Ο Τάικ και η Έλα ζουν στο Καπ Ροκ του Τέξας, λίγο μετά την περίοδο της μεγάλης οικονομικής κρίσης στην Αμερική. Στο ταλαιπωρημένο αυτό μέρος από τις πολλές ξηρασίες και τους ξαφνικούς κυκλώνες σκόνης, αλλά και τις πανίσχυρες οικονομικές δυνάμεις, τις βιομηχανίες, τις τράπεζες και τους μεγαλοϊδιοκτήτες γης, οι άνθρωποι ζουν σε φτωχικές καλύβες φτιαγμένες από ξύλο και πεθαίνουν από τη λεγόμενη “πνευμονία της σκόνης”. Οι δύο ήρωες, που ζουν ως μεσιακάρηδες -κάτι ανάμεσα στον σκλάβο και τον αυτόνομο αγρότη -ονειρεύονται το δικό τους κομμάτι γη και ένα σπίτι φτιαγμένο από πέτρα, μέσα στο οποίο θα μπορούν να προστατευτούν από τη σκόνη, το κρύο ή τη ζέστη. Ένα φυλλάδιο οδηγιών του Υπουργείου Γεωργίας ξυπνάει μέσα τους την ελπίδα και το όνειρο, μόνο για να βρεθούν αντιμέτωποι με την ωμή πραγματικότητα.
Πρόκειται για το μοναδικό μυθιστόρημα του άστεγου cowboy της country, Woody Guthrie,ο οποίος ξεκινάει την αφήγηση ενός folk παραμυθιού, με τους δύο ήρωες να μοιάζουν σαν αποκύημα των τραγουδιών του. Πράγματι, όπως τα πάντα σε ένα τραγούδι του Guthrie αναδεικνύουν την όμορφη πλευρά του αγώνα ενάντια στο σύστημα που υποβαθμίζει και εξαθλιώνει τον άνθρωπο, έτσι και το “Σπίτι από γη” είναι ένα μυθιστόρημα ποτισμένο με τρυφερότητα, ειλικρίνεια και αλήθεια. Δηλωμένος σοσιαλιστής, ο Guthrie ακονίζει τις λόγχες του ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα με τρόπο ευαίσθητο αλλά και με σαφείς επιρροές από το μαρξιστικό τρόπο σκέψης και την αλληλεπίδραση του με τα συνδικάτα της εποχής του. Πιο συγκεκριμένα, η ιδιαίτερη σχέση των ηρώων με τη γη -η οποία κορυφώνεται μέσα από μια γλαφυρή περιγραφή ερωτικής πράξης μεταξύ τους – αλλά και ο συνεχής αποχωρισμός τους από αυτή παραπέμπει στη λεγόμενη κατά το Marx “απαλλοτρίωση των αγροτών”, φαινόμενο στο οποίο στηρίζεται ολόκληρη η ανάπτυξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Έτσι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το ξύλινο σπίτι, το οποίο έχει τη τάση να σαπίζει και να αφήνει τους ανθρώπους απροστάτευτους συμβολίζει για τον Guthrie την εξουσία. Από την άλλη μεριά, η γη είναι το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένος ο ίδιος ο άνθρωπος. Επιπλέον, ο Guthrie ήταν πιστός χριστιανός . Γι ‘ αυτόν η πέτρα αντλεί τη δύναμη της μέσα από την θεολογία, αφού πίστευε ότι ο Χριστός είχε γεννηθεί σε ένα πέτρινο παχνί! Έτσι, σαν ένας άλλος λαϊκός φιλόσοφος ο Guthrie δημιουργεί ένα ζεύγος συμμετρίας που αποτυπώνει δύο αντιμαχόμενα μπλοκ δυνάμεων: εκείνο των πλούσιων και εκείνο των φτωχών. Η σύγκρουση αυτή των δύο κόσμων αποκτά σάρκα και οστά μέσα από το ξέσπασμα του Τάικ μπροστά από την ετοιμόρροπη καλύβα του: “Να πεθάνεις! Να πέσεις! Να σαπίσεις!”. Απογοητευμένος και χρησιμοποιημένος θέλει να αποχαιρετήσει το “παλιό” και να υποδεχτεί το “καινούριο”.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο Woody Guthrie ήταν ένας άνθρωπος του λαού, που σαν συγγραφέας, αλλά και μουσικός, ανέπτυξε μια δική του φιλοσοφία, παρόμοια με αυτή που συναντά κανείς στο έργο του Ν. Καζατζάκη. Χρησιμοποιώντας τη τοπική διάλεκτο, επιφωνήματα, αλλά και λαϊκά ιδιώματα καταφέρνει να δώσει ζωή, αληθοφάνεια και πιστότητα στους χαρακτήρες του, ενώ παράλληλα τους “χρωματίζει” με χαρακτηριστικά των ανθρώπων της υπαίθρου, δίνοντας στο μυθιστόρημα στοιχεία ηθογραφήματος. Ο ρομαντισμός των ηρώων του Guthrie, όμως, δεν μοιάζει σε τίποτα με τα γλυκανάλατα ρομάντζα της μεγάλης οθόνης και των περιοδικών, αλλά απορρέει μέσα από τη μυστηριακή σύνδεση τους με τη γη, την αγνότητα και τον πρωτόγονο ηδονισμό της φύσης! Όλα αυτά κάνουν τον αναγνώστη να τους συμπαθήσει και να παρασυρθεί μαζί τους σε ένα παραμύθι, που μοιάζει με μια κλαψιάρικη μπλουζ μελωδία. Είναι το τραγούδι ενός λαού που αντιστέκεται στην καταπίεση και ονειρεύεται ενάντια στο ρεαλισμό της υποταγής που προβάλει μπροστά του σαν μοναδική λύση!
