Η εμφάνιση του Nicolas Cage, του ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ της εποχή μας στο Spiderverse του 2018, ως Spider-Man Noir, ήταν μια ευχάριστη και τρομερά διασκεδαστική έκπληξη. Η βαθιά κωμική και πραγματικά χαοτική φλέβα του ερχόταν σε άμεση αντίθεση με το πνεύμα ενός noir, βυθισμένου στην απογοήτευση, προσωπική και κοινωνική, χαρακτήρα. Πλέον, 8 ολόκληρα χρόνια μετά, το Amazon Prime και η Sony έρχονται να φέρουν το Spider-Noir αυτή τη φορά (για λόγους δικαιωμάτων) στη μικρή οθόνη, βασιζόμενοι και αυτοί στο βάρος και την ιδιοτυπία του Cage.
Σαν noir... αποτυχία
Η σειρά τoυ Oren Uziel (Mortal Kombat) να πούμε αρχικά ότι δε διακρίνεται για ούτε για το βάθος της πλοκής ούτε για την κατανόηση των ειδών με τα οποία καταπιάνεται. Μπορεί ο Nicolas Cage να υποδύεται με ενδιαφέροντα τρόπο τον κυνικό και σκωπτικό ντεντέκτιβ Ben Riley (και όχι Peter Parket, ξανά για λόγους δικαιωμάτων), όμως η υπόλοιπη σειρά δεν τον βοηθά να παίξει, δεν του δίνεται κανένα noir περιβάλλον με το οποίο αυτός ο χαρακτήρας μπορεί όντως να αλληλεπιδράσει πειστικά. Η Νέα Υόρκη της σειράς, παρά το ότι έχει τη σωστή χρονολογία, τις σωστές λέξεις κλειδιά και, λίγες φορές, το σωστό στυλ, δε μοιάζει ποτέ να εξελίσσεται σε έναν δικό της χαρακτήρα, δεν τη νιώθουμε ποτέ ως λαβύρινθο απελπισίας ή απομόνωσης ή σκοταδιού ή έστω κάτι όντως noir. Όλα είναι πολύ τακτοποιημένα, πολύ ψεύτικα. Βλέπουμε εντελώς πίσω από τις κάμερες και, σαν παιδί που βλέπει τον ταχυδακτυλουργό να ετοιμάζει το επόμενο μαγικό, απογοητευόμαστε και απομαγευόμαστε.
Ταυτόχρονα, και ίσως πιο σπουδαία, η σειρά μπορεί να δηλώνεται πώς γυρίστηκε ΚΑΙ ασπρόμαυρα, όμως κάτι τέτοιο δεν απηχεί στο αποτέλεσμα, καθώς η λογική του πλαστικού και της τυποποίησης, που είναι βαθιά εμποτισμένη σε όλη τη σειρά, στερεί και από το τελικό αποτέλεσμα οποιαδήποτε αισθητική και ταυτότητα. Δε γίνονται αντιληπτές οι σκιάσεις, τα παιχνιδίσματα του φωτός και, κυρίως, του σκοταδιού, οι αινιγματικές φιγούρες, το μυστήριο. Είναι απλά σαν η σειρά να κάνει cosplay μια noir συνθήκη χωρίς ποτέ να την καταλαβαίνει ή σέβεται.
