Το Ice Age είναι ένα franchise που ενθουσίασε. Ειδικά το πρώτο κατάφερε να παραδώσει μια βαθιά ανθρώπινη, συγκινητηική ιστοριά χρησιμοποιώντας χιούμορ, έξυπνους χαρακτήρες και ένα πολύ όμορφο animation. Όσο όμως προχωρούμε, φαινόταν πως φτώχαινε, παρά την αύξηση των χαρακτήρων, του budget και του σούσουρου μπροστά από την οθόνη. Το χιούμορ λιγόστευε, αλλά η φασαρία, τα φώτα και η κίνηση πλήθαινε.
Και τώρα, αισίως στην πέμπτη ταινία. φαίνεται πως αυτό έφτασε στο αποκορύφωμα του. To Ice Age: Collision Course όχι μόνο αρνείται να προσθέσει κάτι νέο ή έξυπνο στην σειρά, αλλά πλέον χάνεται σε ανώριμες απόπειρες slapstic, το οποίο μόνο υπερβολικά μικρές ηλικές θα μπορούσαν να μειδιάσουν έστω ( αν και συστήνω εάν δεν θέλετε να χάσει μονάδες IQ να μην το ρισκάρετε).
Η τραβηγμένη από τα μαλλιά υπόθεση έχει ως εξής: Οι ήρωες, οι άμεσοι και οι μακρινοί συγγενείς τους, πρέπει να σώσουν την Γη από έναν δεύτερο μετεωρίτη, που απειλεί να καταστρέψει τον κόσμο όπως τον ξέρουμε. Πέρα από το γεγονός ότι το επόμενο βήμα είναι να πολεμήσουν κάποια διαγαξιακή οντότητα για να σώσουν το σύμπαν, σε στυλ Dragon ball, το Premise δεν αφήνει και πολλά στην φαντασία ή στην θέληση των δημιουργών, η οποία είναι, το λιγότερο εξασθενημένη.
Οι σκηνοθέτες Steve Martino και Mike Thurmeier (Ιce Age) έχουν στο οπλοστάσιο τους τους χαρακτήρες από ένα επιτυχημένο franchise, παρόλα αυτά δεν ξέρουν ακριβώς πως να τους μεταχειριστούν. Τι άλλο μπορεί να ειπωθεί μετά από 4 ταινίες; Ποιος άλλος δεσμός να δημιουργηθεί, ποιος άλλος μακρινός συγγενής να στρατολογηθεί να βγει ένα πιεσμένο και στην τελική άνευρο χιούμορ; Το μοναδικό πραγματικά εντυπωσιακό στην ταινία είναι μόνό το animation, το οποίο, χωρίς να διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, ή να αποφεύγει τις χονδροκομμένες αντιγραφές, καταφέρνει να ξεγελάσει αρκετά το μάτι και να μας κάνει, εις μάτην, να πιστέψουμε πως πίσω από τα γραφικά κρύβεται και μια ιστορία…
Βεβαια οι σκηνοθέτες κατάφεραν και γέμισαν ισομερώς τον χρόνο της ταινίας με υλικό β διαλογής από προηγούμενες ταινίες. πολλές αναφορές στην μοντέρνα μαζική κουλτούρα και νηπιακού επιπέδου slapstick. Ταυτόχρονα πέτυχαν στον να προσδώσουν σε αυτόν τον αχταρμά την επίφαση ενός ρυθμού, κάτι που θα μπορούσαν να μην έχουν κάνει.
Στην ξεραίλα του καλοκαιριού, αν έχετε παιδιά ή θέλετε να νιώσετε και εσείς μια ανεύθυνη χαρά ως παιδί, αποτολμήστε το…
