Πολλές ήταν οι σειρές που «έπεσαν» θύμα του ατέρμονου binge watching του νεκρού ουσιαστικά διαστήματος της καραντίνας. Μέσα σε αυτές, πολλές πιο ιδιαίτερες ή αργές δεν είχαν ούτε τον χρόνο ούτε τη δυνατότητα να ξεχωρίσουν. Για κάποια είδη βέβαια, όπως τα teen dramas είναι και λογικό αυτό, λόγω του υπερκορεσμού που υπάρχει σε ένα, ούτως η άλλως, περιορισμένο σε έκφραση και δυνατότητες είδος. Το I Am Not Okay With This (IANKWT για συντομία) ήταν μία από αυτές.
Ο λόγος που τελικά γράφουμε τώρα για αυτό δεν είναι ούτε το είδος του ούτε το super hero/supernatural twist του. Για έφηβη υπερηρωική τηλεόραση τα έχουν πει και κάνει πολύ καλύτερα στην DC με το Teen Titans (το πρώτο animation και όχι το snorefest της live action σειράς) και το Young Justice League. Αν έπρεπε να διαλέξουμε κάτι σε live action θα ήταν ίσως το υποτιμημένο Runaways ή ακόμα και το Smallville, ο προπάτορας του SW ορυμαγδού.
Όχι, ο λόγος που η live action μεταφορά του ομώνυμου comic του Charles Forsman από τους Jonathan Entwistle (The End of the F***ing World, Vanity Fair ) και Christy Hall αξίζει ίσως τον χρόνο κάποιου βασίζεται σε δύο παράγοντες. Ο πρώτος είναι η κυνική και ταυτόχρονα κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που προέρχεται τόσο από την εφηβεία και τα προβλέψιμα αδιέξοδα της, ειδικά για ένα lgtbq χαρακτήρα όσο και από το υπερφυσικό, αλλά και την τρομερή εκφραστικότητα της πρωταγωνίστριας, της Sophia Lillis (It, Ιt 2, Gretel & Hansel).
Όσον αφορά τον πρώτο, αξίζουν εύσημα στους δημιουργούς γιατί, παρόλο που η σειρά δεν ξεπερνά άλλες παρόμοιου ύφους, κατάφεραν να δημιουργήσουν καταστάσεις και drama χωρίς να υπερβάλλουν ή να πέφτουν στις λούπες του teen είδους, που γρήγορα κουράζουν με το πόσο προβλέψιμες μπορούν να γίνουν. Γλυτώνουμε έτσι τα δεκάδες κλισέ, παράνομα ζευγαράκια, τρίγωνα, τετράγωνα και κάθε άλλο είδους σχέσεις που προκύπτουν σε μια ζαλισμένη από ορμόνες ηλικία
Το IANKWT το ενδιαφέρει περισσότερο μια προσωπική εξερεύνηση και εσωτερική πάλη, με έναν εαυτό και ένα τέρας που αναδύονται σφιχταγκαλιασμένοι και αδιαχώριστοι ο ένας από το άλλο. Έτσι, αντί για κλίκες, μπορούμε να εστιάσουμε στο πως μια νεαρή, παραμέλημένη και θρηνούσα κοπέλα, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει όχι μόνο έναν κόσμο που την απορρίπτει, όχι μόνο τη δική της σεξουαλικότητα που διαφέρει από τη νόρμα, αλλά και σκοτεινότερες συνθήκες, μια αόρατη και φονική απειλή από τα μέσα, σύμβολο άλλωστε των άγνωστων συνθηκών διαμορφώσης του εαυτού στην εφηβεία.
Το σώμα και ο εαυτός αλλάζουν, και ένα άτομο καλεί από πέρα, λέγοντας μας πως είναι εμείς. Η συνθήκη με τον νεκρό πατέρα, ένα αγαπημένο πρόσωπο που συμβόλιζε όρια και αποδοχή, καθιστά και τη μάχη της πρωταγωνίστριας μια διαδικασία χωρίς ουσιαστικούς συμμάχους ή στήριγμα. Αυτή είναι και η ουσία της σειράς, μια σκοτεινή ιστορία ενηλικίωσης.
Τις ίδιες καταστάσεις η Lillis, χρησιμοποιώντας κυρίως μια λελογισμένη υπερβολή και μια εκούσια μικρο-εκφραστικότητα, καταφέρνει να τις ανάγει ψυχολογικές συγκρούσεις και να εξάγει από αυτές στοιχεία που εξελίσσουν τον χαρακτήρα της. Σε αυτό βέβαια βοηθά και η αφήγηση, με τη μορφή ημερολογίου, η οποία βέβαια δεν εφευρίσκει τον τροχό, αλλά και αυτή αξιοποιείται καίρια.
Ταυτόχρονα, η μορφή του αμήχανα αξιαγάπητου Wyatt Oleff (It, Guardians of the Galaxy Vol. 2) παρέχει μια κωμική ελάφρυνση και αρκετές δόσεις comic μετα σχολιασμού, όπου η αλήθεια είναι πως πλέον έχουν καταντήσει το χιούμορ του φτωχού, είναι όμως ένα κλισέ που, προς το παρόν, το συγχωρούμε.
Αυτό που δεν μπορεί ωστόσο να ξεχαστεί είναι πως το school/ teen drama ορισμένες φορές «κλωτσάει» και για να ηρεμήσει χρειάζεται να του αποδοθεί χρόνος, ο οποίος βέβαια είτε αφαιρείται από το κομμάτι της αυτοεξερεύνησης είτε δεν οδηγεί πίσω σε αυτό οργανικά, δημιουργώντας αρκετές ανισορροπίες στον ρυθμό της αφήγησης. Σε αυτό το κομμάτι επίσης υπάρχουν και αρκετά plotpoints που ουσιαστικά δεν οδηγούν κάπου.
Την ίδια στιγμή, ειδικά προς το τέλος, τα δύο μέρη αυτοαναιρούνται πλήρως και τελικά η όλη σειρά μοιάζει, σε παραγωγή και σενάριο, με φθηνή περιπέτειας φαντασίας των 00s. Εδώ η σειρά ακολούθησε μάλλον το μπέρδεμα της εφηβείας…
Είναι φανερό πως εκεί η comic φαντασία δε συμβάδισε με τον σκοπό των δημιουργών και έτσι μια δεύτερη σεζόν θα ήταν ίσως πολύ διαφορετική από την πρώτη, σε σημείο που μπορούμε πλέον να πούμε πως θα είναι σειρά άλλους είδους πλέον εντελώς. Βέβαια θα ήμασταν πρόθυμοι να ακολουθήσουμε την Ellis και εκεί.
Σε κάθε περίπτωση, το I Am Not Okay With This θα ήταν μια ενδιαφέρουσα προσθήκη στη λίστα σας, ίσως για το δεύτερο κύμα καραντίνας….
