Φέτος έχουμε έρθει αντιμέτωποι με πολλές (θετικές) εκπλήξεις όσον αφορά τον χώρο των κόμικς και της τέχνης γενικότερα. Η ελληνική σκηνή ειδικότερα έχει δείξει την διάθεσή της για σχολιασμό σοβαρών κοινωνικών και πολιτικών θεμάτων, που αξίζουν συζήτηση και τόσα χρόνια παρέμεναν στις σκιές. Πρόσωπα και χαρακτήρες που διαμορφώθηκαν από κοινωνικοπολιτικές συνθήκες επιτέλους έρχονται στο φως, και αποτυπώνονται στο μελάνι. Ένα από τα πρόσφατα ελληνικά έργα που –έστω και αδιάκριτα- θέλησε να λάβει θέση επί του ζητήματος είναι η αυτοέκδοση «Μαγειρεύοντας Με Τον Τάκη» του Κωνσταντίνου Κάτσου.
Στη διάρκεια του κόμικς, γνωρίζουμε τον Σεφ Τάκη, έναν «επαγγελματία» που μέσα από την μαγειρική ομώνυμη εκπομπή του «Μαγειρεύοντας με τον Τάκη» παρουσιάζει αντί της βασικής θεματολογίας του τα βάσανα του, τα οποία και προέρχονται από τον επικείμενο χωρισμό του με την κοπέλα του. Μέσα από αστείες και γεμάτες γέλιο καταστάσεις, βλέπουμε τις απεγνωσμένες προσπάθειες του χαρακτήρα ως προς επιστροφή στην προηγούμενη ζωή του.
Όσο εκείνος βυθίζεται στην θλίψη του, μεγαλώνει η μανία του και η τρέλα του, με καταστροφικά αποτελέσματα. Και ενώ εμείς ως αναγνώστες μπορεί να ανταποκρινόμαστε στις χιουμοριστικές καταστάσεις με γέλια, η κατάσταση που μας παρουσιάζεται είναι πέρα για πέρα σοβαρή. Ο πρωταγωνιστής είναι ξεκάθαρο πως χρειάζεται βοήθεια, την οποία και δεν λαμβάνει. Και η εκπομπή του συνεχίζει να βρίσκεται στον αέρα, παρότι προαναφέρθηκε.
Το πολιτικό ζήτημα που φέρνει στο προσκήνιο το κόμικς είναι η παραμέληση του εργαζόμενου ανθρώπου των media, και η γελοιοποίηση του (κινούμενη από τον εργοδότη). Το κοινό του γελάει αντί να κλαίει, το κοινό αποκτά έναν απαθή αντί για έναν ενεργό χαρακτήρα. Ο Τάκης είναι ξεκάθαρα ένας άνθρωπος κουρασμένος από τη μονοτονία στη ζωή του και τον υποκριτικό ρόλο που λαμβάνει μπροστά στην κάμερα. Ο χωρισμός του με την κοπέλα του ήταν απλά η αφορμή για την εκδήλωση επί ετών καλά καλλιεργημένων απωθημένων. Η επανάσταση του έρχεται στο πρόσωπο της εκδήλωσης του πραγματικού του εαυτού στην κάμερα. Αλλά ακόμα και αυτή επισκιάζεται από την εκμετάλλευση του εργοδότη.
Σε πρώτη όψη μπορεί το κοινωνικό σχόλιο του κόμικ να μην γίνετε φανερό, αλλά όταν γίνει αντιληπτό, αποκτά έναν αρκετά ισχυρό χαρακτήρα. Ατάκα μετά την ατάκα, γελοία κατάσταση μετά την γελοία κατάσταση, το μήνυμα του κόμικ αναδύεται με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο και δίνετε πολύ έξυπνα από τον δημιουργό του κόμικ. Αποφεύγοντας μία στεγνή και άχρωμη απόδοση, η επιλογή του χιούμορ και της έμμεσης απόδοσης εσωτερικών μηνυμάτων δίνει μια νέα διάσταση στο έργο.
Στο πλαίσιο της έκδοσης φιλοξενούνται και τρία έκτατα μονοσέλιδα από τρεις καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες, συγκεκριμένα τους Νικόλα Στεφαδούρο, Κωνσταντίνο Μοσχονά και Κλημή Κεραμιτσόπουλο, εμβόλιμες συμμετοχές που δρουν ως χαλαρωτικά στην ροή του κόμικ, με το διαφορετικό σχεδιαστικό στυλ να παρουσιάζει και άλλες ψυχικές διαστάσεις του ήρωα. Πέρα από αυτό όμως, χώρος δίνετε και σε 5 συνταγές γραμμένες αποκλειστικά από αναγνώστες, ενώ 5 σχεδιαστές δίνουν την δική τους εκδοχή στον Σεφ Τάκη μέσα από 5 υπέροχα illustrations (δοσμένα από τους: Σάββα Αμπατζίδη, Κώστα Ζυγούρη, Δημήτρη Πανταζή, Ειρήνη Σκούρα, TheodoreDuck).
Είναι αρκετά ιδιαίτερη περίοδος η οποία ζούμε, καθώς με το Joker να παίζετε στις αίθουσες, και τον κόσμο (από Ελλάδα και εξωτερικό) να πηγαίνει μαζικά να τον δει, η συζήτηση γύρω από ανθρώπους «απόκληρους» από την κοινωνία άνοιξε με ραγδαίους ρυθμούς. Και το «Μαγειρεύοντας με τον Τάκη» έρχεται να δέσει πολύ όμορφα με το συγκεκριμένο πλάσιο. Καθώς η τρέλα και η σοσιοπάθεια μπορεί να μην προέρχονται μονάχα εξαιτίας κάποιου παιδικού τραύματος ή λόγω κοινωνικών συνθηκών, αλλά εξαιτίας της αδυναμίας της εργατικής τάξης εξέφρασης του αληθινού προσώπου τους…
Συνολικά, το «Μαγειρεύοντας με τον Τάκη» είναι ένα αρκετά διασκεδαστικό κόμικ, όμορφα σχεδιασμένο (με τον κλασσικό καρτουνίστικο τρόπο του Κωνσταντίνου Κάτσου), που ξεπερνά τα όρια του χιουμοριστικού και σατιρικού κόμικ, γεμάτο με κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα, ένα character study που πολλές φορές το πιάνεις, ενώ άλλες το χάνεις. Μια αυτοέκδοση που αξίζει να την προσέξετε, γιατί ο ίδιος ο Σεφ Τάκης το απαιτεί…
