Το Youtube είναι μία απ’ τις δημοφιλέστερες πλατφόρμες διεθνώς. Μπορεί κανείς εκεί να βρει videos για όλα τα γούστα και τα ενδιαφέροντα. Μπορείς να χρησιμοποιείς το Youtube για να ενημερώνεσαι, για να διασκεδάζεις, για να τρως διαφημίσεις προϊόντων και υπηρεσιών υπό το μανδύα του unboxing και του τεσταρίσματος και φυσικά για να σπαταλάς τον νεκρό χρόνο σε χαζά βιντεάκια (ίσως οι δύο τελευταίες κατηγορίες περιγράφουν το 80% του περιεχομένου της πλατφόρμας). Πάντως σίγουρα είναι μία πολύ χρήσιμη και ευχάριστη πλατφόρμα, η οποία από κοινού με το Netflix έφεραν επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο παρακολουθούμε οπτικοακουστικό υλικό κατ’ επιλογήν, απομακρύνοντας τις νεότερες γενιές απ’ το βαρετό ζάπινγκ της παραδοσιακής τηλεόρασης.
Μέσα σε αυτό τον αχανή κόσμο του Youtube υπάρχει ένα genre περιεχομένου με το οποίο πολλοί από εμάς δεν έχουμε έρθει ή και δεν θα έρθουμε πιθανότατα ποτέ σε επαφή. Αυτό είναι τα εφηβικά videos απ’ τα οποία συχνά μας προστατεύει ο αλγόριθμος του Youtube. Εδώ δεν αναφέρομαι φυσικά στο περιεχόμενο που απευθύνεται σε εφήβους. Αυτό φυσικά κατακλύζει τα trends του Youtube, φέρνοντας εκατομμύρια views στους τράπερς και σε άλλες παρόμοιες (μουσικές ή άλλες) υποκουλτούρες στις οποίες αρέσκονται οι έφηβοι. Όχι, μιλώντας για τα εφηβικά videos του Youtube αναφέρομαι στο περιεχόμενο που παράγουν οι ίδιοι οι έφηβοι για την πλατφόρμα. Κι αυτό -πιστέψτε με- είναι τεράστιο και με μεγάλη ποικιλία. Χωρίς να έχω εισχωρήσει -ευτυχώς ούτε κατ’ ελάχιστον- στα άδυτα αυτού του κόσμου, γνωρίζω επιδερμικά ότι οι έφηβοι Youtubers αρέσκονται κυρίως στο Vlogging, όπου με συχνό σκηνικό το παιδικό τους δωμάτιο μιλούν για φλέγοντα (not) ζητήματα της ηλικίας τους, αλλά και στο gaming streaming, το οποίο είναι απ’ τα πιο προσοδοφόρα video genres και για το οποίο υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός ανάμεσα σε διάφορες πλατφόρμες (Twitch, Youtube, Facebook Watch κ.α.), λόγω και της ραγδαίας ανάπτυξης των e-sports την τελευταία δεκαετία.
Τι μας νοιάζουν όμως όλα αυτά; Αφορμή γι’ αυτή τη συζήτηση είναι ένα comic που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες από τις εκδόσεις Πατάκης με τίτλο Gamers σε Κρίση. Πρωταγωνιστής είναι ο Billy-G ένας έφηβος gamer, φιλόδοξος Youtuber, ο οποίος ψάχνει με την παρέα του την τέλεια ιδέα που θα του φέρει views και subscribers απογειώνοντας το Youtube κανάλι του. Φυσικά -όπως συμβαίνει σε κάθε εφηβική ιστορία που σέβεται τον εαυτό της- ο Billy-G έχει έναν αντίζηλο συμμαθητή του δημοφιλέστερο gamer Youtuber από εκείνον, τον οποίο έχει βάλει στόχο να νικήσει σε δημοφιλία. Σύμμαχοί του είναι οι φίλοι του, η Tina και ο Alex, οι οποίοι θα τον βοηθήσουν να πετύχει τον στόχο του.
