Συνεχίζοντας από εκεί που έμειναν το 1997
Στις 20 Μαρτίου κυκλοφόρησαν τα δύο πρώτα επεισόδια της σειράς X–Men ’97, η οποία αποτελεί συνέχεια των animated X–Men και της κλασικής, πλέον σειράς που βγήκε μεταξύ 1992 και 1997. Το X–Men ’97 συνεχίζει και σεναριακά από εκεί που τελείωσε η σειρά των 90s, με τον θάνατο του Charles Xavier (Professor X) να βάζει την ομάδα των μεταλλαγμένων σε μία κρίσιμη καμπή καθώς αναζητεί νέα ηγεσία, ενώ προσπαθεί να αντιμετωπίσει παλιές και νέες απειλές. Οι δημιουργοί της σειράς επιδιώκουν τόσο να συγκεντρώσουν ξανά τους φαν της πολύ δημοφιλούς σειράς των 90s όσο και να εξοικειώσουν ένα νέο κοινό με τους X–Men, αναγνωρίζοντας κιόλας ότι οι μεταλλαγμένοι «απέχουν» εδώ και χρόνια από τη μικρή και μεγάλη οθόνη
You have no idea how it feels to be left behind by the future.
Τα πρώτα δύο επεισόδια φροντίζουν να βοηθήσουν την «εισαγωγή» του νεότερου κοινού στον κόσμο των X–Men, όπως ήταν και λογικό. Από πολλές απόψεις, το πρώτο επεισόδιο θυμίζει μία συμπυκνωμένη εκδοχή των πρώτων δύο επεισοδίων της παλιάς σειράς (Night of the Sentinels), μας εξοικειώνει με την ομάδα των X–Men αλλά και ορισμένους από τους βασικούς αντιπάλους της: τους ρατσιστές της ομάδας Friends of Humanity, τον επιχειρηματία Bolivar Trask και τον πολιτικό Henry Gyrich. Μας θυμίζει το πώς πέθανε ο Professor Xavier, τον ρόλο των Sentinels αλλά και το πώς το μίσος για τους μεταλλαγμένους τροφοδοτεί τη «συνάντηση» νέων τεχνολογιών, επιχειρηματικών συμφερόντων και κρατικού ρατσισμού. Η επιλογή αυτή είναι σημαντική γιατί και ξανά φέρνει στο προσκήνιο τους κλασικούς «κακούς» αλλά και γιατί διατηρεί το βασικό στίγμα των X–Men ως μία υπερ-ηρωική ομάδα που μάχεται τον ρατσισμό και όσους απειλούν τους μεταλλαγμένους. Με τη συζήτηση για το wokeness να φουντώνει πάλι και διάφορους «καλοθελητές» να προσπαθούν να υποβαθμίσουν ή και να εξαφανίσουν το πολιτικό στίγμα των X–Men, είναι πολύ σημαντικό που η νέα σειρά ξεκινάει με αυτό τον τρόπο.
Μία διαρκής κοινωνικοπολιτική αναλογία
Το στίγμα αυτό ενισχύθηκε περισσότερο από τους δύο μονολόγους των Gyrich και Trask. Ο πρώτος τόνισε την επίμονη αντοχή του ρατσισμού και ότι η εικόνα μιας διευρυμένης ανοχής στη διαφορετικότητα είναι επίπλαστη — πρόκειται για το πιο δυνατό κομμάτι του πρώτου επεισοδίου με ισχυρές αντηχήσεις στην εποχή του Black Lives Matter. O δε Trask, απευθυνόμενος στον Cyclops ως περίπου «τραμπικός του 1997», εξέφρασε αυτή την αίσθηση μεγάλου μέρους των δυτικών κοινωνιών ότι «μένουν πίσω» και σε αυτό εδράζεται η αγανάκτηση τους. Πιθανώς μέρος των θεατών θα ταυτιστεί με τον Trask και θα νιώσει ότι μένει πίσω όταν βλέπει τον Morph πλέον ως non binary άτομο. Αυτή η διαπάλη δείχνει και τη δύναμη των X–Men ως μια διαρκή (αλλά και ατελή) αναλογία για τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία που ανανεώνεται διαρκώς και μπορεί εξίσου άνετα να σταθεί στο πολιτικό περιβάλλον των 60s, των 80s, των 90s και του 2024. Φυσικά, το πολιτικό όριο που τίθεται από το Hollywood και τη Disney είναι κάτι σαν το «αριστερό άκρο» του φιλελευθερισμού, που δοκιμάζεται πολλές φορές (ειδικά στον τρομερά πλούσιο κόσμο των X–Men comics) αλλά δεν διαρρηγνύεται. Δεδομένου της θέσης που έχει πλέον ο Magneto (που εκφράζει πάντα την πιο ριζοσπαστική τάση), θα φανεί το πώς θα διαχειριστεί η σειρά αυτή την αντίφαση.
