Όσοι θυμάστε τα μακρινά early 00s, θα θυμάστε πως στην Ελλάδα επικρατούσε ένας φανατισμένος πανικός γραφικών θρησκόληπτων και άλλων ομάδων βγαλμένων από κάποιο King-ικο Μεσσαίωνα για το βιβλίο του Νταν Μπράουν ” Κώδικας Ντα Βίντσι”. Ο πανικός (παγκόσμιος και εγχώριος) οδήγησε πολύ γρήγορα σε κινηματογραφική μεταφορά και έτσι, το 2006, είχαμε την πρώτη ταινία με πρωταγωνιστή τον σημειολόγο καθηγητή Robert Langton … η οποία ήταν ένα βαρετό χάσιμο χρόνου, το οποίο κατάφερνε να χαραμίσει εντελώς ένα ταλέντο του βεληνεκούς του Tom Hanks (Sully, Forrest Gump ). Ωστόσο, επειδή ήταν εμπορικά επιτυχημένη, οι ταινίες με πρωταγωνιστή τον γοητευτικό καθηγητή συνεχίστηκαν και έτσι είχαμε το Illuminati το 2009, ένα ακόμα χειρότερο θρίλερ δράσης, οριακά προσβλητικό για την νοημοσύνη του θεατή. Μετά από δύο παταγώδης καλλιτεχνικά αποτυχίες, θα νόμιζε κανείς ότι ότι ο σκηνοθέτης τους, ο κατά βάση ηθοποιός, σκηνοθέτης Ron Howard (In the Heart of the Sea, Rush) θα έπαυε να λαμβάνει ρόλο σε αυτά τα project. Δυστυχώς δεν πήρε το μήνυμα…
Το Inferno είναι, στο σύνολο του, ένα ανιαρό κυνηγητό που δεν καταφέρνει να μεταδώσει στον θεατή ούτε ίχνος από την έξαψη και το σασπένς που υποτίθεται ότι κατακλύζουν την ταινία. Ακόμα χειρότερα, μετατρέπει ένα αρκετό διασκεδαστικό βιβλίο σε μαρτύριο, κάνοντας κάθε δεύτερο να μοιάζει με ώρα, αφού όλο το έργο πάσχει από έλλειψη ρυθμού (και ενδιαφέροντος από τους συντελεστές). Ο Ron Howard, ενώ στην αρχή προσπαθεί να θέσει κάποιο στοιχειώδες ψευδοφιλοσοφικό backround στο έργο, πολύ γρήγορα όλα χάνονται και ωχριούν μπροστά στο κακό CGI, που κινείται κάπου μεταξύ στο Jupiters Ascending και σε μια αισθητική του Ιερώνυμου Μπος, καταργώντας τελικά και την camp αξία του πρώτου και την υψηλή ατμόσφαιρα του δεύτερου. Επιπρόσθετα, ο Howard φαίνεται να χάνει τον έλεγχο της κάμερας, μετατρέποντας το film σε έναν οπτικό αχταρμά, όπου οι ήρωες απλά τρέχουν, ο ΠΟΥ έχει κομάντο (;) και όλοι καταλήγουν σε αρχαιολογικούς χώρους με υποτυπώδες ( μηδαμινή για την ακρίβεια) ασφάλεια.
Ερμηνευτικά, ο Tom Hanks, φιλότιμος όπως πάντα, κάνει μια προσπάθεια να μεταδώσει λίγη από την γοητεία του στην ταινία, ωστόσο δεν έχει τίποτα να πιαστεί, κανένας, ούτε το ίδιο το σενάριο δεν τον βοηθά. Σταγόνα στην έρημο της αδιαφορίας, ξεραίνεται πριν φτάσει η ταινία στην μέση. Στο ίδιο μήκος κύματος και η πρωταγωνίστρια η δική μας Felicity Jones (Rogue One, Τheory of Everything) απογοητεύει και ξεκινά με 2 βαθμούς μείον για την κριτική του νέου Star Wars. Γενικότερα, ο σεναριογράφος David Koepp (Spiderman, War of Worlds) αποδομεί πλήρως το βιβλίο και βάζει στην θέση των πολύπλοκων χαρακτήρων χάρτινες κούκλες, μονοδιάστατες και βαρετές. Μόνο ο βετεράνος και πάντα γοητευτικός Irrfan Khan (Life of Pi ,Slumdog Millionaire) κατάφερε να περισώσει κάτι, ωστόσο δεν ήταν αρκετό για να στηρίξει μια ολόκληρη ταινία…
Επιλογικά, κάντε αυτό που ο ίδιος ο Ron Howard αρνείται πεισματικά: δώστε τέλος σε ένα franchise ταινιών πιο τεχνητό και από Macdonalds. Αφήστε τον Robert Langton να αναπαυθεί στις σελίδες των μυθιστορημάτων και μην προτρέξετε σε άλλη μια κενή και βαρετή του ενσάρκωση…
