρι του κόμικ γυρνάει γύρω από τον Νίκο, έναν εργαζόμενο του Δημοσίου και μια μέρα στη δουλειά του. Μια μέρα θεότρελη αλλά παράλληλα και μια μέρα συνηθισμένη για εκείνον. Όπου ο εφιάλτης ξεκινάει με το που θα βγει από τη πόρτα του σπιτιού του. Στον χώρο εργασίας του έρχεται αντιμέτωπος με κάθε είδους ζητήματα αλλά και κάθε είδους ανθρώπους. Ελληνάρες, πονηρές γριούλες, υπερευαίσθητους μαντραχαλάδες ή ακόμα και… πυρομανείς!
Με μια (μεγάλη) δόση σουρεαλισμού οι δημιουργοί του κόμικς απεικονίζουν την πολύμορφη ελληνική κοινωνία με τις διάφορες “παραξενιές” και τις τρέλες που κουβαλάει. Και αναδεικνύει το πώς όλα αυτά βαραίνουν την ψυχολογία ενός δημοσίου υπαλλήλου που νιώθει ότι δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής από αυτό το τρελοκομείο.
Το κόμικ -με παραπάνω από έναν λόγους- είναι αφιερωμένο στην μνήμη του Γιάννη Νικολούζου, σεναριογράφο του κόμικ, που απεβίωσε το 2019 και έφερε μεγάλη θλίψη στην ελληνική κοινότητα κόμικς. Στην πραγματικότητα το κόμικ αναπαράγει γεγονότα από την ίδια του την καθημερινότητά, καθώς ήταν και ο ίδιος δημόσιος υπάλληλος. Έτσι και ο Κομιώτης σχεδιάζει το κόμικ με ιδιαίτερη φροντίδα και ζήλο, πηγαίνοντας από το ένα χιουμοριστικό σκηνικό στο άλλο με τρόπο αβίαστο, οργανικό και εξαιρετικά σκηνοθετημένο. Παράλληλα, το περιεχόμενο των ίδιων των αστείων είναι επόμενο να φέρνει στο νου κάποιων ένα χιούμορ αισθητικής 90ς-00ς – ή ακόμα και ελληνικών χιουμοριστικών σειρών εκείνης της περιόδου – με το τρόπο που διακωμωδεί γεγονότα και καταστάσεις.
Καταληκτικά, το κόμικ Δημοσία Δαπάνη με κύριο όπλο του το χιούμορ, σατιρίζει τη κωμικοτραγική κατάσταση του δημοσίου με τρόπο καυστικό και πολλές φορές εξωπραγματικό, ασκώντας κριτική στην δομή αυτής της γραφειοκρατικής κρατικής μηχανής. Ίσως με έναν απαισιόδοξο τρόπο, το κόμικ τελειώνει όπως ξεκινάει. Με την εικόνα πως τέτοια πρόσωπα και καταστάσεις δύσκολα θα καταφέρουν να αποτιναχτούν από τον καμβά της ελληνικής κοινωνίας.
