Το έχουμε ξαναπεί, όμως η ελληνική αγορά comic κατακλύζεται από κωμικά στριπάκια. Είναι μια πραγματικότητα που διαμορφώθηκε και εξαιτίας της μεγάλης ελληνικής παράδοσης στην γελοιογραφία, αλλά κυρίως από το διαδίκτυο, καθώς ήταν σχετικά εύκολο και άμεσο για έναν δημιουργό να μεταδώσει έτσι ένα δείγμα της γραφής του στο ευρύ κοινό. Το socomic αποτέλεσε μια πλατφόρμα καθοριστικής σημασίας για αυτό.
Αυτή η υπερπροσφορά από strips είναι εύκολο να θάψει κάποιο έργο που αξίζει. Για να ξεχωρίσεις, πρέπει να είσαι ευπαρουσίαστος, έξυπνος, αιχμηρός, συντονισμένος στις κοινωνικές εξελίξεις, με χιούμορ πρωτότυπο και εντελώς αποκομμένο από κλισέ ή να μην είσαι τίποτα ΑΠΟΛΥΤΩΣ από αυτά. Τίποτα όμως. Το Full Phat το ξεχωρίσαμε ακριβώς για αυτό τον λόγο. Αδιαφορεί για τα πάντα γύρω του και λέει τα δικά του, βάναυσα, χοντροκομμένα και γεμάτα απαίσια λογοπαίγνια αστεία που τόσο έχουμε ανάγκη αυτές τις μέρες! Αν, όπως αναφέρει και ο stand up κωμικός Mιχάλης Μαθιουδάκης, “υπάρχει χώρος για όλα τα αστεία”, τότε το Full Phat είναι ο χώρος για τα καμμένα παρεΐστικα αστεία που αποτελούν ένοχη απόλαυση πολλών.
Εξ ολοκλήρου υπεύθυνος για το Full Phat είναι ο κρητικός Τέχνης Βαγγέλης Χατζηδάκης, της Phat Comicz, μέλος της οικογένειας του socomic και πρόσφατα της Jemma Press. Το βιογραφικό του είναι ενδεικτικό του ύφους του comic: οπαδός της παράδοσης, για αυτό και παίρνει ντελίβερι, ενώ οι δουλειές του στην τηλεόραση (σσ. το άλλαγμα καναλιών) μιλούν από μόνες τους…
Το πραγματικά ενδιαφέρον για το Full Phat είναι πόσο συνειδητοποιημένα κάνει την κωμωδία του. Κάνει λογικά άλματα, αλλάζει το νόημα των φράσεων και των λέξεων, δοκιμάζοντας τα λογικά όρια και κενά που η γλώσσα είτε δεν μπορεί είτε δεν πρόλαβε να γεμίσει. Tα αστεία του βρίσκονται σε αυτή την λογική τρύπα, όπου το σημαίνον ταυτίζεται με διαφορετικά σημαινόμενα. Ωστόσο, ο Βαγγέλης Χατζηδάκης πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα (ή πολλά πίσω, ανάλογα το πως το βλέπει κανείς), τοποθετώντας σε αυτό το κενό καταστάσεις, αστεία και σκέψεις που πολλοί θα καταχώνιαζαν ως κακά ή ξεπερασμένα. Τα περισσότερα πράγματι είναι. Στηριγμένο σχεδόν ολοκληρωτικά στα (απολαυστικά κακά) του λογοπαίγνια, παίζει το παιχνίδι της έκπληξης με έναν προκλητικά θρασύ τρόπο που μας θυμίζει τους λόγους που αγαπάμε σειρές όπως το Family Guy, ή τον Deadpool. Χωρίς ίχνος σοβαροφάνειας ή ευθιξίας, μας δείχνει έναν δημιουργό που λέει αυτό που θέλει, χωρίς να περιμένει την έγκριση του κοινού, δεχόμενος όμως και το αβίαστο γέλιο του. Επιπλέον, είναι πολύ σπάνιο στις μέρες μας τέτοιες απόπειρες χιόυμορ να μην γίνονται όχημα ρατσιστικής, σεξιστικής ή ομοφοβικής ρητορικής. Τέτοιες προσπάθειες έχουν συχνά κάνει την εμφάνισή τους στην μαζική κουλτούρα, σε ανησυχητικό μάλιστα βαθμό.
Επιπρόσθετα, αξίζει να σχολιαστεί και το οριακά μινιμαλιστικό σχέδιο του Full Phat, το οποίο, απ’ ότι φαίνεται, αντιπαθεί τις ευθείες γραμμές, τα καθαρά περιγράμματα και τα σχήματα! Αυτό το πολύ ιδιαίτερο ύφος είναι στοιχείο ταυτότητας και συνειδητή επιλογή του σκιτσογράφου. Ορίζει το (αυτο)σαρκαστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθεί και θα δράσει. Ταυτόχρονα, το σχέδιο συμβάλλει στην πορεία αρκετών καρέ, δίνοντας την οπτική ανατροπή στην πορεία που έθεσε το σενάριο.
Μπορεί να μη σας γεμίζει στην αρχή του μάτι, αλλά το Full Phat θα σας κάνει να γελάσετε μέχρι αμφισβήτησης της ωριμότητάς σας. Και κυρίως θα σας αποδείξει πως καλά κάνετε και δεν είστε ώριμος!