Τα νέα στοιχεία της σειράς
Επιπλέον, τα πρώτα δύο επεισόδια φέρνουν και νέα στοιχεία. Γνωρίσαμε τον Roberto Da Costa (ανοίγοντας τον δρόμο για τους New Mutants), τον Magneto σε θέση ηγέτη, υπάρχουν υπόνοιες για έναν νέο εχθρό, ενώ η Jean Grey είναι έγκυος — δημιουργώντας ερωτήματα για το πώς θα χειριστεί η σειρά μία από τις πιο τραγικές ιστορίες των X–Men. Τα παραπάνω, μαζί με τον νέο ρόλο του Magneto, δημιουργούν προσδοκίες για τα επόμενα επεισόδια αλλά και για μία σειρά που συνολικά θα διευρύνει τον κόσμο και θα βάλει μέσα όλο και περισσότερα στοιχεία από το lore των X–Men. Αυτός είναι ο καλύτερος δρόμος για να ανανεωθεί και να διευρυνθεί το κοινό της καλύτερης υπερ-ηρωικής ομάδας — και, σε επόμενη φάση, ίσως να σωθεί το MCU που είναι σε κρίση και αναζητά νέο προσανατολισμό.
Animation: Η νοσταλγία δεν αρκεί...
Σε σχέση με το animation, σίγουρα δεν είναι μες τα κορυφαία της εποχής μας. Ειδικά αν κάποιος έχει δει Invincible, ορισμένα επεισόδια Love Death Robots και What If? ή anime όπως το Demon Slayer, η διαφορά είναι αρκετά μεγάλη και ίσως ξενίζει. Ωστόσο, είναι μία σοβαρή προσπάθεια διατήρησης και «εκσυγχρονισμού» του στυλ που είχε η original σειρά X–Men και σίγουρα αυτό είναι ένας ακόμα πόντος στη νοσταλγία, μαζί με τις ταιριαστές και πολύχρωμες στυλιστικές επιλογές της ομάδας που είναι πολύ 90s αλλά και πολύ X–Men — ή τουλάχιστον πολύ κοντά στο πώς θυμόμαστε πλέον τα 90s και τους X–Men. Ορισμένες σκηνές θα μπορούσαν να είναι περισσότερο δουλεμένες, με περισσότερη λεπτομέρεια και «κίνηση» στο background, ενώ δεν έλειψαν και μερικά λαθάκια στις πιο απαιτητικές σκηνές. Σε γενικές γραμμές, όμως, το κοινό θα μείνει ικανοποιημένο.
Πέρα από όλα αυτά, δεν μπορεί να μην σχολιαστεί ότι ολόκληρη η σειρά θέλει να εκμεταλλευτεί (και αυτή) τη νοσταλγία γενικώς, το αντικείμενο της οποία μετατοπίζεται από τα 80s προς τα 90s. Από αυτή την άποψη, συνεχίζει μία πορεία της ποπ κουλτούρας που δείχνει φοβική με νέα σενάρια, νέους χαρακτήρες και νέα πλαίσια. Φυσικά, η Disney ούτε μπορεί ούτε θέλει να πάρει τέτοια ρίσκα, ειδικά όταν βρίσκεται σε δύσκολη θέση και αναζητά έναν «σίγουρο» δρόμο για να επανέλθει στις επιτυχίες. Σε κάθε περίπτωση, το X-Men ’97 κάνει πολύ καλή αρχή, ξαναζεσταίνει το παλιό κοινό του και φτιάχνει την ιδανική εισαγωγή για τους νέους φαν. Δεν είναι εύκολο να τα συνδυάσεις όλα, αλλά το X-Men ’97 δείχνει να έχει βρει τη συνταγή. Ανυπομονούμε για τα επόμενα επεισόδια.
