Η νέα σειρά των Ben Haggarty και Adam Brockband, μεταφρασμένη από την Jemma Press, έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι περισσότερα μας ενώνουν παρά μας χωρίζουν με τους προγόνους μας…
Οι ιστορίες δεν είναι απλά μια νοητική διεργασία του να πλάθεις φανταστικά γεγονότα και να τα αφηγείσαι, αλλά αποτελούν έκφραση της καθημερινής ζωής σε όλες τις ιστορικές φάσεις της ανθρωπότητας. Αυτής της λογικής είναι το κόμικ με τίτλο «MeZolith», το οποίο αφηγείται αυτοτελή γεγονότα από τις περιπέτειες ενός αγοριού στην προϊστορική Αγγλία του 10.000 π.Χ. σαν να συνέβησαν μόλις χθες. Σε αυτό συμβάλλει αφενός το αφηγηματικό ταλέντο του Ben Haggarty, που καταφέρνει να αναβιώσει μια ιστορική εποχή για την οποία έχουμε αντικειμενικά λίγες πληροφορίες και αφετέρου το πενάκι του Adam Brockband, που δημιουργεί ένα μοναδικό εκφραστικό στυλ, με καρέ που θυμίζουν κινηματογραφικές λήψεις.
Ο Πόικα είναι ένα αγόρι στη φυλή Κάνσα που είναι κοντά στην ενηλικίωση και προσπαθεί να βρει τον εαυτό του τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και μέσα στη φυλή. Οι δυο κοινωνικοί ρόλοι, αυτός του παιδιού και του άντρα, συγκρούονται και μέσα από την ροή των μικρών ιστοριών βλέπουμε να χτίζεται σιγά-σιγά ο χαρακτήρας . Όταν ειδικά ο απερίσκεπτος νέος επιλέγει πάνω στην παρόρμηση του να αποδείξει την ανδρεία του κυνηγώντας τον ταύρο και καταλήγει να τραυματίζεται σοβαρά, πρέπει να αποδείξει την αξία του στην φυλή. Σκοπός του αφηγητή δεν είναι η ταύτιση του αναγνώστη με τον ήρωα αλλά το να ρίξει φως στην καθημερινότητα των ανθρώπων στην Νεολιθική εποχή, γι’ αυτό και δίνεται έμφαση στα γεγονότα και όχι στην πλοκή των γεγονότων καθεαυτή. Κοινή συνισταμένη όλων αυτών των μικρών ιστοριών, που δεν αποτελούν παρά πτυχές της καθημερινότητας του ανθρώπου-τροφοσυλλέκτη, είναι η θεραπευτική και διδακτική λειτουργία της προφορικής παράδοσης.
Η τεχνική του Brockbank είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα καλύτερα στοιχεία αυτής της σειράς. Μεγάλο μέρος της δουλειάς του είναι σαν κινηματογραφικό ενώ οι ονειρικές σκηνές εκεί που μπλέκεται και το υποσυνείδητο, είναι έτσι σχεδιασμένες έτσι ώστε να διατηρείται η αίσθηση του βάθους και της προοπτικής και να μην επισκιάζεται από το υπερρεαλιστικό στοιχείο . Οι χαρακτήρες είναι δουλεμένοι με έμφαση στη λεπτομέρεια προκειμένου να αποδοθεί ένας πιο ψυχογραφικός τόνος. Για παράδειγμα ο αδελφός του πρωταγωνιστή είναι ένας άνθρωπος με μούσι, αλλά από τη φυσιογνωμία του φαίνεται ευγενικός . Οι φανταστικές πτυχές της αφήγησης φτάνουν σε σημείο να ξεπερνούν μια ρεαλιστική απόδοση και να γίνονται υπερρεαλιστικές, όπως στην περίπτωση της γιγάντιας παχύσαρκης γυναίκας στο μύθο με τους κύκνους.
Ο ρόλος του ενστίκτου και των ζωωδών παρορμήσεων ως συνεκτικά χαρακτηριστικά της προϊστορικής κοινωνίας αποδίδεται με τον πιο ωμό και ρεαλιστικό τρόπο στο κόμικ: από την ιστορία του φονικού μωρού μέσα στο παραλήρημα του πυρετού του Πόικα, μέχρι την ιστορία για την γυναίκα κύκνο-που αποτελεί για μένα και το κρεσέντο του έργου- παρατηρούμε ότι κυριαρχεί ο σκοταδισμός και η προκατάληψη, που όμως δεν μας απομακρύνει από τους χαρακτήρες αλλά αντίθετα μας κάνει να συμπάσχουμε περισσότερο. Εκεί ακριβώς έγκειται και το αριστουργηματικό δέσιμο των Ben Haggarty και Adam Brockband: στην έντεχνη και πολυδιάστατη αφήγηση, στις δυναμικές λήψεις των καρέ και τη λεπτομερή διάρθρωση του σκηνικού. Η ίδια η πολυδιάστατη οικοδόμηση του κόσμου του MeZolith δίνει την δυνατότητα για συνέχιση του μύθου σε επόμενα volumes– ήδη έχει εκδοθεί ο δεύτερος τόμος στο εξωτερικό πριν ένα τρίμηνο!
Με λίγα λόγια, το MeZolith είναι ένα ενδιαφέρον πόνημα, από δυο δεξιοτέχνες του είδους , που γνωρίζουν καλά πως ο μύθος έχει την βάση του στην πραγματικότητα και τίποτα περισσότερο. Δεν είναι τυχαίες άλλωστε οι διθυραμβικές ξένες κριτικές που έχει λάβει το κόμικ έως τώρα.
