Έχουμε πει πολλές φορές εδώ πως έχουμε μια αδυναμία στον Χάρι Πότερ και στο κόσμο του. Το μαγικό και βαθιά ανθρώπινο δημιούργημα της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ αντηχεί ακόμα μηνύματα αντιρατσισμού, αλληλεγγύης και ανθρωπιάς, χαρακτήρες που τους αγαπήσαμε για πάντα σαν συνοδοιπόρους της νιότης μας και σκηνικά απίστευτης ομορφιάς και φαντασίας. Η νέα σειρά ταινιών που έρχεται τώρα, μπροστάρης της οποίας είναι ο τρομερός Eddie Redmayne, όπως και να είναι, δεν πρόκειται να αλλάξει καθόλου τα συναισθήματα αυτά.
Ωστόσο, είναι μια ευχάριστη έκπληξη που το Fantastic Beasts and Where to Find Them δεν έχει καθόλου τα χαρακτηριστικά ενός άψυχου spin-of, που βγήκε μονάχα για να στραγγιστεί οικονομικά ένα franchise. Από την πένα της ίδιας της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ (είναι η πρώτης απόπειρα στην συγγραφή σεναρίου) και υπό την επίβλεψη του βετεράνου των ταινίων Χάρι Πότερ, David Yates (Order of the Phoenix,Half-blood Prince, Deathly Hallow 1+2), το Fantastic Beasts and Where to Find Them διατηρεί μια κοινή αισθητική προσέγγιση με το προκάτοχο του, και, ενώ το ίδιο δεν διεκδικεί ούτε τις δάφνες του Χάρι Πότερ, ούτε την δική του ιδιαίτερη γλώσσα, καταφέρνει να τιμά το franchise από το οποίο προέρχεται, αφενός εμβαθύνοντας και διευρύνοντας τον κόσμο της Μαγείας και αφετέρου καλλιεργώντας τις ίδιες αξίες, ιδανικά και σκοπούς.
Το πρώτο χαρακτηριστικό είναι ίσως και το πιο σημαντικό. Γνωρίζοντας την τεράστια επιτυχία του Χάρι Πότερ, θα ήταν πολύ εύκολο για τους δημιουργούς να μετατρέψουν την ταινία σε ένα ατέλειωτο (και στείρο) nostalgia fest, βομβαρδίζοντας μας με πράγματα γνωστά . Ωστόσο, επιλέγουν να μετακομίσουν σε μια άλλη ήπειρο, με άλλους κανόνες, ήθη, έθιμα και πρακτικές. Περιστασιακά μόνο μας teaserαουν με αναφορές σε πράγματα γνωστά. Την περισσότερη ώρα επιλέγουν να μας δείξουν πράγματα καινούργια και ενδιαφέροντα, που ενώ φαντάζουν οικεία, δεν είναι.
Η βαριά ψηφιακή ατμόσφαιρα που ο Yates έχει διαποτίσει την ταινία αποτελεί ευθεία συνέχεια του Χάρι Πότερ, όπως άλλωστε και η μουσική. Ωστόσο η ταινία έχει έναν σαφέστατα πιο ενήλικο τόνο, ενώ δεν λείπουν και ευκρινώς πιο σκοτεινά χαρακτηριστικά αισθησιασμού και σκληρότητας, έντονα στυλιζαρισμένα και μακριά από τον ρεαλισμό. Παρόλα αυτά είναι μια τρομερά εύστοχη προσθήκη, η οποία δείχνει από την μία κατανόηση των δημιουργών πως το κοινό τους δεν είναι πια παιδιά και από την άλλη μια διάθεση να δοκιμάσουν νέα πράγματα στο σύμπαν του Χάρι Πότερ.
Ταυτόχρονα όμως ο Yates πέφτει θύμα του σχεδιασμού του. Όντας η πρώτη σε μια σειρά ταινιών (5!), το Fantastic Beasts and Where to Find Them, αναλώνει πολύ χρόνο στο να φτιάξει τον κόσμο γύρω του, και λιγότερο στο να δομήσει τους χαρακτήρες και την πλοκή του. Επιπλέον το pacing του είναι ασταθές σε σημεία, πράγμα που κουράζει. Αν μιλούσαμε για μια stand alone ταινία (όπως παλιά), τα λόγια μας θα ήταν πολυ πιο σκληρά από ότι είναι τώρα.
Ερμηνευτικά ο Eddie Redmayne (The Danish Girl, Jupiter Ascending, The Pillars of the Earth )είναι εκεί, μέσα στην προσηνή του διακριτικότητα και γοητεία, αεικίνητος και ακούραστος, γεμίζει με ζωντάνια (κάπως στιγμές και υπερβολή) όλη την ταινία και αποδεικνύει πως, μπορεί να έχει τις κακές του στιγμές, ωστόσο είναι ένα μεγάλος ηθοποιός. Ο Collin Farell (In Bruges, Αστακός, Seven Psychopaths) , ως αντίπαλο δέος, στέκεται επιβλητικός και τιτάνιος, σε έναν σταθερό αντίλογο με τον Redmayne, θυμίζοντας μας ξανά πως είναι σπουδαίος είναι όταν θέλει. Επιπλέον, σε αντιστοιχία με τους πρωταγωνιστές οι κυρίες της παρέας, η γλυκύτατη Katherine Waterston (Steve Jobs, Michael Clayton) συμπληρώνει πολύ καλά τον Redmayne, ενώ η Αlison Sudol (Between Us) ήταν αρκετά πιο σκοτεινή και αισθησιακή, παράταιρα σχεδόν, Ωστόσο, ξεκάθαρα, η έκπληξη της ταινίας στάθηκε ο δικό μας Flash, Εrza Miller (Suicide Squad, We Need to Talk About Kevin) o oποίος απέδειξε για άλλη μια φορά πως είναι μια βόμβα που περιμένει να εκραγεί στο πλατό!
Ας μην υπερβάλουμε, το Fantastic Beasts and Where to Find Them έχει δρόμο ακόμα για να κερδίσει τις καρδιές μας. Είναι όμως στο σωστό μονοπάτι και είμαστε πρόθυμοι να του τον δώσουμε!
