H Suicide Squad υπήρξε πάντα μια ιδιαίτερη ομάδα στο rooster των DC ηρώων/ αντιηρώων/ κακών, όντας λίγο και από τρία. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι βέβαια ήταν πως αυτή η μείξη δεν ήταν ούτε εθελοντική ούτε ισόποση. Αντίθετα, παρά το γεγονός ότι ο πυρήνας της ομάδας ήταν ουσιαστικά το fun service, ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα ματιά σε ένα υπαρκτό ζήτημα στην αμερικανική πραγματικότητα αλλά και γενικότερα στη σύγχρονη αστική δικαιοσύνη. Αυτό είναι η καπιταλιστική επεκτατικότητα του τι ορίζεται ως πηγή κέρδους. Η εντατικοποιημένη εκμετάλλευσης της ακούσιας εργασίας των καταδικασμένων είναι κάτι απόλυτα νόμιμο στις ΗΠΑ, όπου οι ιδιωτικές φυλακές λειτουργούν ως σκλαβοπάζαρα και εκμεταλλεύονται τους φυλακισμένους όχι μόνο ως διαπραγματευτικό χαρτί για το κράτος, το οποίο πρέπει να τις γεμίζει συνεχώς για να διατηρήσει τις συμφωνίες που έχει κάνει, αλλά και ως εργατικό δυναμικό, για έργα τα οποία προφανώς δεν πληρώνονται. Οι ΗΠΑ είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο σε φυλακισμένο πληθυσμό, με 11 εκατομμύρια κόσμο, μια Ελλάδα ολόκληρη δηλαδή. Και προφανώς η πλειοψηφία των φυλακισμένων προέρχονται από μειονότητες.
Την ίδια στιγμή, η ομάδα Αυτοκτονίας καταφέρνει να επιδεικνύει και ένα άλλο στοιχείο: την αλληλεγγύη που χτίζεται μεταξύ καταπιεσμένων, ακόμα και αυτοί χρησιμοποιούν διαφορετικές ταυτότητες για να εκφραστούν. Είναι ένας σκληρός κόσμος, όμως, ακόμα και σε μικρό βαθμό, υπάρχει μια αίσθηση κοινότητας πίσω από τα σίδερα. Τουλάχιστον σε αυτά του κόσμου των comics.
Όταν λοιπόν μια τέτοια πραγματικότητα όπως αυτή που υλοποιεί σε υπερηρωικό επίπεδο η Suicide Squad έρχεται αντιμέτωπη με τις φιλελεύθερες αλλά κενές περιεχομένου πλέον αξίες που εκπροσωπεί η Justice League, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Και, όταν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος κληθούν να συνεργαστούν τι θα συμβεί;
Μια καταιγιστική εκδοχή απάντησης μας δίνει ο Joshua Williamson στο «Justice League εναντίον Suicide Squad» (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis και σε μετάφραση του Χρήστου Κανελλόπουλου). Ο ίδιος ο τίτλος, ως μέρος του Rebirth line της DC, το τελευταίο δηλαδή reboot του σύμπαντος πριν το επερχόμενο Infinite Frontier, κρατά τα χαρακτηριστικά αυτής της χρονικής περιόδου, όπως επίσης και την ιδιότυπη σύνθεση της JL με τους δύο Green Lantern.
Ως συγγραφέας ο Williamson ξέρει τα κατατόπια γύρω από τους χαρακτήρες που έχει να διαχειριστεί και προσπαθεί, παρά το ευμέγεθες πλήθος τους, να δώσει μερικές στιγμές στον καθένα, ειδικά στα ζευγάρια κακών- ηρώων που έχουν τη δική τους ιστορία, όπως ο Batman και η Harley Quin, αμφότεροι κομβικά μέρη των ομάδων τους, αλλά και ο Flash με τον πάντα απολαυστικό και comic relief-y Captain Boomerang. Έτσι έρχεται στον αναγνώστη πολύ φυσικά η σκέψη ότι οι φαινομενικά αντίθετοι χαρακτήρες ουσιαστικά «δε διαφέρουν και τόσο» και, πολύ περισσότερο, τελικά (εξ)υπηρετούν την ίδια (αστική) νομιμότητα, οι ήρωες ως σύμβολα της και οι villains ως πιόνια της, αφού, παρά τις σχέσεις μεταξύ τους, δεν εξεγείρονται ποτέ ουσιαστικά, επιδεικνύοντας έναν ιδιότυπο ιδρυματισμό.
Σε κάθε περίπτωση, όταν διαθέτει κανείς δύο τέτοιες ομάδες στη διάθεση του, προφανώς η κατανοητή κίνηση είναι να τις χρησιμοποιήσει, να απαντήσει στο αρχαίο nerd ερώτημα «ποιος θα νικούσε σε μια μάχη μεταξύ των…». Και προφανώς αυτή η παιδική χαρά αποτελεί σε μεγάλο βαθμό μέρος του τίτλου, με την δράση να ξεχειλίζει. Σε αυτό καθοριστικό ρόλο έπαιξε προφανώς και το σχέδιο όχι ενός, ούτε δύο αλλά τεσσάρων (!) καλλιτεχνών, των Jason Fabok, Jesus Merino, Fernado Pasarin και Robson Rocha. Οι τέσσερις δημιουργεί αποδίδουν τελικά ένα επαγγελματικό, ομοιόμοφο και, πάνω από όλα, άρτιο αποτέλεσμα που να περιέχει όλη την υπερηρωική τρέλα και υπερβολή που θα περίμενε κανείς.
Η μετάφραση του Χρήστου Κανελλόπουλου κατανοεί αυτή την ανάγκη και προσπαθεί να φέρει στη γλώσσα μας εκφράσεις που δεν είναι συνηθισμένη να λέει. Υπάρχουν κάποια κολλήματα ανά στιγμές, αλλά τίποτα που να βγάζει τον αναγνώστη από τo immersion της ιστορίας.
Η ιδεολογική διαμάχη και τα περιβάλλοντα πολιτικά στίγματα της Ομάδας Αυτοκτονίας δε λύνονται εδώ προφανώς, δεν ήταν ούτως η άλλως αυτός ο σκοπός του comic. Μας προσφέρουν όμως μια βάση κατανόησης της ιστορίας. Και επίσης, το πως πολύ εύκολα το σύστημα (όπως εκφράζεται πάντα από τη δαιμόνια Amanda Waller) γυρνά ενάντια σε όσους το υποστήριζαν, γιατί τελικά, δεν είναι πιστό παρά μόνο στον εαυτό του. Μέχρι λοιπόν να ξαναδούμε αυτούς τους κακούς ήρωες στην οθόνη, τουλάχιστον είναι μια καλή ευκαιρία να απαντηθούν κάποια προαιώνια nerd ερωτήματα…
