Με το DCEU να είναι στα πρόθυρα κατάρρευσης και με τις τηλεοπτικές σειρές του CW να είναι τουλάχιστον αδιάφορες, η DC εδώ και καιρό βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Η δημιουργία δικιάς της πλατφόρμας, όπου προβάλλει μεταξύ άλλων τηλεοπτικές σειρές δικής της παραγωγής ανανέωσε τις ελπίδες μας για μια καλύτερη μοίρα των αγαπημένων χαρακτήρων, αλλά η επιλογή η δεύτερη σειρά της πλατφόρμας να είναι το Doom Patrol έμοιαζε επικίνδυνη και ενδιαφέρουσα την ίδια στιγμή. Επικίνδυνη, γιατί η επιλογή μιας τόσο ιδιαίτερης ομάδας από μια εταιρεία που μοιάζει να μην ξέρει τι ύφος θέλει να υιοθετήσει έμοιαζε καταδικασμένη να αποτύχει, ενώ την ίδια στιγμή, η -έστω και μικρή- πιθανότητα επιτυχημένης απεικόνισης αυτού του τόσο ιδιαίτερου κόμικ, που ξεχειλίζει σουρεαλισμό σε κάθε σελίδα πάνελ, ήταν αρκετή για να μας “αναγκάσει” να δοκιμάσουμε τα πρώτα επεισόδια της σειράς. Έχοντας δει λοιπόν τα δύο πρώτα, καταγράφουμε τις πρώτες εντυπώσεις μας, τα καλά, τα κακά και τα άσχημα.
Τα άρθρο περιλαμβάνει σπόιλερ -περιορισμένα στο ελάχιστο δυνατό επίπεδο- για τα δύο πρώτα επεισόδια.
Το πρώτο επεισόδιο αποτελεί μια τυπική εισαγωγή χαρακτήρων. Βλέπουμε το τραγικό ατύχημα που στέρησε απ’ τον αυτοκαταστροφικό οδηγό αυτοκινήτων Cliff την οικογένεια του, αλλά και το σώμα του, αφήνοντας άθικτο μονάχα το μυαλό του. Βλέπουμε πως ο πανέμορφος Larry (Matt Bommer), πιλότος στο επάγγελμα, με μια υπέροχη οικογένεια και ένα μεγάλο μυστικό κάηκε ζωντανός κατά τη διάρκεια μιας πτήσης, αναγκασμένος να ζει από εκείνη τη στιγμή ντυμένος σαν μούμια και “συζώντας” με ηλεκτρική ενέργεια μέσα στο σώμα του. Παρακολουθούμε πως η σνομπ, αλλά πανέμορφη ηθοποιός Rita (April Bowlby) απέκτησε τη δυνατότητα να μετατρέπεται σε μια άμορφη, γλιστερή μάζα, ενώ γνωρίζουμε και την “Crazy” Jane με τις 64 προσωπικότητες της.
Όλες αυτές οι τραγικές φιγούρες έχουν βρει φιλόξενη στέγη στην πολυτελέστατη κατοικία του επιστήμονα και σωτήρα τους, Niles Caulder, τον οποίον φωνάζουν The Chief. Εκείνος τους έχει δώσει σαφής οδηγίες να μην βγαίνουν στον έξω κόσμο -ειδικά όταν λείπει-, καθώς η παραμικρή εμφάνιση τους μπορεί να τους βάλει στο στόχαστρο αντιπάλων του, κάτι που δεν λαμβάνουν ιδιαίτερα υπόψη, όταν αποφασίζουν να κάνουν μια αθώα βόλτα στην τοπική πόλη. Όπως είναι αναμενόμενο η βόλτα δεν πάει καθόλου, μα καθόλου καλά και η πρεμιέρα κλείνει -κυριολεκτικά- ισοπεδωτικά, αναγκάζοντας την ομάδα στο δεύτερο επεισόδιο να δώσει μια λύση στον χαμό που προκάλεσε. Στο πλευρό τους θα σταθεί ο Cyborg, του οποίου οι δυνάμεις μας παρουσιάζονται με αρκετά ενδιαφέρον τρόπο με το σενάριο να τον εισάγει αρκετά οργανικά, παρουσιάζοντάς τον ως παλιό γνώριμο του The Chief. Μαζί θα καταλήξουν στο πιο σουρρεαλιστικό μέρος που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, όπου θα έρθουν αντιμέτωποι με τους προσωπικούς τους δαίμονες και το τραγικό τους παρελθόν.
