Με την είδηση πως ο Tom King θα συμβάλει στο σενάριο για την ταινία των New Gods, στο τιμόνι της οποίας βρίσκεται η πάντα ενδιαφέρουσα Ava DuVernay (A Wrinkle in Time) μας άνοιξε η όρεξη για περισσότερες τέτοιες συνεργασίες, με αγαπημένους σκηνοθέτες που ουσιαστικά τα στυλ τους ταιριάζουν τόσο πολύ με κάποια comic έργα που το γεγονός ότι δεν έχουν γίνει ακόμα οριακά μας εξοργίζει.
Παραγωγοί, αν με ακούει κανείς, αυτές είναι μερικές comic book ταινίες που μας ψήνουν πολύ περισσότερο από το ΜΙΒ ή το Avatar
Vision by Yorgos Lanthimos
Nαι, προφανώς ένα comic του Τοm King που βάζει στο προσκήνιο του την μικροαστική οικογενειακή δομή με αποδομιστική διάθεση είναι κάτι που πρέπει να μεταφερθεί κινηματογραφικά από τον Γιώργο Λάνθιμο, οι πρώιμες δουλείες του οποίου έχουν σαν κύρια αφετηρια…. την μικροαστική οικογενειακή δομή με αποδομιστική διάθεση.
Deadpool by Quentin Tarantino
Mε βασικό storyline το Suicide Kings, ο Tarantino (Hatefull Eight, Django) θα μπορούσε να αποδεσμεύσει όλη την εξωφρενική ενέργεια του χαρακτήρα, βάζοντας ίσως τον Reynolds να βρίζει πιο γρήγορα από την σκιά του. Επιπλέον οι πιο σκοτεινές πλευρές του χαρακτήρα θα είχαν τρομερό ενδιαφέρον στα χέρια του δημιουργού του Django.
Scarlet Witch by Todd Haynes
Με κύριο όχημα το run του James Robinson, ο καθαρά ενδοσκοπικός φακός του Todd Haynes μπορεί να ακολουθήσει την ηρωίδα στην αναζήτηση της ταυτότητας της, μακριά από επιταγές κοινωνικές ή προσωπικές. Έχοντας αποδείξει πολλάκις ότι κατέχει κάτι τέτοιο, θα περιμέναμε μια μαγική φωτογραφία από τον σκηνοθέτη του Carol…
Heroes for Hire by Spike Lee
Χωρίς να υποτιμούμε τη δουλειά που έγινε με τον χαρακτήρα του Luke Cage στο Netflix, και οι δύο σεζόν του οποίου μας άρεσαν ιδιαίτερα (σε αντίθεση με την αντίστοιχη του Iron Fist) είναι αναμφισβήτητο πως ο κοινωνικός και πάντα καυστικός τόνος του Spike Lee θα μπορούσε να κάνει τον Luke Cage μια πραγματική κινηματογραφική μπουνιά στον δομικό ρατσισμό τόσο της βιομηχανίας του θεάματος όσο και της ίδιας της αμερικανικής κοινωνίας.
Black Hammer by Jim Jarmusch
Tι κάνουν οι υπερήρωες όταν κλείνουν τα φώτα; Πως μας ρουφά η καθημερινή ζωή και τελικά τι κινδύνους κρύβει η ίδια; Το μη-όραμα του Jeff Lemire θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα από τον λιτό φακό του σκηνοθέτη των Paterson και Only Lovers Left Alive. Το γεγονός δε πως ακόμα συνεχίζεται είναι ιδανικό για έναν άνθρωπο που προτιμά να κινηματογραφεί για στιγμές που χάνονται, παρά για ολοκληρωμένες ιστορίες…
Saga by Miguel Sapochnik
O κατά βάση τηλεοπτικός (και επικός) Miguel Sapochnik θα μπορούσε να μεταφέρει το Game of Thrones του διαστήματος στη μεγάλη οθόνη… αξιοποιώντας την εμπειρία του από το ίδιο το Game of Thrones. Έχει ήδη αποδείξει πως διαθέτει το επικό στοιχεία, αλλά και ότι μπορεί να αξιοποιήσει πολύ καλά και το προσωπικό…
Spider Gwen by Greta Gerwig
Mια σκηνοθέτιδα που έχει εξερευνήσει με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο τη δύσκολη μετάβαση από την εφηβεία στην ενηλικώση μπορεί να έχει την ευκαιρία να το κάνει μέσα από το πρίσμα μιας υπερηρωίδας που συχνά δεν έχει τον δικό της χώρο να αναπνεύσει εστιάζοντας σε πλευρές της ζωής της που όλο και περιπλέκονται…
Carnage by John Carpenter
Eίναι πολύ δύσκολο να δούμε ίσως μία ταινία του John Carpenter, αλλά όχι δύσκολο να την ονειρευτούμε. Έτσι, στα χέρια του άρχοντα του slasher, ένας από τους ελάχιστα πραγματικά διαβολικούς χαρακτήρες των comic, θα έλαμπε ως ο φονιάς που είναι στην πραγματικότητα. Εάν δε χρησιμοποιηθεί και το run του Gerry Conway για βάση της ταινίας, τότε αγγίζουμε αλλόκοσμους εφιάλτες…
Planet Hulk by Denis Villeneuve
Δεν κρύψαμε ποτέ ότι το Ragnarok δεν μας τρέλανε, κυρίως γιατί κατέστρεψε τη βάση του, το πανέμορφα κοινωνικό Planet Hulk του Greg Pak. Όταν λοιπόν τελειώσει από την εργολαβία Dune ο Villeneuve (Blade Runner 2049) και έχοντας πάρει το κολάι, μπορούμε να ελπίζουμε πως θα είναι σε θέση να μεταφέρει το επικά πολύπλοκο και ανθρώπινα προσιτό Planet Hulk στην μεγάλη οθόνη…
Midnighter and Apollo by Luca Guadagnino
Ναι, ουσιαστικά ζητάμε ένα Call Me By Your Name για το υπερηρωικό είδος. Θα είχε τρομερό ενδιαφέρον και θα ξεσκόνιζε αρκετά πολλά κινηματογραφικά κλισέ, ειδικά αν γινόταν με την ευαισθησία αλλά και την ικανότητα για απελευθερωτική βία του Guadagnino.
