Τι βγαίνει όταν ανακατέψεις το western και την αισθητική του Akira με τους αρχαίους μύθους των ινδιάνων; Ένα παράξενο υβρίδιο το οποίο ακούει στο όνομα Little Birdκαι ήρθε από τον πουθενά για να εκπλήξει. Εκδιδόμενο από την Image (η οποία βρίσκεται στα ντουζένια της αυτή την περίοδο αφού εκδίδει τον έναν μεγάλο τίτλο μετά τον άλλον) το Little Bird είναι ένα πολύ διαφορετικό κόμικ από αυτά που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε από την εν λόγω εταιρία. Χωρισμένο σε 5 κεφάλαια που το καθένα αποτελούμενο απο παραπάνω από 40 σελίδες το Little Bird αποτελεί ίσως μία από τις πιο παράξενες αλλά και πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες της χρονιάς.
Το Little Bird το ανακάλυψα εντελώς τυχαία στο internet και αμέσως μου έκανε εντύπωση το εξαιρετικό σχέδιό του. Μετά από ένα αρκετά εξονυχιστικό ψάξιμο κατάλαβα ότι επρόκειτο για τη συνεργασία του κινηματογραφικού σκηνοθέτη Darcy Van Poelgeest ο οποίος είναι γνωστός στον underground κινηματογραφικό χώρο για τις ταινίες “Corvus” και “The Orchard”, και του ανερχόμενου σχεδιαστή Ian Bertram (House of Penance). Η ιστορία μιλάει για έναν post-apocalyptic κόσμο όπου η Αμερική έχει μετατραπεί σε ένα θεοκρατικό απολυταρχικό καθεστώς όπου τον έλεγχο των πάντων τον αποκτάει η εκκλησία. Κάθε προσπάθεια επανάστασης είναι μάταιη και η Καναδική Αντίσταση η οποία χρησίμευε ως μία τελευταία όαση ελπίδας τελικά καταρρέει και αυτή. Ώσπου μία 12χρονη πολεμίστρια με το όνομα Little Bird (Μικρό Πουλί) αναλαμβάνει να βοηθήσει ξανά την αντίσταση να ορθοποδήσει. Στον δρόμο της όμως θα ανακαλύψει ένα τρομερό οικογενειακό μυστικό.
Το Little Bird είναι γεμάτο από βία, δράση και αδρεναλίνη. Ο Poelgeest στο ντεμπούτο του στα κόμικς καταφέρνει να πλέξει μία ιστορία η οποία δανείζεται στοιχεία από τις post apocalyptic δυστοπίες, από τα western αλλά και από τους μύθους των ινδιάνων Musquem, των αρχαιότερων κατοίκων του Καναδά. Δεν επιχειρεί να σου παρουσιάσει την αρχή της ιστορίας ή να σε κουράσει με ατελείωτα expositions. Αντιθέτως μας πετάει κατευθείαν στην ιστορία και μας αφήνει να απολαύσουμε το ταξίδι. Το format των 5 τεύχων μέσα στο οποίο είναι δομημένη η ιστορία έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κόμικ με πολύ σφιχτή και δεμένη πλοκή η οποία καταφέρνει να καθηλώσει τον αναγνώστη στη θέση του.
Το δυνατό όμως σημείο του Little Bird είναι το σχέδιό του. O Ian Betram είναι ένα από τα ανερχόμενα ονόματα στον χώρο του Αμερικανικού κόμικς, όμως η μέχρι τώρα δουλειά του έχει περιοριστεί κυρίως σε cover arts και μεμονωμένα τεύχη μεγάλων σειρών και σε μία σειρά για την Dark Horse με τον τίτλο House of Penance πριν καταπιαστεί με το εν λόγω κόμικ. Η δουλειά του όμως στο Little Bird είναι εξαιρετική. Το σχέδιό του αγγίζει τα όρια του σουρεαλιστικού, ενώ τα τοπία του και οι άρτια χορογραφημένες μάχες κάνουν τις σελίδες του κόμικ να ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Ο Bedram παρουσιάζει μία δουλεία στην οποία αξιοποιεί τις δυνατότητές του στο έπακρο και δε θα απορήσουμε αν δούμε το όνομά του προτεινόμενο στα επόμενα βραβεία Eisner στον τομέα του καλύτερου σχεδίου.
Το Little Bird είναι μία μαζεμένη ιστορία. Ο μικρός αριθμός τευχών του δεν κουράζει τον αναγνώστη και η ιστορία του αν και λίγο μπερδεμένη στην αρχή καταφέρνει εν τέλη να σε κάνει να το διαβάσεις μονορούφι. Είναι παράξενο πάντως το γεγονός πάντως το ότι η ίδια η Image δεν φαίνεται να προώθησε και πολύ τον εν λόγω κύκλο. Κάνοντας ένα γρήγορο ψάξιμο στο διαδίκτυο συνειδητοποιεί κανείς ότι το εν λόγω κόμικ θεωρείται από τους πιο underground φετινούς τίτλους στην αμερικανική αγορά. Όχι ότι αυτό είναι κακό φυσικά. Απλά είναι κρίμα να βλέπουμε ένα κόμικ σαν αυτό να μένουν στην αφάνεια και τις μεγάλες εταιρίες να ποντάρουν πάντα στις εύκολες και δοκιμασμένες λύσεις. Δεν πειράζει όμως. Για τους απανταχού κομιξόφιλους εκεί έξω οι οποίοι θα ήθελαν να περάσουν το καλοκαίρι τους με κάτι διαφορετικό, το Little Bird με τους γρήγορους ρυθμούς του, την μπόλικη βία του, την ενδιαφέρουσα ιστορία του και την western αισθητική του προσφέρει ένα όμορφο και εναλλακτικό ανάγνωσμα για τις ζεστές μέρες που έρχονται.
