To 2017 στο τηλεοπτικό κομμάτι ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο. Η πρώτη νέα σειρά που είδαμε για φέτος, το Taboo, ήταν μία από τις καλύτερες σειρές που έχουμε δει τελευταία, και αυτό λέει πολλά, καθώς πλέον το επίπεδο του τηλεοπτικού ανταγωνισμού είναι υψηλό. Ωστόσο η σειρά του BBC όχι μόνο κατάφερε να ξεχωρίσει, αλλά ήδη βρήκε μια θέση στις καλύτερες του 2017.
Τι είναι όμως το Taboo; Η απάντηση βρίσκεται στο τεράστιο κεφάλαιο για την υποκριτική που λέγεται Tom Hardy. Ο τρομερός αυτός ηθοποιός μπορεί να είναι πλέον σε θέση να σηκώνει ολόκληρες υπεραπαραγωγές στους ώμους , όπως το Mad Max: Fury Road, δεν φαίνεται όμως ευχαριστημένος μόνο με αυτό. Χωρίς να ξεχνά τις τηλεοπτικές καταβολές του (Peaky Blinders), έρχεται σε τριπλό ρόλο (πρωταγωνιστής, παραγωγός και δημιουργός) για να μας δώσει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας, παραγωγής και δημιουργικής ικανότητας, μεγαλώνοντας ακόμα περισσότερο την περσόνα που έχει καλλιεργήσει τα τελευταία χρόνια και πλέκει, πολύ γενικά, την ιστορία εκδίκησης ενός γιου ενάντια στην πανίσχυρη Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών.
Ωστόσο, ο Hardy δεν είναι μόνος του σε αυτό το εγχείρημα. Μεγάλο μέρος της δημιουργικής διαδικασίας έπεσε στον Steven Knight (Eastern Promises, Locke, Peaky Blinder), o οποίος ανέλαβε να αναδημιουργήσει την βαριά ατμόσφαιρα και την αποπνικτική κοινωνική βαρύτητα προηγούμενων δουλειών του στο βικτωριανό Λονδίνο του Hardy, το σκηνικό όπου το Taboo λαμβάνει χώρα. Το μέρος, και η περίοδος, δεν είναι βέβαια απλά προπετάσματα μπροστά από τα οποία συμβαίνει η δράση. Η πόλη είναι και αυτή ένας από τους πρωταγωνιστές της σειράς, τόσο σκηνογραφικά, με τα πανέμορφα γενικά στις καπνισμένες ταράτσες και τους λασπωμένους δρόμους, τα χαμόσπιτα των φτωχών κοντά στις αποβάθρες και τα παλάτια των αξιωματούχων, όσο και σεναριακά καθώς επηρεάζει τους χαρακτήρες, τις ιστορίες και τα κίνητρα τους. Το Λονδίνο, ως μια πραγματική αστική μητρόπολη, αναπνέει μέσα αλλά και εκτός των κατοίκων, σε άμεσο διάλογο με την ανθρωπογεωγραφία του, αλλά και με τις αλλαγές που την επηρεάζουν. Ο δημιουργός πλέκει ιστορίες μέσα στους τοίχους κάθε σπιτιού, κάθε απότομης στροφής και διαδρομής, όλες αναπόσπαστα, αλλά όχι πάντα αναντικατάστατα, κομμάτι του τελικού προορισμού.
Έχουμε αναφέρει ήδη για την κοινωνική και ταξική δομή που είχαν οι Peaky Blinders, ένα έργο που μπορεί να θεωρηθεί και ο μεγάλος αδερφός του Taboo. Στο σειρά αυτή αυτές οι συνθήκες επανέρχονται, αλλά αλλοιωμένες από το φάσμα του μυστικισμού. Ο χαρακτήρας του Hardy, ο James Keziah Delaney, φέρνει από την Αφρική, εκτός από τραύματα, απαγορευμένες πρακτικές, υπόνοιες μαγείας και οράματα, θετικά αλλά πιο συχνά εφιάλτες. Το στοιχείο αυτό είναι τόσο καθοριστικό για τον χαρακτήρα και την φήμη που αυτός δημιουργεί που ο περίγυρος του αναγκάζεται να τον υπακούσει (και) για αυτόν τον λόγο. Ο Delaney κινείται στον χώρος οργανωμένα και συγχρόνως μανιασμένα, ένας πονεμένος άνθρωπος με την μορφή ενός λευκού δαίμονα, όψη ταιριαστή για έναν μετανιωμένο δουλέμπορο. Ένας χαρακτήρας που σε στιγμές φαντάζει μη- ανθρώπινος, ενώ σε άλλες μας ταξιδεύει στην παιδική του ηλικία, πολεμώντας ατέρμονα το φάντασμα του πατέρα του για την αγάπη μιας ημίτρελης μητέρας σε ένα οιδιπόδειο που τον τυραννάει πέρα, ή μάλλον προερχόμενο από τον τάφο, και που βρίσκει τελικά μορφή στην σχέση του με την αδερφή του. Το Taboo, τίμιο όσον αφορά τον τίτλο του, δεν φοβάται να δείξει πράγματα που όχι μόνο η δυτική κοινωνία, αλλά και οι περισσότερες μορφές κοινωνικής οργάνωσης αποστρέφονται, όπως ο κανιβαλισμός και η αιμομιξία. Το ενδιαφέρον όμως είναι πως οι πράξεις αυτές δεν γίνονται μόνο για την πρόκληση, δεν είναι μια κούφια πηγή σοκ και εντυπωσιασμού. Βρίσκουν εξηγήσεις και λειτουργίες μέσα στην πλοκή.
