Η φράση “πιο επίκαιρο από ποτέ” ίσως χρησιμοποιείται πιο συχνά από ότι πρέπει – σε βαθμό που έχει γίνει κακό κλισέ. Και πολλές φορές μπορεί να ξαναβλέπουμε μια ταινία, να ξαναπαίζουμε ένα παιχνίδι και να σκεφτόμαστε “Πόσο μπροστά ήταν από την εποχή του?“. Αλλά πραγματικά, πόσες φορές μπορείς να πεις για ένα παιχνίδι, ξαναπαίζοντας το μετά από 20+ χρόνια από την κυκλοφορία του, έχει να σου πει περισσότερα πράγματα στο τώρα, παρά από ότι μπορούσε να πει το 1997?
Το Final Fantasy VII είναι μάλλον το πιο πολιτικό παιχνίδι του franchise. Η θέση που παίρνει είναι ξεκάθαρη από την αρχή. Ο πλανήτης πεθαίνει. Πεθαίνει λόγω της απληστίας του κεφαλαίου, που στο παιχνίδι παίρνει τη μορφή μιας εταιρείας παραγωγής ενέργειας, το οποίο δε θα διστάσει να στραγγίξει μέχρι και τον τελευταίο πόρο του πλανήτη. Η πολιτική θέση του παιχνιδιού δε μένει μόνο εκεί όμως. Η χρήση των εθνικών πολέμων ως μηχανισμό πίεσης και προπαγάνδας, η στρατικοποίηση της κοινωνίας, τα γενετικά πειράματα για την δημιουργία υπερ-στρατιωτών είναι όλα θέματα που απασχολούν το παιχνίδι.
Θα περίμενε κανείς ότι στο remake του Final Fantasy κάποιες τέτοιες πτυχές του παιχνιδιού, αν όχι να παραλείπονταν, να αφήνονταν σε μια δημιουργική ασάφεια. Βέβαια από την άλλη έχουμε ένα παιχνίδι που ξεκινάει με τους πρωταγωνιστές να προσπαθούν να ανατινάξουν έναν αντιδραστήρα ενέργειας μέσα στην πρωτεύουσα, άρα δε μπορείς να μη το κάνεις πολιτικό. H Square Enix αποφάσισε να μας εκπλήξει, λέγοντας μας ακόμα περισσότερα, για την φτώχεια, τον πόλεμο και το περιβάλλον.
Το παιχνίδι ξεκινάει στην Midgar, μια αχανής μητρόπολη, και από τις πρώτες ώρες του παιχνιδιού καταλαβαίνεις τι θέλει να μας πει για τις ταξικές διαφορές. Η Midgar είναι χτισμένη σε δύο επίπεδα. Λόγω της εκτεμαμένης μόλυνσης του πλανήτη, τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα έχουν παρατήσει την επιφάνεια της γης και έχουν χτίσει ένα δεύτερο επίπεδο πάνω από την παλιά πόλη, μπλοκάροντας έτσι το φως του ηλίου σε όσους ζουν στην επιφάνεια της γης. Όσοι δεν δικαιούνται κυριολεκτικά “μια θέση στον ήλιο” είναι αναγκασμένοι να ζουν σε παραγκουπόλεις και έρχονται καθημερινά σε επαφή με τη μόλυνση του πλανήτη.
Η καταστροφή του πλανήτη επηρεάζει με διαφορετικές ταχύτητες τις τάξεις. Κάποιοι μπορούν να την αγνοούν τελειώς εξυμνώντας κιόλας την ανάπτυξη της τεχνολογίας, ακόμα και αν αυτή γίνεται εις βάρος του πλανήτη. Για κάποιους άλλους όμως η καταστροφή του πλανήτη είναι καθημερινότητα. Εδώ μπαίνουν στην εικόνα οι πρωταγωνιστές του παιχνιδιού. Και έχουμε το ενδιαφέρον concept του παιχνιδιού, όπου οι πρωταγωνιστές και ήρωες ανήκουν σε μια ομάδα eco-terrorists, μια αρκετά ριζοσπαστική, έως και άβολη ιδέα για να υιοθετεί ένα παιχνίδι. Και το remake του παιχνιδιού, έρχεται να δώσει νέα πτυχή στους χαρακτήρες και ακόμα περισσότερους λόγους να ταυτιστείς μαζί τους.
H Shinra από την άλλη, η εταιρεία που έχει το μονοπώλιο στην παραγωγή ενέργειας, και έχει μεταλλαχθεί σε ένα megacorporation που ελέγχει τα πάντα, δε σου δίνει κανένα σημείο ταύτιτης. Οι πράξεις των επικεφαλών της εταιρείας δεν αφήνουν περιθώρια γκρίζας ζώνης, ούτε την δικαιολογία ότι δεν ήξεραν την επίπτωση των πραξεών τους. Σε αυτό βοηθάει και ότι σε αντίθεση με το original παιχνίδι, στο remake έχεις τη δυνατότητα να δεις σε βάθος τις επιπτώσεις στην καθημερινότητα των ανθρώπων και την αθλιότητα στην οποία τους έχει καταδικάσει το κεφάλαιο.
Και αυτό σαν main concept μπορεί το 1997 να φάνταζε όντως σενάριο fiction, μια πραγματικότητα που θα δυσκολευόμασταν να δούμε τόσο άμεσα μπροστά μας. Ήρθε όμως το μέλλον να μας διαψεύσει. Ίσως το 1997 η περιβαντολλογική κρίση να ήταν ακόμα μακριά. Ίσως να δυσκολευόμασταν να φανταστούμε την κρίση στον στεγαστικό τομέα και την έκρηξη στα ποσοστά αστέγων.
Αρκεί να σκεφτούμε ότι τον Ιούλιο του 2020 ο Elon Musk δηλώνει στο twitter ότι οι ΗΠΑ θα κάνουν πραξικόπημα σε όποιον θέλουν – ειδικά αν αυτός ο κάποιος τον εμποδίζει από το να εκμεταλλευτεί το λίθιο που χρειάζεται η εταιρεία του. Τουλάχιστον πριν από κάποια χρόνια, τέτοια πραξικοπήματα είχαν το κάλλυμα του “πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία“. Και όσο η επέλαση της περιβαντολλογικής καταστροφής πλησιάζει, όσο οι πόροι του πλανήτη λιγοστεύουν, τόσο πιο κοντά ερχόμαστε στο δυσοίωνο μέλλον του Final Fantasy VII.
