Το Civil War II προβλημάτισε εξ αρχής.Oχι με καλό τρόπο. Δείχνοντας ότι θα στηριχθεί, με απλοϊκό και επιφανειακό τρόπο σε μία πλοκή παρμένη από την ταινία και το μυθιστόρημα Minority Report, (ένα premise που εκείνη την περίοδο έπαιζε επίσης στο μέτριο Deadpool and the Mercs for Money, αλλά έχει μεταφερθεί άπειρες φορές τόσο στον κινηματογράφο όσο και σε Τέχνες) απογοήτευσε τους fans από την αρχή, ενώ τα πρώτα τεύχη απέδειξαν πως δεν άξιζε τον τίτλο του Civil War, ενός εμβληματικού comic που ακόμα και σήμερα παραμένει αξεπέραστο. Αντίθετα, το Civil War II έδειξε μια εταιρεία σε μια από τις χειρότερες στιγμές της, στο εμπορικό και- κυρίως- καλλιτεχνικό ναδίρ. Η Marvel του σήμερα, χαωμένη ανάμεσα σε reboots που δεν είναι reboots και απανωτά events, αναγκάζει τους ταλαντούχους καλλιτέχνες τς της να δουλεύουν κάτω από άσχημες συνθήκες για project που αποπνέουν μετριότητα στην καλύτερη και σπαταλά το ταλέντο και τις καλές ιδέες τους. Μόνο ότι ξεφεύγει από το αυστηρό της βλέμμα (πχ Vision) φαίνεται να αξίζει την προσοχή μας.
Τι πήγε όμως τόσο στραβά στο Civil War II ;
Στη διαρκή προσπάθεια τους να αναδείξουν τους Ιnhumans σε βάρος των Χ-men, στο κέντρο του σεναρίου έρχεται ένας νέος Inhuman, ο Ulysses, ο οποίος μπορεί να προβλέψει πιθανές εκδοχές του μέλλοντος και διχάζει τους υπερήρωες σε σχέση με το αν πρέπει να τον αξιοποιήσουν για να αποτρέψουν μελλοντικές απειλές. Από τη μία πλευρά βρέθηκε η παραδοσιακή υπέρμαχος της ακραίας αστυνόμευσης Captain Marvel ως υποστηρικτής της ενεργητικής παρέμβασης, ενώ από την άλλη, ο Iron Man, επηρεασμένος από το θάνατο του Jim Rhodes, αντιτίθεται αποφασιστικά.
Στο επίπεδο της πλοκής, η ιστορία έχει θέματα, καθώς προσπαθεί να φέρει στο προσκήνιο τους Inhumans, οι οποίοι έχουν πολύ περιορισμένο κοινό, χωρίς να «χτίζει» τη σύγκρουση με έναν οργανικό τρόπο αλλά εισάγει ατσούμπαλα ένα νέο χαρακτήρα με μόνο στόχο να προκαλέσει την αντιπαράθεση. Η εξέλιξη περιλαμβάνει το γνωστό διχασμό σε στρατόπεδα και θανάτους κεντρικών χαρακτήρων των Marvel Comics. Ωστόσο, κάθε στροφή και ανατροπή φαίνεται βεβιασμένη, προσπαθεί να προκαλέσει σοκ χωρίς να προκύπτει με εύλογο τρόπο από την πορεία του σεναρίου. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο θάνατος του Bruce Banner που συμβαίνει απότομα και αναίτια, ενώ ξεπερνιέται εξίσου άτσαλα για να προχωρήσουμε στο επόμενο «σοκ». Δυστυχώς, το Civil War II μοιάζει σε πολλά σημεία να έχει γραφθεί από μανιακούς των clickbait τίτλων σε συνεργασία με (αποτυχημένο) τμήμα μάρκετινγκ και όχι από τον, κατά τα άλλα εξαιρετικό, Brian Michael Bendis. Η αίσθηση αυτή επεκτείνεται στο πώς δημιουργούνται οι ομάδες με πολλούς χαρακτήρες να είναι ασαφές του γιατί εμπλέκονται στη σύγκρουση (Guardians of the Galaxy, All New X-Men) και τα αδύναμα tie-in φαίνονται να είναι μια προσπάθεια να κολλήσουν όλοι οι χαρακτήρες όπως-όπως με τη νέα ιστορία.