Το κυριότερο Taboo όμως της σειράς είναι άλλο: η οργάνωση απέναντι στους θεσμούς της βικτωριανής Αγγλίας, τότε που ο καπιταλισμός έδειξε πως δεν θα ήταν το σύστημα που θα έκανε τον κόσμο πιο δίκαιο ή ελεύθερο, όπως είχαν πιστέψει κάποιοι. Στην σειρά από την αρχή τίθενται δύο πόλοι, πολλοί όμοιοι μεταξύ τους: το Στέμμα, με όλη την εκτελεστική εξουσία, τον στρατό και την αστυνομία από την μία, και την Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, η οποία είναι, όπως λέγεται “πιο πλούσια από τον Θεό” από την άλλη. Αυτοί οι δύο παίκτες είναι όμοιοι και συμπληρώνουν ο ένας τα κενά του άλλου. Μπορεί να ανταγωνίζονται και να μαχαιρώνουν πισώπλατα ο ένας τον άλλο, όμως ουσιαστικά δεν αντιμάχονται. Υπόγειες ραδιουργίες και σύμπνοια, αυτό είναι το mondus operandi τους. Η ταύτιση τους την δείχνει και ο ίδιος ο Delaney κάθε φορά που συναντά κάποιον πληρωμένο φονιά. Δεν τον ρωτά ποιος είναι, πως τον λένε, τι θέλει. Μόνο μια ερώτηση πριν του κόψει/ φάει τον λαιμό: are you King or Company;
Ο Delaney όμως βρίσκει χώρο και λειτουργεί ανάμεσα στους δύο πόλους, συσπειρώνοντας γύρω του έναν τρίτο. Είναι ένας ο κύκλος από μαχαιροβγάλτες και πόρνες, απλήρωτους εργάτες και καθηγητές που δεν μπορούν να ζήσουν, καταπιεσμένους ομοφυλόφιλους και γυναίκες που παραλίγο να βιαστούν και κατηγορήθηκαν για το όχι τους. Μια συμμαχία ανθρώπων που σπρώχθηκαν στην άκρη, που φυλακίστηκαν και είδαν τους δικούς τους να δολοφονούνται. Εδώ το Taboo, παρότι ντυμένο με το μανδύα του μυστικισμού, προχώρησε πολύ πιο πέρα την ταξική ματιά από ότι το Peaky Blinders, δίνοντας μια μαχητική οργάνωση και εναντίωση που δεν έχει σαν βάση κάποιον αφηρημένο ανθρωπισμό ή κάποια γενική αίσθηση περί δικαίου. Πήγε πέρα από τους εθνικισμούς (ειδικά στο φινάλε) προτάσσοντας το ταξικό συμφέρον αυτών των ανθρώπων. Από την άλλη, κοιτώντας την σειρά χωρίς καμία διάθεση εξιδανίκευσης, κατανοούμε πως η εμβληματική φιγούρα του Delaney καταδυναστεύει τους συμμάχους του και δεν μπορούμε να μιλάμε για ισότιμη οργάνωση.
Όσον αφορά το κομμάτι των ερμηνειών, τι μπορεί να πει κανείς όταν μια παραγωγή έχει συγκεντρώσει μερικούς από τους Βρετανούς καλύτερους ηθοποιούς που κυκλοφορούν εκεί έξω; Πως μπορούμε να κρίνουμε τον πολυπράγμονα Jonathan Pryce (Brazil, Pirates of the Caribbean), o οποίος κινείται τόσο εύκολα από το κωμικό στο τραγικό και από την άγνοια στην απειλητική απληστία; Ή τον πραγματικά αγνώριστο Mark Gatiss (Sherlock, Denial); Ίσως η πιο αδύναμη ανάμεσα σε αυτό το τρομερό cast να ήταν η συμπαθέστατη Oona Chaplin (Game of Thrones, Quantum of Solace) που και πάλι στάθηκε κάτι παραπάνω από αρκετή. Θετική ήταν και η συνεισφορά ενός ηθοποιού που μας έχει συνηθίσει σε τρομερούς δεύτερους ρόλους, του Michael Kelly (House of Cards, Black Mirror). Όμως, όπως αναφέραμε από την αρχή, το μεγαλύτερο βάρος της σειράς πέφτει στους ώμους του Tom Hardy. Και είναι σε αυτή την σειρά που ο ηθοποιός έσβησε κάθε αμφιβολία πως απλά περιμένει το Όσκαρ του υπομονετικά. Επιβλητικός, στιβαρός και απόλυτος όπου χρειαζόταν, ανθρώπινος και προσιτός αλλού, ο Delaney του Tom Hardy είναι ένα κτήνος που δεν μπορεί να ελεγχθεί.
Το Τaboo έκλεισε τον πρώτο του κύκλου και, ας το πούμε, δεν χρειάζεται δεύτερο. Όταν όμως αυτός έρθει, είμαστε σίγουροι πως θα αναιρέσουμε και θα δούμε ξανά το μεγάλο κεφάλαιο που λέγεται Tom Hardy να λέει άλλη μια ιστορία που θα μας καθηλώσει.
