Αισθητή έχει κάνει την παρουσία του το Netflix και στον χώρο των ταινίων το τελευταίο διάστημα δείχνοντας μας, την προσπάθεια που καταβάλλει για μεγαλύτερη διάχυση στον χώρο, ξεφεύγοντας από τα στενά όρια των σειρών. Το Calibre είναι λοιπόν άλλη μία προσεγμενή δουλειά που ναι μεν δεν μας αφήνει άφωνους αλλά κρατά έναν καλό χαρακτήρα, ειδικά για αυτό που πραγματεύεται, που εν τέλει αποτιμάται μόνο θετικά.
Η ταινία είναι γυρισμένη στο Εδιμβούργο της Σκωτίας, οπότε από ότι καταλαβαίνετε οι προσδοκίες μας είναι πολλές και τα γούστα μας ακόμα περισσότερα. Είναι διαθέσιμη στο Netflix στις 29 Ιουνίου, μια βδομάδα δηλαδή μετά από το φεστιβάλ κινηματογράφου του Εδιμβούργου, όπου έγινε και η πρώτη προβολή της. Αυτή είναι μια μικτή ευλογία για μια ταινία που αξίζει σίγουρα την ευρεία έκθεση της διεθνούς προβολής, αλλά ο φυσικός οικότοπος είναι ο βασικός κορμός και πηγή ανάπτυξης της ίδιας της ταινίας
Την σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Matt Palmer που όσο και αν googlαρεις το όνομα του, από την μία δεν θα βρείς κάτι ιδιαίτερα αξειοσημείωτο για αυτόν που να μας έχει απασχολήσει , αλλά από την άλλη έχει κάνει πολλές μικρές ταινίες τρόμου. Στην Σκωτία είναι αρκετά αναγνωρισμένες. Ο Palmer όμως στο Calibre έπαιξε και κέρδισε. Ξεπέρασε όλα τα κλισέ των άλλων θρίλερ και συνέθεσε κάτι ρεαλιστικό βασισμένο σε πραγματικά τοπία και όχι σε στερεοτυπικά διώροφα σπίτια που έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε. Το κλίμα και τα τοπία της Σκωτίας, η ομίχλη και η έντονη βροχή αποτελούν μια εκκλησία επιρροών για αυτή την ταινία.
Όλα ξεκινάνε με δύο φίλους, τους Jack Lowden, Martin McCann οι οποίοι, έχοντας για χόμπι το κυνήγι, αποφασίζουν να αφήσουν τα σπίτια τους και να κάνουν αυτό που τους αρέσει. Ένα λάθος όμως αλλάζει τα πάντα. Όταν το λάθος αυτό διορθώνεται και με άλλο λάθος, οι συνέπειες είναι οριακά καταστροφικές. Δύο “επιτυχημένοι” άντρες που ζούσαν το όνειρο τους βρίσκονται μπροστά στην καταστροφή τους χωρίς να έχουν την εμπειρία,, αλλά και τα ψυχικά αποθέματα, να αντιμετωπίσουν ό,τι προκύψει. Το σενάριο είναι γεμάτο από υποβόσκουσες και συγκρουόμενες μορφές κυρίαρχης αρρενωπότητας, καθώς και για τη μετατόπιση των χαρακτήρων που οι σκέψεις τους αλλάζουν άρδην.
Η απόροια από το τρομερό συμβάν που διαδραματίζεται στην ταινία προχωρά με τρόπους που είναι τόσο ζοφερά αναπόφευκτοι όσο και αβέβαιοι, καθώς στην Σκωτία ισχύουν κάποιοι διαφορετκοί κανόνες, με τους χωρικούς να έχουν την τάση να παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους και τις πιο πολλές φορές με καταστροφικό τρόπο. Η ταραγμένη τακτική χιτσκοκικών εντάσεων του Palmer δίνουν τη θέση τους σε μια πιο σπλαχνική βιασύνη τρόμου αποφεύγοντας τα άκυρα jump scares εστιάζοντας στο ο τηλεθεατής να έχει μία μόνιμη αβεβαιότητα και έναν ενδόμυχο φόβο, κάνοντας τον σίγουρο πως όλο αυτό θα καταλήξει κάπου-κάπως άσχημα.
Mε τρομερά μουσικά εφέ, άρτια εκτελεσμένη σκηνοθεσία και με χωρίς υπερβολές, αλλά με ήσυχα τοπία και διαλόγους που μας δείχνουν τα δόντια τους, το Calibre ριζώνει στην ψυχή μας και μας αφήνει ένα πολύ ανάμεικτο συναίσθημα. Ανάλογα με την μουσική που παίζει πίσω από την ταινία, τα βουνά της Σκωτίας έχουν διαφορετικό πρόσωπο οριακά και διαφορετικό χαρακτήρα.
Το τελευταίο στοιχείο που μας κάνει εντύπωση είναι η δύναμη των χαρακτήρων. Ο καθένας ανάλογα με την οπτική γωνία που ερμηνευεί τα πράγματα στην ζωή του, έχει τον δικό του λόγο στο να συμπαθήσει και να αντιπαθήσει κάποιον από τους πρωταγωνιστές. Υπάρχει μία τόσο λεπτή ισορροπία που όλη η ταινία ακροβατεί πάνω σε αυτή αλλά δεν την ξεπερνά ποτέ. Χαρακτήρες με στάση ζωής “το χιούμορ” για να ξεφεύγουν απο τις δυσκολίες τους, με την σκωτσέζικη φίνετσα και γοητεία να ρέει από παντού.
Εν κατακλείδι το Calibre είναι μία ταινία που προσφέρει μια διαφορετική ματιά στο πως πρέπει να έιναι τα θρίλερ.
