Το Karate Kid ήταν ένα franchise άρρηκτα συνδεδεμένο με την εφηβική ωρίμανση των millennials. Θες λίγο η wacky 80’s αισθητική του, θες λίγο η σύνδεση τους με τα μεσημεριανά Κυριακής στην τηλεόραση, είναι πολύ δύσκολο να βρεις άτομο από 25 χρονών και πάνω που να μην έχει μια ευχάριστη ανάμνηση από αυτές τις ταινίες. Κανείς όμως δεν μπορεί να διαφωνήσει ότι το Karate Kid ήταν ένα δημιούργημα της εποχής του. Και εκεί έπρεπε να μείνει. Ο κόσμος δε βρίσκεται πια στα 80’s (αν και ώρες-ώρες μάλλον πολύ θα το ήθελε) και το ίδιο το σινεμά αλλά και η τηλεόραση έχουν προχωρήσει έτη φωτός μπροστά. Είναι λογικό, λοιπόν, ότι η “αφέλεια” του Karate Kid δύσκολα μπορεί να χωρέσει σε μία τέτοια εποχή. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε. Γιατί ξαφνικά το 2018 σαν από τον πουθενά εμφανίστηκε μία σειρά η οποία έκανε κάτι το οποίο δεν περιμέναμε. Ξαναέφερε αυτό το γερασμένο franchise στην επιφάνεια. Και αν και στην αρχή όλα φώναζαν από χιλιόμετρα ότι το αποτέλεσμα θα κατέληγε σε πλήρη αποτυχία, τελικά κατέληξε να γίνεται μία από τις πιο διασκεδαστικές σειρές της δεκαετίας. Ο λόγος για το Cobra Kai τη σειρά που κανείς δεν ήξερε ότι ήθελε, όμως τελικά όλοι αγαπήσανε.
80's γιατί το παρόν είναι ΓΤΠ
Όταν είχε βγει το Cobra Kai (από τους δείκτες του αποτυχημένου και ξεχασμένου πια Youtube Red) η μαζική κουλτούρα βρισκόταν σε έναν παρελθοντολαγνικό παροξυσμό. Σειρές όπως το Stranger Things ήταν στα ντουζένια τους, franchises όπως το Star Wars είχαν αρχίσει να ανασταίνονται στον κινηματογράφο και γενικότερα όλα φώναζαν για μια επιστροφή στο παρελθόν, εκεί όπου όλα ήταν πιο καταονοήτα και απλά. Και το Cobra Kai ήρθε να πατήσει ακριβώς πάνω σε αυτή την ανάγκη. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. Ο κόσμος πλέoν δεν ταυτιζόταν με τον Daniel Larousso. Πέραν της γνωστής ιντερνετικής θεωρίας που καθιστούσε τον Larousso τον κακό της υπόθεσης, ο κόσμος πλέον δεν είχε ανάγκη τους επιτυχημένους νικητές. Σε μία εποχή όπου το μέλλον γίνεται όλο και πιο αβέβαιο, χαρακτήρες όπως ο Johnny Lawrence μοιάζουν πιο ιδεατοί στους millenials που αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι η ζωή δυστυχώς δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί εύκολα σε ένα tatami με kata και crane kicks. Επομένως αν ήθελε να επιβιώσει έπρεπε να προσαρμοστεί, όπως ευτυχώς και έκανε. Κι έτσι λοιπόν, 34 χρόνια μετά την πρώτη ταινία, το Karate Kid επέστρεψε αυτή τη φορά βάζοντας στο προσκήνιο τον παρεξηγημένο ανταγωνιστή της Johnny Lawrence. Και τα υπόλοιπα μετά ήταν ιστορία.
