“Γιατί ήρθε και αναστατώνεις την παρακμή μου;
(Είμαι γριά, ήμουν γριά μέχρι που
Το πιο κόκκινο τριαντάφυλλο ανθίζει,
(Και είναι γελοίο τέτοια εποχή, σε τέτοιο μέρος,
Είναι απρεπές,αδύνατον, μέχρι κα ιλίγο προσβλητικό)
Το πιο κόκκινο τριαντάφυλλο ανθίζει”
γράφει η ποιήτρια Hilda Doolittle, ένα χρόνο πριν πεθάνει, σε ηλικία 74 ετών, ανοίγοντας ένα παράθυρο στο γυναικείο βίωμα, αλλά και στον τρόπο που μια ολόκληρη γενιά αντιμετώπιζε τον έρωτα, σαν κάτι το μυστικιστικό, το παράλογο, το καθ’ όλα μαγικό, σαν ένα συναίσθημα που, πλέον, μπορούμε να προσεγγίσουμε μόνο μέσα από ταινίες της Disney. Πράγματι, τα πράγματα, σήμερα, έχουν γίνει πολύ πιο κυνικά, οι ελάχιστες συναισθηματικές κομεντί θεωρούνται cheesy, ο έρωτας είναι ενός swipe right υπόθεση και μια φράση πλανάται πάνω από τα θεμέλια της ύστερης καπιταλιστικής κοινωνίας: ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ. Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό; Γιατί οι άνθρωποι δεν ερωτεύονται;
Στο ερώτημα αυτό προσπαθεί να απαντήσει η Liv Stromquist με το νέο της βιβλίο Το πιο κόκκινο τριαντάφυλλο ανθίζει, σε μετάφραση Βαγγέλη Γιαννίση, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Jemma Press. Μέσα από μια εικονογράφηση, που θυμίζει το Persepolis, τις κοινωνιολογικές θεωρίες των Han Byung -Chul και Eva Illouz, την περιπτωσάρα του Leonardo Di Caprio, καθώς επίσης και την φιλική συμμετοχή και την βοήθεια των Beyonce, φιλοσόφων και πρωταγωνιστών από reality shows, η δημιουργός του βιβλίου Φρούτο της Γνώσης -Το αιδοίο εναντίον της πατριαρχίας, αναζητά απαντήσεις στο ερώτημα γιατί αισθανόμαστε τόσο ανεπαρκείς ως προς το ανωτέρω ζήτημα. Και το καταφέρνει, κατά την γνώμη μου, με τον καλύτερο τρόπο.
Ειδικότερα, η δημιουργός επιτυγχάνει να αναδείξει ένα πολύ σύγχρονο θέμα, μέσα από το όχημα της pop κουλτούρας. Πράγματι, διαβάζοντας το Πιο κόκκινο τριαντάφυλλο ανθίζει, ο αναγνώστης δεν έρχεται απλά σε επαφή με πολλές σύγχρονες κοινωνιολογικές θεωρίες επί του ζητήματος, αλλά και με αυτό που, προσωπικά, αποκαλώ “διπλή απειλή” στο χώρο των comics και των graphic novels, αφού η Liv Stromquist συνδυάζει την πλούσια κειμενογράφησή της με την ιδιαιτερότητα των σκίτσων της. Παράλληλα, ο λόγος της χαρακτηρίζεται από χιούμορ, το οποίο συμπληρώνει με ευχάριστο τρόπο την ουσιαστική έρευνα που έχει γίνει.
Ελαφρύ και αισιόδοξο σαν συναισθηματική κομεντί ή ένα ποτήρι ζεστής σοκολάτας, γεμάτο χιούμορ και ειλικρινή στοχασμό επί του ζητήματος, Το πιο κόκκινο τριαντάφυλλο αποτελεί μια έρευνα που ξεπερνά τα στενά όρια του στείρου επιστημονισμού, αντανακλώντας την πραγματική ζωή και τα προβλήματά ενός κόσμου, που έχει ξεχάσει να αγαπά. Πολύ περισσότερο, το νέο βιβλίο της Liv Stromquist, προκλητικό και απόλυτα pop είναι ο πιο εύκολος και ευχάριστος τρόπος να μάθεις περισσότερα για τον κόσμο που ζούμε, απαντώντας συγκροτημένα στο ερώτημα του πως ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα, όπως είναι το καπιταλιστικό σύστημα, σχετίζεται με τον κοινωνικό αυτοματισμό, που πήρε τη θέση αυτού που λέμε “έρωτα”.
Παράλληλα, το βιβλίο της Stromquist αποτελεί μια προσευχή και μια ελπίδα να ερωτευτούμε ξανά, έτσι ώστε “οι νύμφες που ζουν στα βουνά και στις σπηλιές, στους δρόμους και τις πλατείες”, να μας μαγέψουν στο μέλλον και πάλι!
