Το Netflix έχει προσπαθήσει πολλές φορές να «παίξει» με το είδος της επιστημονικής φαντασίας, άλλοτε με επιτυχία, με projects όπως το Annihilation, και άλλοτε με ευνοϊκά αποτελέσματα, όπως συνέβη με το Cloverfield Paradox. Λίγες από τις παραγωγές του πάντως εισέβαλαν στο mainstream τόσο δυναμικά όσο το Bird Box (2018), που κατέκλυσε οθόνες υπολογιστών και τηλεοράσεων, άρχισε να εμφανίζεται παντού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και γέννησε και το δικό της αμφιλεγόμενο διαδικτυακό challenge.
Στο μετα-αποκαλυπτικό Bird Box, η Susanne Bier δανείζεται τον κόσμο του βιβλίου του Josh Malerman, έναν κόσμο στον οποίο ο πολιτισμός έχει καταρρεύσει λόγω της εισβολής κάποιας μυστηριώδους ύπαρξης που σκοτώνει οποιονδήποτε την κοιτάξει. Με την ανθρωπότητα στα όρια του ολικού αφανισμού, η Malory (Sandra Bullock- Οcean’s 8, The Proposal ) προσπαθεί μαζί με δύο μικρά παιδιά να φτάσει σε ένα απομακρυσμένο καταφύγιο, με μοναδικό μέσο μια μικρή βαρκούλα. Καθώς κατεβαίνει τον ορμητικό ποταμό με τα μάτια της δεμένα, ο κίνδυνος παραμονεύει παντού…
Τον τελευταίο καιρό φαίνεται ότι είναι πολύ της μόδας η χρήση κόσμων στους οποίους οι πρωταγωνιστές αναγκάζονται να ξεφορτωθούν κάποια από τις αισθήσεις τους. Στο A Quiet Place είδαμε τους επιζώντες της καταστροφής να προσπαθούν να επιβιώσουν έναντι θηρευτών που προσανατολίζονται με βάση των ήχο (συνεπώς, για την επιβίωση ήταν απαραίτητη η σιωπή). Εδώ, έχουμε μια ομάδα ανθρώπων που για να ζήσει, πρέπει να μην βλέπει, κάτι το οποίο ναι μεν τους προστατεύει από τα μυστηριώδη θηρία, αλλά τους καθιστά ευάλωτους όταν έχουν να περιπλανηθούν στην εξαιρετική φύση. Όπως και με το A Quiet Place, το Bird Box πραγματεύεται μια ενδιαφέρουσα και πολύ ξεχωριστή ιδέα, κάτι που το βοηθάει φοβερά να διαφοροποιηθεί από τις υπόλοιπες ταινίες με αποκαλυπτικές καταστροφές.
Η κεντρική ιδέα, λοιπόν, είναι δυνατή. Δυνατό είναι και το cast, με τη Sandra Bullock, τον John Malkovich (Eragon, Being John Malkovich) και αρκετούς ακόμη να κάνουν καλή δουλειά με τους (κάπως κλισέ) ρόλους που αναλαμβάνουν. Το δυνατότερο χαρτί της ταινίας, όμως, είναι μακράν το σασπένς που δημιουργείται σε πάρα πολλές σκηνές και προκύπτει τόσο χάρη στις σκηνοθετικές ικανότητες της Bier όσο και στη δομή του σεναρίου. Αν δεν υπήρχαν οι έντονες αυτές στιγμές του, το Bird Box θα ήταν συνολικά πολύ κατώτερο από αυτό που πήραμε.
Εκεί που η ταινία υστερεί είναι ότι δεν εκμεταλλεύεται σε τεράστιο βαθμό τον κόσμο στον οποίο εκτυλίσσεται (σε αντίθεση με το A Quiet Place). Εισάγει κάποια έξυπνα τρικ, όπως για παράδειγμα την χρήση πουλιών για την ανίχνευση του κινδύνου, αλλά κατά τα άλλα, η υπόλοιπη πλοκή θυμίζει το κλασικό θρίλερ επιβίωσης που όλοι έχουμε δει πολλές φορές. Έχουμε, λοιπόν, το γκρουπ επιζώντων (με την σκληρή πρωταγωνίστρια, τα ανήλικα παιδιά, τον εκνευριστικό ισχυρογνώμονα και τους προδότες) που θα ψάξει για φαγητό, θα προσπαθήσει να ζήσει ειρηνικά αλλά θα αρχίσει να ξεκληρίζεται σταδιακά, με αποτέλεσμα να μείνουν πέντε άτομα, που στο τέλος θα βρουν μια μορφή λύτρωσης. Τα πράγματα είναι αρκετά στάνταρ και αυτό είναι που εμποδίζει το Bird Box να μεταπηδήσει από μια πολύ αξιόλογη ταινία σε ένα μικρό αριστούργημα του είδους.
Με λίγα λόγια, το Bird Box είναι σίγουρα μια έντιμη προσπάθεια του είδους της επιστημονικής φαντασίας, το οποίο από ότι φαίνεται εξελίσσεται όλο και περισσότερο με τον καιρό. Με τους έντονους ρυθμούς του και τις γερές δόσεις αγωνίας του, είναι μια ενδιαφέρουσα παραγωγή του Netflix που ναι μεν υστερεί όταν συγκρίνεται με άλλους τιτάνες του είδους, αλλά προσφέρει ένα ωραίο δίωρο, με στοιχεία που θα μείνουν στον θεατή ακόμα και μετά τους τίτλους τέλους.