Το Cobra Kai ξεπέρασε τον εαυτό του πάρα πολύ γρήγορα. Οι δύο πρώτοι κύκλοι αν και αρκετά low budget κατάφεραν να εδραιώσουν ένα ύφος που θύμιζε πολύ την αφέλεια και την αισθητική των 80’s. Όταν όμως μετοίκησε στη μόνιμη στέγη του Netflix τα πράγματα έγιναν πραγματικά ανεξέλεγκτα. Το meta-ειρωνικό ύφος της σειράς άρχισε να δημιουργεί μία δική της αισθητική η οποία συνόδευσε τη σειρά μέχρι το τέλος της. Αντλώντας επιρροές από teen comedy ταινίες, τα martial arts action flicks των 80’s αλλά ακόμα και από τη μεθοδολογία των anime (ένα trend που αρχίζουμε πολύ να βλέπουμε στην αμερικανική pop κουλτούρα τα τελευταία χρόνια) το Cobra Kai κατέληξε ένα κράμα αναφορών και παραδόσεων που κάποια στιγμή φάνηκε να χάνει και το ίδιο κάπου την ταυτότητά του. Και πράγματι στη διάρκεια των έξι κύκλων του άρχισε να παρουσιάζει κάποιες σοβαρές παθογένειες. Αρκετοί από τους χαρακτήρες του μεγάλου καστ της ολοκλήρωσαν τις ιστορίες τους άγαρμπα ενώ και οι συνεχόμενες επαναλήψεις της πλοκής πολλές φορές δε βοηθούσαν την ομαλή εξέλιξη της σειράς. Το Cobra Kai όμως ήθελε να πει μια ιστορία. Και θα την έλεγε με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο.
Στον πλανήτη Cobra Kai όλα είναι καράτε
Και αυτή η ιστορία δεν ήταν άλλη από του Johnny Lawrence. Του αληθινού αδικημένου της ιστορίας. Η θεωρία που υποστήριζε ότι ο Lawrence αποτελούσε τον αληθινό αδικημένο χαρακτήρα της πρώτης ταινίας και ο Larousso ήταν ο πραγματικός κακός ήταν κάτι το οποίο ήταν ευρέως γνωστό στο ίντερνετ. Όμως, η σειρά ήταν αυτή που ήρθε για να αποδώσει τη δικαιοσύνη στον χαρακτήρα αυτόν με τον σωστό τρόπο. Όλο το Cobra Kai περιστρέφεται γύρω από τον χαρακτήρα του Johnny Lawrence στην προσπάθειά του να κερδίσει μία δεύτερη ευκαιρία τόσο στο καράτε όσο και στην ίδια του τη ζωή. Σε μία όμορφη σύμπτωση μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας ο χαρακτήρας ταυτίζεται απόλυτα με τον ηθοποιό που τον ενσαρκώνει. Ο William Zabka αν και είναι ένας συμπαθέστατος ηθοποιός η αλήθεια είναι ότι μετά το Karate Kid δεν είχε αξιοσημείωτη καριέρα. Απεναντίας, περιορίστηκε σε δευτερεύοντες ρόλους εκ των οποίων πολλοί ήταν παρωδίες του Lawrence ή του εαυτού του. Στον αντίποδα συναντάμε τον Daniel Larousso του Ralph Macchio, ενός ακόμα ηθοποιου που η καριέρα του ταυτίστηκε ανεπανόρθωτα με τον ρόλο του. Και οι δύο ηθοποιοί ζουν μία δεύτερη αναγέννηση μέσα από τους ρόλους που τους έκαναν διάσημους, αλλά και ταυτόχρονα τόσο αναγνωρίσιμους. Και οι δύο απολαμβάνουν τους ρόλους τους στο έπακρο και είναι η ψυχή της σειράς. Όμως ο χαρακτήρας του Lawrence είναι αυτός που ξαναγιεννιέται σε ένα σύγχρονο πλαίσιο όπου οι αξίες της πρώτης ταινίας δεν υπάρχουν (ευτυχώς δηλαδή) και αναγκάζεται να προσαρμοστεί και να αντιμετωπίσει τους δαίμονες του παρελθόντος του. Και μέσα από αυτό να αναζητήσει μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή του. Γιατί στο τέλος της ημέρας αυτό σου διδάσκει μία σωστή πολεμική τέχνη. Ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να προσπαθείς να αγωνίζεσαι συνεχώς για το καλύτερο. Και δεν έχει σημασία πόσες φορές θα αποτύχεις αρκεί να μην το βάλεις ποτέ κάτω και να συνεχίσεις να πολεμάς. Και γιαυτό το Cobra Kai είναι ό,τι πιο καράτε έχει υπάρξει ποτέ.
Και όπως μάθαμε από μικροί:
Strike first
Strike Hard
No mercy