Ερμηνευτικά δεν μπορούν να ειπωθούν πολλά για τους Robotman και Negative Man, μιας και τα πρόσωπά τους είναι διαρκώς καλυμμένα. Παρ’ όλα αυτά, η φωνητική ερμηνεία του Brendan Fraser βγάζει την απαραίτητη θλίψη του χαρακτήρα, ενώ ο Matt Bommer χαρακτηρίζεται από μια διαρκή πραότητα. Οι εντυπώσεις απ΄τα υπόλοιπα μέρη της ομάδας είναι μοιρασμένες. Από τη μια, η April Bowlby αποτυπώνει στην εντέλεια την υπερηφάνεια της Rita, αλλά και το δράμα που βιώνει όταν μετατρέπεται σε χλαπάτσα, ενώ η Diane Guerrero ανέλαβε έναν δύσκολο ρόλο στον οποίον δεν έχει καταφέρει να ανταποκριθεί πλήρως, με τις περισσότερες προσωπικότητες της να αγγίζουν τα όρια της καρικατούρας. Βέβαια, είχε την ατυχία να πέσει χρονικά σε μια εποχή που οι μνήμες απ’ τις υπέροχες ερμηνείες του McAvoy στα Glass και Split είναι ακόμα νωπές, με τη σύγκριση να γέρνει εις βάρος της. Ο Timothy Dalton έχοντας εμπειρία στην ηγεσία ομάδων που αποτελούνται από ιδιαίτερα μέλη (βλ. Penny Dreadful) διαθέτει την απαραίτητη σοφία και ηρεμία για να αποτελεί μια μορφή παρόμοια με τον Xavier των X-Men, ενώ ο Joivan Wade χτίζει έναν διαφορετικό Cyborg από εκείνον της Justice League που αντιμετώπιζε την ιδιαιτερότητά του ως κατάρα, αφού εδώ τον βλέπουμε να καταπολεμά το έγκλημα με περισσότερη αποφασιστικότητα και μάλιστα να απολαμβάνει τον χαρακτηρισμό του ήρωα. Το κερασάκι στην τούρτα είναι ο χαρακτήρας του Mr Nobody, όχι μόνο χάρη στην απολαυστική ερμηνεία του Alan Tudyk (Firefly), που του δανείζει τη φωνή και το πρόσωπό του, αλλά και επειδή η ικανότητα του χαρακτήρα του να βρίσκεται εκτός χώρου και χρόνου δίνει την ευκαιρία στη σειρά να αποτυπώσει τον παλαβό και μέτα χαρακτήρα των κόμικς αφήνοντας υποσχέσεις πως η συνέχεια θα χτίσει ακόμα περισσότερο αυτόν τον χαρακτήρα, αποτελώντας μια απ’ τις πιο ιδιαίτερες υπερηρωικές προτάσεις της χρονιάς!
Συνοψίζοντας, οι πρώτες εντυπώσεις από το Doom Patrol είναι θετικότατες, με τη σειρά να μεταφέρει σημαντικό μέρος της τρέλας του κόμικ. Το αν θα συνεχίσει στο ίδιο επίπεδο μένει να το δούμε, αλλά αν τα καταφέρει θα έχουμε βρει μια υπερηρωική σειρά που θα μπορεί να κάνει παρέα στο μοναχικό Legion. Το ερώτημα που προκύπτει τώρα είναι αν οι υπόλοιπες σειρές της DC θα ακολουθήσουν τον δρόμο αυτής της ιδιαίτερης ομάδας ή εκείνον των Titans. Ας ελπίσουμε το πρώτο…
