Η Λουκία Τζωρτζοπούλου μας διηγείται ξανά την δημιουργία των Τριών Σωματοφυλάκων από την μεριά όμως του φιλόδοξου Άραμη. Τελικά ήταν ένας για όλους και όλοι για έναν;
Ένα καλοδουλεμένο φανζίν σχετικά με την ζωή του στρατιώτη, ιερέα και διπλωμάτη Άραμη μας παρουσιάζει η νέα δημιουργός Λουκία Τζωρτζοπούλου. Μια ζωή γεμάτη ίντριγκες, πολιτικές δολοφονίες, έρωτες, κλειστοφοβικά μοναστήρια και αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Πώς μπορεί όμως μια τέτοια ιστορία να παραμένει ενδιαφέρουσα στο σήμερα;
Ο Άραμης αγαπάει τις ισχυρές γυναίκες, πράγμα που του δημιουργεί εσωτερικές συγκρούσεις σε σχέση με τις απόψεις του για τους Ιησουίτες και τους ηγουμένους. Απεικονίζεται ως συνεχώς φιλόδοξος και ανικανοποίητος χαρακτήρας: ως σωματοφύλακας, θέλει να γίνει ιερωμένος αλλά όταν γίνεται κληρικός επιθυμεί τη ζωή του στρατιώτη. Στα βιβλία αποκαλύπτεται ότι έγινε σωματοφύλακας εξαιτίας μιας γυναίκας και της αλαζονείας του: ως νεαρός είχε φιλοδοξία να γίνει ηγούμενος, αλλά είχε την ατυχία να πιαστεί και να πεταχτεί από ένα σπίτι, ενώ έκανε αθώα(;) θρησκευτικά μαθήματα σε μια νέα γυναίκα. Για ένα χρόνο, έκανε καθημερινά μαθήματα ξιφασκίας με τον καλύτερο ξιφομάχο στην πόλη για να πάρει την εκδίκησή του. Τη στιγμή που επέστρεψε για να αντιμετωπίσει τον άνθρωπο που τον έδιωξε από το σπίτι της δεσποσύνης, είχε γίνει τόσο καλός ξιφομάχος που ο αγώνας κράτησε μόνο μερικά δευτερόλεπτα. Επειδή οι μονομαχίες απαγορεύονταν από βασιλικό διάταγμα , ο Άραμης έπρεπε να εξαφανιστεί και να υιοθετήσει ένα πολύ χαμηλό προφίλ, που τον οδήγησε να προσληφθεί στο Σώμα των Σωματοφυλάκων. Εκεί συναντήθηκε με τον Άθω και τον Πόρθο και αργότερα με τον Ντ’ Αρτανιάν. Μαζί συνεργάστηκαν για να φέρουν την ειρήνη στην αυλή του βασιλιά και για να κρατήσουν κρυφή την υπόθεση της βασίλισσας με τον δούκα του Μπάκιγχαμ από τον καρδινάλιο Ρισελιέ.
Παρά την μακιαβελική τυχοδιωκτική στάση του, ο Άραμης εκτιμά την φιλία του με την υπόλοιπη τριάδα. Στην πραγματικότητα, οι μόνες λάθος κινήσεις που έκανε ποτέ, έγιναν όταν αρνήθηκε να βλάψει έναν φίλο (ή τα συναισθήματα ενός φίλου). Η φιλία είναι τόσο σημαντική για τον Άραμη που υπονοείται έντονα ότι έκλαψε – για πρώτη και μόνη φορά σε ολόκληρη τη ζωή του – όταν συνειδητοποίησε ότι προκάλεσε το θάνατο ενός από τους φίλους του. Στο φανζίν περιγράφεται όλη αυτή η πορεία και δίνει ιδιαίτερα έμφαση στην σχέση του με τον Ντ’ Αρτανιάν, ο οποίος ήταν ο μόνος που του έκανε σταθερά κριτική για τον χαρακτήρα του αν και προστέθηκε αργότερα στην τριάδα.
Από άποψη αισθητικής και σχεδίου, το καρτουνίστικο σχέδιο αν και επιτηδευμένο ανταποκρίνεται πλήρως στην περίοδο που τοποθετείται η ιστορία, μια εποχή αντιθέσεων και υπερβολών, που η φεουδαρχία βρίσκεται στο απώγειο της παρακμής και της επιφανειακότητας. Τα κατά καιρούς αστεία περιστατικά και η πιο σύγχρονη αντίληψη των γεγονότων απελευθερώνουν μια προηγούμενη δραματική κατάσταση και βοηθούν στην ταύτιση του αναγνώστη με τον ήρωα. Γενικά, είναι ένα φανζίν που ανταποκρίνεται σε δουλειά κανονικού κόμικ και από αυτή την άποψη είναι μια ευχάριστη προσθήκη στην συλλογή μας.
