Ο θεωρητικός του θεάτρου Richard Schechner είχε πει ότι στη ζωή υπάρχουν πάντα “άγραφα” κείμενα τα οποία καθορίζονται από τους κοινωνικούς ρόλους των υποκειμένων. Παραδείγματος χάριν ο προδιατεταγμένος ρόλος του γιατρού ή του ιερέα, προμηνύουν μία σειρά συμπεριφορών οι οποίες επαναλαμβάνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα με τον ίδιο τρόπο. Αυτά τα “παιχνίδια” της καθημερινότητας απαιτούν συχνά δοκιμές και ιδιωτικές επαναλήψεις από τους καθημερινούς ενσαρκωτές τους, βάζοντάς τους στη συνθήκη μίας συνεχούς πρόβες. Είναι γενικά γνωστό ότι όλη η καθημερινή ζωή απαρτίζεται από ρόλους και είναι λογικό ο εκάστοτε ρόλος να ερμηνεύεται διαφορετικά από το κάθε άτομο με κάποιους ίδιους και γνωστούς κώδικες.
Η νέα σειρά του Nathan Fielder μιλάει ακριβώς για αυτό το πράγμα. Το The Rehearsal αποτελεί μία νέα μορφή πειραματικής τηλεόρασης η οποία έρχεται να θέσει το εξής ερώτημα. Αν η ζωή είναι ρόλοι και ο κάθε ρόλος έχει τη δικιά του ερμηνεία τότε με την κατάλληλη πρόβα όλα μπορούνε να υπολογιστούν και να ερμηνευτούν. Η σειρά του HBO είναι ένα κράμα μεταξύ ντοκιμαντέρ, κωμωδίας και reality τηλεόρασης και είναι επίσης ένα από τα πιο meta και ενδιαφέροντα πράγματα που είδαμε φέτος. Η σειρά ακολουθεί τονNatahn Fielder τον γνωστό Καναδό σεναριογράφο και κωμικό ο οποίος έχει βάλει μπρος ένα πολύ περίεργο πείραμα. Να βοηθήσει καθημερινούς ανθρώπους να αντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις της ζωής τους, μέσα από μία διαδικασία εντατικών προβών. Οι πρόβες αυτές διακατέχονται από τεράστια λεπτομέρεια με τον Filder να μην αφήνει τίποτα στην τύχη. Μέσα από τις πρόβες σκιαγραφείτε ένα σχεδιάγραμμα με όλα τα πιθανά σενάρια τα οποία μπορούν να συμβούν στην εκάστοτε συνθήκη προετοιμάζοντας έτσι τον ενδιαφερόμενο για όλα τα ενδεχόμενα που μπορεί να συμβούν. Οι “υποθέσεις” που αναλαμβάνει ο Fielder κυμαίνονται από χαζές, όπως το να βοηθήσει έναν άνθρωπο να αποκαλύψει στην παρέα του ότι τους έλεγε ψέματα για την εκπαίδευσή του μέχρι σοβαρές, όπως το να βοηθήσει μία βαθύτατα συντηρητική γυναίκα να δει αν είναι κατάλληλη για να μεγαλώσει ένα παιδί.
Όσο προχωράει κανείς σε αυτή παρατηρεί ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά από ότι περιμένει κανείς να δει. Όλη η ηθική πετάγεται από το παράθυρο και τα πράγματα βγαίνουν σύντομα εκτός ελέγχου. Σταδιακά ο πρωταγωνιστής μας πέφτει και αυτός μέσα στα δίχτυα του ίδιου του του δημιουργήματος αντιμετωπίζοντας τους δικούς του προσωπικούς δαίμονες. Σύντομα συνειδητοποιεί ότι όσο προετοιμασμένος και να είναι κάποιος, όσες φορές και αν έχει σκεφτεί και προβάρει κάθε πιθανό σενάριο η ίδια η ζωή θα είναι στο τέλος της ημέρας πάντα απρόβλεπτη. Όπως απρόβλεπτη είναι και η ίδια η σκηνοθεσία της σειράς. Γυρισμένη ως ντοκιμαντέρ, ο Fielder επιλέγει να μας δείχνει αρκετές φορές τους κάμεραμαν να περνάνε μπροστά από το πλάνο και να μας υπενθυμίζει συνέχεια ότι βλέπουμε κάτι μαγνητοσκοπημένο και μονταρισμένο σπάζοντας έτσι τις συμβάσεις της τηλεοπτικής εμπειρίας.
Το να λέμε ότι το Rehearsal είναι meta θα ήταν μάλλον η πιο εύκολη λύση. Στην πραγματικότητα το Rehearsal είναι μία ενδοσκόπηση πάνω στην ανάγκη του ανθρώπου να μπορέσει να ελέγξει το μέλλον του. Και το πιο ενδιαφέρον από όλα είναι ότι η σειρά είναι τόσο τρομακτική όσο και αστεία. Τρομακτική από την άποψη ότι ο άνθρωπος είναι συνεχώς καταδικασμένος να προσπαθεί να ελένξει τη ματαιότητα της ζωής (και σχεδόν πάντα να αποτυγχάνει) και αστεία γιατί δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει κανείς τον εαυτό του μέσα από αυτήν. Ο Fielder εκτίθεται τόσο πολύ μέσα από τη σειρά που μόλις ολοκληρωθούν τα έξι επεισόδια (με την τελευταία σπαρακτική σκηνή να μένει ανεξίτηλη στο μυαλό των θεατών) νιώθεις σαν να έχεις βγει από μία μεγάλη αλλά καθαρτική συνεδρία με τον ψυχολόγο σου. Στο τέλος των επεισοδίων το ερώτημα είναι απλό. Αν η ζωή είναι μία τεράστια παράσταση έχει νόημα να τη σκεφτόμαστε και να την ελέγχουμε σαν σκηνοθέτες και ηθοποιοί ταυτόχρονα, ή απλά πρέπει να βγούμε πάνω στη σκηνή και να δώσουμε την παράσταση της ζωής μας; Η απάντηση δική σας.
