Με το “Διαρκής Ειρήνη”, το κόμικ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΨΜ και που ουσιαστικά αποτελεί μια συλλογή μικρών ιστοριών που πρωτοδημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Γαλέρα”, ο Σπύρος Δερβενιώτης αντιμετωπίζει μια σειρά ερωτημάτων για τον κόσμο που ζούμε, ενάντια σε μια παραμορφωτική ρητορική που πλέον μονάχα υστερόβουλα μπορεί να στηριχθεί.
Ποια ιστορία θέλει να καλύψει το “τέλος της Ιστορίας;” Από που κλάπηκε ο “αυξανόμενος πλούτος” και ποιοι πεθαίνουν από την πεινά μέσα στην “κοινωνία της αφθονίας”; Τελικά, “πόσο πόλεμο κρύβει μέσα της διαρκής ειρήνη”; Τα ερωτήματα αυτά, δοσμένα με το αφοπλιστικό χιούμορ του Δερβενιώτη, γίνονται σοκαριστικά όταν αναλογίζονται στην πλήρη τους έκταση.
Όταν αυτό το σοκ έρχεται στο τέλος, σαν μικρή έκρηξη και κορύφωση. Αλλά μιας και το κόμικ περιέχει πολλά τέτοια “τέλη”, τα σοκ είναι απανωτά και δισυπόστατα. Αφενός είναι “βαριά” ως έννοιες και μεγέθη, καθώς ο Δερβενιώτης καταφέρνει και συνοψίζει θεωρίες, καταστάσεις, συνθήκες και αντιδράσεις για τις οποίες χύνεται πολύ μελάνι. Mερικές από αυτές είναι η εμπορευματοποίηση των πάντων (από την σεξουαλικότητα και το ασυνείδητο μέχρι την ίδια την ευγνωμοσύνη και την έννοια της γιορτής) μέχρι στην ολοκληρωτική απομάκρυνση των εικόνων που καταναλώνουμε από αυτές της πραγματικής καθημερινής ζωής. Αφετέρου αυτές οι ίδιες έννοιες δίνονται τόσο άμεσα, καίρια και πετυχημένα που όλες οι περίπλοκες αναλύσεις να φαίνονται περιττές. Ταυτόχρονα, το χιουμοριστικό πλαίσιο στο οποίο παρουσιάζονται τις κάνει ακόμα πιο οξείες, αναγκάζοντας μας να χαμηλώσουμε τις όποιες άμυνες ή διαφωνίες που μπορεί να είχαμε και να δεχθούμε το πλήρες τους χτύπημα.
Η Διαρκής Ειρήνη δεν είναι ένα εύκολο κόμικ παρά το μικρό του μέγεθος. Ωστόσο δεν απαιτεί να έχει διαβάσει κανείς το (πόσο αλήθεια ξεπερασμένο από τα γεγονότα) “Το Τέλος της Ιστορίας και ο Τελευταίος Ανθρωπος” για να καταλάβει τη βιοτρολική κριτική του Δερβενιώτη. Στέκει περισσότερο σε μια καλή μείξη πρόσφατων γεγονότων και εκτίμησης τους, διατηρώντας την κριτική διάσταση του έντυπου. Στις σελίδες του θα βρούμε μια σειρά από ανθρώπους που τους βλέπουμε να λυμαίνονται την καθημερινότητα μας, χωρίς ωστόσο να τους βλέπουμε ξεκάθαρα. Ο μισαλλόδοξος ιερέας (κάθε θρησκείας ή έννοιας που ανακηρύσσεται σε θρησκεία), ο αλλοτριωμένος εργαζόμενος, βορά ρατσιστικών στερεοτύπων, ο manager, ο image- maker, o εργοστασιάρχης, o μπάτσος, ο φανατικός, ο στρατόκαυλος. Όλοι πρότυπα ανθρώπων που, σε διαφορετικό βαθμό, μας περιβάλλουν. Και μας πολεμούν. Μας βομβαρδίζουν με μισαλλοδοξία, φανατισμό, lifestyle, νούμερα και αναλύσεις για φούσκες. Κάποιους δυστυχώς τους βομβαρδίζουν στην πραγματικότητα, όπως το ΝΑΤΟ στην Συρία. Τα ίδια πρόσωπα είναι, όπως στην σελίδες του Δερβενιώτη…
Όλοι αυτοί μας περιβάλλουν, αλλά δεν τους βλέπουμε έτσι, για αυτό που είναι. Σε αυτό συνίσταται η τέχνη (και το σοκ) του Δερβενιώτη. Μέσα από την υπερβολή και την άνεση του σκίτσου δε μιμείται, αλλά αποκαλύπτει το μη φανερό. Σαν μια γνήσια Τέχνη, κάνει ορατό το αόρατο τραύμα των ανθρώπων που χάνουν τις ζωές τους στην μάχη των αριθμών, είτε αυτό είναι σε κάποια έρημο είτε σε κάποιο γκέτο. Άμεσα, χωρίς να μοιάζει με κατήχηση. Φυσικά μέσα σε μια υπερβολή. Όπως μόνο όσοι δεν κλείνουν τα μάτια και δεν καταφεύγουν στην φαντασία για να ξεφύγουν από την πραγματικότητα, αλλά αντίθετα την χρησιμοποιούν για να αναδείξουν και (ίσως, γιατί όχι) να παλέψουν για την πραγματικότητα. Τα σκίτσα του Δερβενιώτη είναι καθαρή πολιτική. Από αυτή που έχουμε ανάγκη στην Ελλάδα.