Σαν υπερηρωικό... ξανά αποτυχία
Παραδόξως, το ίδιο συμβαίνει και με τα υπερηρωικά της στοιχεία, τα οποία πρέπει να “ηρεμήσουν” για να έρθουν στα μέτρα του πιο ρεαλιστικού noir, χάνοντας έτσι αρκετή από την υπερβολή και δράση που χρειάζονται για να δουλέψουν. Παρόλο που αμφότερα ήδη έχουν αρκετή στυλιζαρισμένη βία και βιντζιλαντισμό, ο Uziel δε βρίσκει ποτέ τρόπο να προσαρμόσει αυτά τα στοιχεία ώστε να δουλεύουν αν όχι συνεργατικά, τουλάχιστον παράλληλα και όχι αντιθετικά. Όμως δεν το καταφέρνει ποτέ. Είναι ξεκάθαρο πότε βλέπουμε το ένα και πότε το άλλο. Σε καμία συνθήκη της σειράς τα δύο είδη δεν εμπλέκονται σε κάτι νέο ή ενδιαφέρον. Παράλληλα, η αίσθηση τακτοποίησης και η πλαστικίλα, στερούν από τη δράση οποιαδήποτε ένταση θα μπορούσε να φέρει στη σειρά.
Aλλά το cast...
Οι υπόλοιποι χαρακτήρες έχουν μια παρόμοια λειτουργία και ταιριάζουν πολύ καλά σε αυτό το πλαστικό σκηνικό και λίγοι σχετικά καταφέρνουν να το ξεπεράσουν ή να τραβήξουν το ενδιαφέρον του θεατή. Αντίθετα, πολλοί το κάνουν να αποσύρεται. Στην πρώτη κατηγορία θα μπορούσε να μπει ο συμπαθής Lamorne Morris (Fargo, New Girl) και, προφανώς ο επιβλητικός Brendan Gleeson (In Bruges, Gangs of New York, The Banshees of Inisherin), ο οποίος βέβαια νιώθει κανείς ότι χαραμίζεται σε έναν τόσο τυπικό ρόλο. Από την άλλη, στη δεύτερη κατηγορία, δυστυχώς θα πρέπει να μπει η damsel της σειράς, Li Jun Li (Sinners, Babylon) η οποία δεν καταφέρνει να σαγηνεύσει ούτε τον φακό ούτε τους υπόλοιπους ηθοποιούς της σειράς.
Nικόλα πάρτο πάνω σου
Ας μη γελιόμαστε, το βασικό θετικό της σειράς είναι η παρουσία του Nicolas Cage. Όπως είχε δηλώσει και ο ίδιος σε μια συνέντευξη προώθησης του εγχειρήματος, ο ρόλος του είναι “70% Bogart and 30% Bugs Bunny”. Μόνο η σουρεαλιστική φιγούρα του Cage θα κατάφερνε να κάνει μια τέτοια ποσόστωση να δουλέψει. Ο Riley του Cage είναι ταλαιπωρημένος, κυνικός, ηττημένος από τη ζωή και τις απώλειες. Την ίδια στιγμή όμως έχει καυστικό χιούμορ, μπορεί να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή σε τραγούδι και χορό, μεταμφιέζεται με τους πιο γελοίους τρόπους και γενικότερα όλη η παρουσία του θυμίζει περισσότερο ένα επιμηκυμένο σκετσάκι παρά noir έργο. Ταυτόχρονα όμως, και λόγω εμπειρίας και λόγω ταλέντου, η παρουσία του ποτέ δεν ξεφεύγει από τα όρια της σειράς, αντίθετα, τα τραβά όλα για να έρθουν στα μέτρα του. Ακόμα και οι σκηνές υπερωρηικής δράσης, μια συνθήκη που δεν είναι το φόρτε του, φαίνονται πολύ πιο ζωντανές και, αν ελλείψει καλύτερης λέξης, τσαχπίνικες όταν είναι μέσα ο Cage. Είναι ο μόνος λόγος να δει κάποιος αυτή τη σειρά.
Από εμάς είναι... "ξέρω γω, για όταν τρως"
Επιλογικά, το Spider- Noir ενώ είναι μια σειρά που δε δείχνει σεβασμό ούτε στις καταβολές της ούτε στους θεατές στο μεγαλύτερο μέρος της, σε μια (ακόμα) πολύ κακή τηλεοπτικά χρονιά, φαντάζει ενδιαφέρουσα. Μόνο και μόνο επειδή έχει “το βάρος του τεράστιου ταλέντου…”
