Το Mandy του Πάνου Κοσμάτου λαμβάνει χώρα στην Καλιφόρνια των 80s, με τον πρωταγωνιστή Red Miller (Nicolas Cage) να ζει μια ήσυχη ζωή, χαρμόσυνα και ευτυχισμένα, με την σύζυγό του Mandy (Andrea Riseborough). Η ηρεμία τους θα διαταραχτεί όταν η Mandy θα γίνει το αντικείμενο του πόθου ενός παράφρονα ηγέτη μιας μυστικιστικής αίρεσης (Linus Roache-Vikings, Batman Begins), ο οποίος δεν θα δεχτεί το «όχι» ως απάντηση, αναγκάζοντας έτσι τον Miller να εξελιχθεί από καθημερινός σύζυγος σε μια φονική μηχανή εκδίκησης.
Η ταινία είναι μια ωδή στα exploitation movies που κυκλοφόρησαν στα τέλη του 20ου αιώνα. Είναι ένα καθαρόαιμο B-movie, που, όπως και πολλά άλλα B-movies, επικεντρώνεται στο ταξίδι του ήρωα για εκδίκηση (και εξιλέωση;). Τονίζει, λοιπόν, ξεδιάντροπα την τρομαχτική βία που εμπεριέχει η πράξη της εκδίκησης, προβάλλοντας την όσο πιο ωμά γίνεται, χωρίς πολλούς συμβολισμούς και κρυφά νοήματα. Αντίστοιχα, ο Red Miller θυμίζει τους κλασικούς μάτσο πρωταγωνιστές που αν και έχουν περάσει όλη τους τη ζωή μαγειρεύοντας βραδινό και καθαρίζοντας το χολ του σπιτιού, έχουν παράλληλα και ανεξήγητα πλούσιες πολεμικές γνώσεις και μπορούν να βάλουν κάτω έναν ολόκληρο στρατό.
Όπως και το Beyond the Black Rainbow, η προηγούμενη δουλειά του Κοσμάτου, έτσι και το Mandy βασίζεται στις κινήσεις της κάμερας, τα οπτικά εφέ και γενικά στην αισθητική της. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος φαίνεται να περιφρονεί την έννοια της ‘’σφιχτοδεμένης πλοκής’’, καθώς τα γεγονότα της ιστορίας μπορούν να συνοψιστούν σε πέντε γραμμές. Η δυναμική της ταινίας βρίσκεται στα όμορφα πλάνα και την σκοτεινή ατμόσφαιρα που δημιουργούν, στην κίνηση, στο χρώμα που στολίζει τις σπλάτερ σκηνές δράσης · βρίσκεται στα τοπία που αποπροσανατολίζουν και συγχύζουν, στα κοντινά πλάνα που ταράζουν. Και πάνω από όλα, βασίζεται στον Nicolas Cage.
Πολλοί ίσως να έχουν αμφισβητήσει την αξία του Nic Cage ως ηθοποιός. Η αλήθεια είναι ότι ο ίδιος, τα τελευταία χρόνια, έχει αναλωθεί σε μερικές πολύ κακές επιλογές όσον αφορά στους ρόλους που έχει αναλάβει. Εδώ, βέβαια, μας παραδίδει μια από τις χαρακτηριστικές καρτουνίστικες ερμηνείες του, ενσαρκώνοντας έναν χαρακτήρα ο οποίος σίγουρα θα συμπεριληφθεί στους πιο παλαβούς, αλλά και αξιομνημόνευτους ρόλους του. Χωρίς τον ίδιο τον Cage, η ταινία σίγουρα θα ήταν αρκετά χειρότερη και ο Κοσμάτος φαίνεται να το αντιλαμβάνεται, εφόσον του αφήνει περιθώρια να παίξει με τον τρόπο που μόνο ένας Nicolas Cage μπορεί να παίξει.
Το Mandy μπορεί να είναι ταινία τρόμου, αλλά πάνω από όλα, είναι μια ταινία εκδίκησης που βρίθει από καλτ στοιχεία των 80s. Με το ανύπαρκτο σενάριό της και τις δραματικές και συνάμα αστείες σκηνές δράσης της, είναι μια παραγωγή που απευθύνεται σε πολύ συγκεκριμένο κοινό. Προσφέρει ένα ευχάριστο δίωρο για τους οπαδούς του splatter horror, τους fan του Nic Cage, αλλά και όσους θέλουν να «σβήσουν» το μυαλό τους και να απολαύσουν χορταστική και κωμικά παράλογη δράση.