Όπως γίνεται αντιληπτό το comic του Νίκου Κράψη απευθύνεται στο εφηβικό κοινό, του οποίου κάποια χόμπι επιχειρεί να αναπαραστήσει με χιούμορ, ιδίως το gaming και το streaming. Συναντάμε γι’ αυτό το λόγο ένα overdose gaming αναφορών, είτε με βομβαρδισμό από gaming τίτλους, είτε μέσω -του δημιουργικότερου τρόπου- της ένταξης των βιντεοπαιχνιδιών στην πλοκή της ιστορίας, όπως συμβαίνει στην αρχή του comic με το όνειρο του πρωταγωνιστή στο οποίο μεταπηδά με έξυπνο τρόπο σε διαφόρων ειδών games, από τα κλασσικά ποδοσφαιράκια και simulators αγώνων δρόμου μέχρι τα δημοφιλή shooting games. Βέβαια δεν απουσιάζουν και οι συχνοί τσακωμοί του πρωταγωνιστή με τους γονείς του για να διαβάσει και να σοβαρευτεί αντί να παίζει videogames (άλλο ένα τυπικό concept εφηβικής ιστορίας), το οποίο πετυχαίνει κάποιες αστείες στιχομυθίες.
Μέσω της αναφοράς σε κοινούς εμπειρικούς τόπους ο Κράψης προσπαθεί να επιτύχει την ταύτιση του εφηβικού κοινού με το comic του. Όμως θεωρώ -χωρίς να ανήκω βέβαια στο αναγνωστικό target group του comic- ότι τελικά δεν επιτυγχάνει αυτή τη ταύτιση, επειδή η προσέγγιση του comic είναι αρκετά απομακρυσμένη απ’ την πραγματικότητα τωνεμπειριών των σημερινών εφήβων. Πολλοί διάλογοι προσπαθούν να μιμηθούν το λόγο των εφήβων, όμως καταλήγουν να είναι μάλλον awkward παρά ρεαλιστικοί. Ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι στο πεδίο της μάχης (στα online games) όπου στην casual φρασεολογία κυριαρχεί (δυστυχώς) η τοξικότητα ακόμα και στις μικρότερες ηλικίες. Σίγουρα πάντως κανείς δεν παίρνει νίκες αναφωνώντας «Αντίο, πράσινα τερατάκια». Φυσικά δεν θα έπρεπε να την αναπαράγει σε καμία περίπτωση, αλλά προκειμένου να γίνει πιο ρεαλιστικό το comic θα μπορούσε να κάνει μία νύξη σε αυτό το φαινόμενο χρησιμοποιώντας για παράδειγμα συμβολικούς χαρακτήρες (τα γνωστά *$*(#@). Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα είναι αναληθοφανείς και ως επί το πλείστον απλοϊκοί διάλογοι, οι οποίοι δεν προσθέτουν ενδιαφέρον σε μία πλοκή που, ανεξαρτήτως αυτών, κινείται με έναν κοινότυπο και προβλέψιμο τρόπο.
Από την άλλη βέβαια δεν πρέπει να παραβλεφθούν και κάποια θετικά χαρακτηριστικά του comic, κυρίως η προσπάθεια του Κράψη να αναμετρηθεί με τις αγωνίες των σημερινών εφήβων που έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή μέσα στην οικονομική κρίση και δυσκολεύονται να σχεδιάσουν μία προοπτική για το μέλλον τους. Πώς να διαλέξεις τι επάγγελμα θες να ακολουθήσεις στη ζωή σου όταν η μόνη προοπτική που έχεις βιώσει για την οικογένεια και τον κοινωνικό σου περίγυρο είναι η ανεργία και η επισφάλεια; Αυτή η δυσοίωνη πραγματικότητα, σε συνδυασμό με τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας, οδηγεί νέους -όπως ο πρωταγωνιστής της ιστορίας- να πιστεύουν ότι το μόνο που αρκεί να κάνουν είναι να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους στο marketing, ουσιαστικά μανατζάροντας τον εαυτό τους σε ρόλο performer είτε ως Youtubers είτε ως gaming streamers.
Το πολύχρωμο σχέδιο του comic είναι άλλο ένα απ’ τα δυνατά σημεία του. Ο Κράψης εργάζεται ως γραφίστας απ’ το 2001 μέχρι σήμερα στο τμήμα εξωφύλλων των εκδόσεων Πατάκης και στο Gamers σε Κρίση αποδεικνύει την ικανότητά του και στη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου comic, που είναι ένας συναφής -αλλά διαφορετικής δυσκολίας- τομέας απ’ τη γραφιστική και τη δημιουργία εξωφύλλων.
Το τεύχος των Gamers σε Κρίση που κυκλοφορεί είναι το πρώτο μέρος μίας σειράς που φιλοδοξεί να συνεχιστεί και σε επόμενα επεισόδια. Όμως προκειμένου να κερδίσει το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού η συνέχειά του θα πρέπει να βελτιωθεί σε πολλούς τομείς, κυρίως εκείνους που σχετίζονται με το σενάριο της σειράς.
