Όσοι πάρετε στα χέρια σας το “Εικόνες στα σύννεφα” (εκδόσεις Jemma Press) και περιμένετε μια στρωτή, γραμμική ιστορία, ίσως απογοητευτείτε
. Η επίδραση του έργου του Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη είναι φευγαλέα, πολύμορφη και αδιαόρατη, σαν αχνός που χάνεται στον ουρανό. Και όταν πολλές τέτοιες στιγμές εικόνων και αχνού μαζευτούν, γίνονται σύννεφα και επιστρέφουν, φέρνοντας συνειρμούς περισσότερο, παρά γεγονότα, εικασίες και ονειροπολήσεις κάτω από την βροχή ή τον ήλιο.
Η ιστορία αναφέρεται σε έναν καλλιτέχνη που σχεδιάζει κόμικ που μπλέκονται με την πραγματικότητα. Δεν ξέρει όμως ούτε πως τελειώνει, ούτε καν αν ο ίδιος είναι τελικά μέσα σε αυτή. Θα μπορούσε να πει κανείς πως ο Κ. Σκλαβενίτης έγραψε ουσιαστικά για την ζωή του, ή πως όλοι αποτελούμε μέρος της ιστορίας του, μιας διαδρομής ατέρμονης και ηδονικής. Βλέπουμε τα άγχη ενός ανθρώπου σύγχρονου και καλλιτέχνη, τις προθεσμίες και την ζωή που τρέχουν, την απογοήτευση και την αναζήτηση νοήματος σε μια ρουτίνα ετεροκαθορισμένη και επιβεβλημένη. Ωστόσο αυτή η “κανονικότητα” τελικά καταρρέει εξαιτίας της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η ζωή περιπλέκεται με την Τέχνη, το αληθινό με το φανταστικό, τα λόγια γίνονται πράξεις και ο χρόνος χάνεται. Η έμπνευση ερωτοτροπεί ελεύθερα με τον καλλιτέχνη, μόνο και μόνο για χαθεί λίγα λεπτά αργότερα και να αρχίσει από την αρχή ο κύκλος της αναζήτησης και της εύρεσης. Στο τέλος… τέλος; Μήπως η αναζήτηση της έμπνευσης και της φαντασίας δεν είναι όλη η ζωή των καλλιτεχνών;
Τα καρέ του Σκλαβενίτη διαδέχονται το ένα το άλλο, όμως δεν είναι γραμμικά. Οι ιστορίες της καθημερινότητας εντάσσονται σε αυτό το ατέλειωτο ποτάμι της ρουτινάς που δεν σταματά ποτέ, ακόμα και όταν εμείς δεν είμαστε μέσα, σε μια συνήθεια που στερεί από τα πάντα την ομορφιά. Αυτή δεν χάνεται βέβαια, απλά κρύβεται. Στα σύννεφα. Εκεί αποδρά ο καλλιτέχνης μέσα σε σενάρια και κυνηγητά. Για να γυρίσει και να ξαναχαθεί. Μέχρι που στο τέλος τίποτα δεν φαίνεται πραγματικό.
Το στυλ του κόμικ μοιάζει στην νεφελώδη ιστορία που πραγματεύεται: Σχέδια με απαλές, σχεδόν αχνές γραμμές, που δεν κλείνουν πάντα, αφήνοντας τις φιγούρες σε μια διαρκή επικοινωνία με το περιβάλλον τους, σαν να μην μπορούν να κλείσουν εντελώς ο ένας χωρίς τον άλλον. Ταυτόχρονα όμως οι χαρακτήρες του είναι εικονογραφημένοι με μια οικειότητα και, όπου χρειάζεται, έναν δυναμικό ερωτισμό. Το περιββάλον, τα κτίρια και ο ουρανός ως μέρη του σκηνικού, μοιράζονται την ιδιαιτερότητα των χαρακτήρων, αλλά προχωρούν ένα βήμα παραπέρα: δεν διστάζουν να λάβουν εξωπραγματικές διαστάσει, σεβόμενα την ονειρική μη-ευκλείδεια γεωμετρία. Ταυτόχρονα, τα χρώματα είναι απαλά και εύκολα στο μάτι, χωρίς να εμμένουν σε λεπτομέριες, τονίζοντας την ονειρική διάσταση των εικόνων.
Το “Εικόνες στα Σύννεφα” αγγίζει όποιον άνθρωπο προσπαθεί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να δημιουργήσει και να ανταπεξέλθει σε μια καθημερινότητα που είναι εμφανές ότι δεν τον χωράει. Διαβάστε το και θα δείτε στις σελίδες του (και στα σύννεφα) περισσότερα κομμάτια σας από όσα φαντάζεστε!
