Η Περιπέτεια ενός Ιππότη είναι ένα ακόμα παραμύθι του Σπύρου Γιαννακόπουλου, σε εικονογράφηση της Γεωργίας Ζάχαρη, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη, με στόχο όχι μόνο να διδάξει τους μικρούς αναγνώστες του, αλλά να αντιστρέψει και κάθε κλισέ και νόρμα, που ακολουθείται παραδοσιακά στον χώρο του παιδικού παραμυθιού. Η ανατροπή, άλλωστε, στερεοτυπικών παραμυθιακών κανόνων, με τρόπο δημιουργικό και πρωτότυπο, είναι η πεπατημένη οδός του συγγραφέα, τον οποίο και γνωρίσαμε από τα έργα του Μασκοφόρος Εκδικητής εναντίον Ζοργκ, Αλλόκοσμος Επισκέπτης, Στο δάσος και Νάνσι.
Πράγματι, είναι γεγονός ότι το παραμύθι, σαν λογοτεχνικό είδος, έλκει την καταγωγή του στην λαϊκή παράδοση. Ως εκ τούτου, τα παραμύθια, αν και παιδικά αναγνώσματα, έχουν πολλά να μας διδάξουν για τον κόσμο, τις αντιλήψεις, το σωστό και το λάθος, αποτελώντας έναν καθρέφτη της κοινωνίας, μέσα από την οποία προέρχονται. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, μέσα στους αιώνες εντοπίζοντια πολλές παραλλαγές των ίδιων παραμυθιών, προκειμένου αυτά να ανταποκρίνονται στις νέες κοινωνικές εξελίξεις και τάσεις της εποχής τους. Αυτό ακριβώς κάνει και ο Σπύρος Γιαννακόπουλος με την Περιπέτεια ενός Ιππότη, παίρνοντας το κλασσικό μοτίβο της “δεσποσύνης σε κίνδυνο” και ανατρέποντάς το, με τρόπο που να εξαλείφει το στερεότυπο του “μάτσο” αρσενικού και της αδύναμης κορασίδας, που πρέπει να σωθεί από εκείνον. Για να το κάνει αυτό, δε, εντάσσει εντός της παραμυθιακής ροής αντικείμενα συστοιχίας με την καθημερινότητα, δημιουργώντας την αίσθηση του οικείου και του προσιτού. Έτσι, σε αντίθεση με τον “ιππότη” του παρελθόντος, ένα πρότυπο ιδεατό και άπιαστο, ο συγγραφέας εισάγει μια πιο ανθρώπινη εκδοχή του, έναν ήρωα που βρίσκεται σε μια διαρκή διαδικασία κοινωνικοποίησης και αυτοπραγμάτωσης, μέσα από απλές, καθημερινές, καλές πράξεις. Κινητήριες αρχές του, δε, δεν είναι παρά η φιλία και η αλληλεγγύη, οι οποίες και αποκαλύπτουν ένα καλά κρυμμένο μυστικό, ότι δηλαδή η πραγματική περιπέτεια είναι η ίδια η ζωή.
Πράγματι, δεν είναι λίγες φορές που ακούμε τη φράση “σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός”. Η φράση αυτή, ωστόσο, στην πράξη μοιάζει να αποτελεί περισσότερο ένα νομοτελειακό γεγονός, παρά μια ποιητικοφιλοσοφική ρήση. Το γεγονός αυτό, άλλωστε, γίνεται αντιληπτό και από την ικανοποίηση που αντλεί ο θεατής/ αναγνώστης μιας ταινίας, σειράς ή ενός βιβλίου, ακολουθώντας τους ήρωες σε ολόκληρη την πορεία τους μέχρι την τελευταία σκηνή/σελίδα, η οποία δεν θα είχε το ίδιο μεγαλείο και ένταση, εάν δεν προηγούνταν όλα τα προηγούμενα σημεία της πλοκής. Ακόμα συχνότερα, μάλιστα, ο προορισμός του ήρωα δεν είναι παρά η αφορμή για την πραγματική περιπέτεια, που ξανοίγεται μπροστά του. Σύμφωνα, δε, με το γνωστό τρίστιχο του Π. Κοροβέση “Είτε ταξίδι. Είτε προορισμός. Να έχεις καλή παρέα”!
Ειδικότερα, ο ήρωας του συγγραφέα από τη δειλή αρχή της ιστορίας μοιάζει να διακατέχεται από ένα είδος άγχους, που απορρέει από τον ρόλο που καλείται να παίξει και τον καταπιέζει. Σταδιακά, δε, ανακαλύπτει ότι ο ηρωισμός δεν είναι όπως τον δίδαξαν τα έπη του παρελθόντος, αλλά προκύπτει μέσα από την καθημερινή τριβή του με τους ανθρώπους και τα προβλήματά τους, την αλληλεγγύη και την επιθυμία του να κάνει τον κόσμο ένα ομορφότερο μέρος να ζει ο ίδιος και όσοι αγαπάει. Έτσι, η Περιπέτεια ενός Ιππότη μετατρέπεται σε ένα σύγχρονο παραμύθι, γεμάτο ανατροπές και αντιφάσεις, που μυεί τον μικρό αναγνώστη του σε ένα είδος πρώιμου μαγικού ρεαλισμού. Αποτελεί, δε, ένα πολύ χαρούμενο ανάγνωσμα, που διδάσκει και συμβουλεύει όχι μόνο για τις θεμελιώδεις αρετές της φιλίας και της καλοσύνης, αλλά και με τον τρόπο που ο καθένας μας θα πρέπει να ξεφεύγει από το ρόλο του και να βρίσκει την ταυτότητά του μόνος του, μακριά από τους πεπατημένους κοινωνικούς κανόνες ή εκείνους που θέλει η παράδοση. Όλα αυτά, δε, ενισχύονται μέσα από την αφαιρετική εικονογράφηση της Γεωργίας Ζάχαρη, η οποία επιλέγοντας μια πολύ όμορφη χρωματική παλέτα, αφήνει περιθώρια στη φαντασία των μικρών αναγνωστών να συνδιαμορφώσουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται ο ήρωας, χωρίς, ωστόσο, να στερεί την παραμυθένια ατμόσφαιρα που απαιτεί μία τέτοια περιπέτεια!