Την κατάσταση δεν βοήθησε καθόλου η καθυστέρηση κατά 3 μήνες του τέλους του event με αποτέλεσμα τα γεγονότα του τελευταίου τεύχους να έχουν ήδη γίνει πάνω-κάτω γνωστά μέσα από τη σειρά Invincible Iron-Man. Το ίδιο συνέβη και πέρυσι, με το τέλος του Secret Wars να εκτείνεται πέρα από το προβλεπόμενο και να συμπίπτει με το All New – All Different reboot όλων των Marvel Comics. Αν, όμως, πέρυσι έγινε ανεκτό (όλοι ήξεραν ότι θα υπάρξει νέο σύμπαν), φέτος απλά υποβάθμισε ακόμα περισσότερο την κατάληξη της ιστορίας. Το τελικό twist, πέραν όλων των άλλων, ήταν και αρκετά αναμενόμενο, επιδιώκοντας να πετύχει μια συμμετρία με την αρχική ιστορία του Civil War, η οποία στερούνταν όλης της έντασης και του σοκ που προκάλεσε ο θάνατος του Captain America.
Το χειρότερο όμως είναι ότι πήρε ένα θέμα που στην εποχή των social media και των… proactive επιθέσεων καταστολής ομάδων που το κράτος θεωρεί πως το απειλούν θα μπορούσε να έχει τεράστιες προεκτάσεις και το έριξε στο επίπεδο της αφορμής για superhero ξύλο, χωρίς κανένα ενδιαφέρον για το θέμα, τις κοινωνικές και πολιτικές τους προεκτάσεις ή έστω το ψυχολογικό αντίκτυπο που έχει στις ομάδες που υφίστανται αυτή την επίθεση. Η μοναδική σειρά που αναφέρθηκε αυτό ήταν το Power Man and Iron Fist, το οποίο, ακολουθώντας το ξεκάθαρο ταξικό του προσανατολισμό, ασχολήθηκε σοβαρά με το θέμα. Οι λίγες καλές σειρές που έχει η Μarvel αυτόν τον καιρό κράτησαν την απόσταση τους και από ότι φάνηκε, καλά έκαναν. Ταυτόχρονα, το τέλος του, εκτός από κακό ήταν οριακά προσβλητικό για την νοημοσύνη του αναγνώστη, αφού η Marvel επέλεξε να το χρησιμοποιήσει για να διαφημίσει το επόμενο κύμα events της, τα οποία, με εξαίρεση ίσως το X-men Vs Inhumans, προμηνύονται απογοητευτικά…
Δυστυχώς, το μεγαλύτερο επίτευγμα του Civil War II ήταν να μας υπενθυμίσει πόσο καλό ήταν το ορίτζιναλ, πραγματικό Civil War και να μας κάνει να το ξαναδιαβάσουμε. Eλάχιστες φορές στο παρελθόν ένα comic κατάφερε να συνδυάσει κοινωνικές αναζητήσεις, τρομερή πλοκή, σασπένς και μία σύγκρουση χαρακτήρων που ωρίμαζε για δεκαετίες. Το Civil War έπιασε τον «Πόλεμο ενάντια στην Τρομοκρατία», το ζήτημα των ατομικών δικαιωμάτων και της ενίσχυσης του κράτους ως μηχανισμού επιτήρησης – ασφάλειας και τα έδεσε με το κλασικό ερώτημα των φαν των κόμικ «ποιος είναι πιο δυνατός/ ποιος θα φτιάξει την καλύτερη ομάδα». Δεν είναι τυχαίο ότι, με βάση τις αλλαγές που προκάλεσε το Civil War, η Marvel έστησε δύο ακόμα εξαιρετικά events, το Secret Invasion και το Siege, ενώ ακόμα και το run ανάμεσα σε αυτά τα δύο, το λεγόμενο Dark Reign , μια φράση που ίσως θα ταίριαζε στην σημερινή διακυβέρνηση των ΗΠΑ, είχε πολλές θετικές στιγμές .
Είναι αμφίβολο το αν μπορεί να προκύψει κάτι άξιο λόγου σήμερα από την επίλυση της σύγκρουσης Captain Marvel – Iron Man. Το Civil War II στέκεται με αμηχανία απέναντι στον προκάτοχο του και υστερεί από σχεδόν κάθε άποψη (το γήινο και απαλό σχέδιο του ήταν μια εξαίρεση, δεν αρκεί όμως).
Ελπίζουμε να γίνει κάτι για να ταρακουνηθεί η εταιρεία και να ανακόψει την πορεία της προς τον πάτο…
