Η συνεργασία της Έφης Θεοδωροπούλου (σχέδιο) και του Σταύρου Κιουτσιούκη (στίχοι) που ακούει στο αξιομνημόνευτο αλλά δυσκολοπρόφερτο όνομα Το Έπος της Δόνας Κικατριδίνης της Ολαρτάνης (εκδόσεις Jemma Press) αποτελεί μια πολύ ευχάριστη και δροσερή έκπληξη, αρκετά διαφορετική από τα ελληνικά κόμικ που έχουμε συνηθίσει. Αυτό κυρίως συμβαίνει γιατί ουσιαστικά δεν πρόκειται για κόμικ, αλλά για μια έμμετρη ιστορία που αλληλοπλέκέται με σκίτσα και τελικά εξιστορείται και από τα δύο, σε μια πολύ όμορφη, χιουμοριστική και, τελικά, πολύ ανθρώπινη ιστορία γυναικείας χειραφέτησης.
H χάρη της ιστορίας, όπου η «δύσκολη» Δόνα μαθαίνει μέσα από τραγικά αστεία περιστατικά (ή, πιο σωστά, αληθινά με μια πρέζα υπερβολής για κωμικούς λόγους) ξεκινά από την παιδική της ηλικία, όταν δεν ταίριαζε στα κοριτσίστικα προτυπα (εξ ου και το δύσκολη) και συνεχίζεται μέχρι την ανεξαρτητοποίηση της, πρώτα εσωτερική και μετά, με αγώνα, εξωτερικευμένη, από τις απαιτήσεις και τα πρότυπα που άλλοι θέσπισαν για αυτή. Έως τη στιγμή που κάνει τις δικές της επιλογές, όχι γιατί της επιβάλλονται, αλλά γιατί η ίδια καταλήγει εκεί, ελεύθερη και με πλήρη συνείδηση.
Όλο αυτό το ταξίδι στην ωριμότητα και την αποδοχή του εαυτού της δίνεται τόσο με τους ομοιοκατάληκτους (στην πλειοψηφία τους τουλάχιστον) στίχους του Σταύρου Κιουτσιούκη όσο και με το μοναδικό σχέδιο της Έφης Θεωδοροπούλου, η οποία έχει κατακτήσει μια δική της αυτοτέλεια και ένα εντελώς προσωπικό ύφος, πράγμα πολύ δύσκολο στην εποχή της ομοιομορφίας και της αναμόχλευσης παλαιότερων σχεδιαστικών στυλ με νέο αμπαλάζ. Το πολύ γλυκό, γραμμικό της σχέδιο, με τις ονειρικές (αν και βαθιά ριζωμένες στην αλήθεια) δυσαναλογίες φέρνει σε αυτό την ιστορία μιας νότα παιδικότητας, η οποία άλλωστε είναι και το ζητούμενο.
Ο ρυθμός των στίχων και του σχεδίου συνδυάζεται σε ένα αρμονικό μοτίβο σε τέτοιο βαθμό που τελικά το ένα δε θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς το άλλο, δίνοντας και στο έργο τον μοναδικό χαρακτήρα του.
Το Το Έπος της Δόνας Κικατριδίνης της Ολαρτάνης είναι ένα πολύ όμορφο βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί από όλες τις ηλικίες και μπορεί να αποτελέσει είτε μια πρώτη επαφή με την πάλη του ατόμου για διαχωρισμό μεταξύ των θέλω του και των πρέπει των γύρω του είτε ως μια επιβεβαίωση για όσους δίνουν ήδη αυτόν τον αγώνα ότι δεν είναι μόνοι.
