Mεγάλο ενδιαφέρον πλέον προκαλούν οι ισπανικές κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές δείχνοντας ότι έχουν αρχίσει να εδραιώνονται για τα καλά στον κόσμο της μεγάλης και μικρής οθόνης . Παράλληλα σε άνθιση βρίσκονται αυτή την περίοδο και οι ταινίες με απαγωγές ομήρων, ληστείες και mind games. Το La casa de Papel είναι ένας συνδυασμός αυτών των δύο, που φαινομενικά φαίνεται να μην συνδέονται κάπως, αλλά όλο αυτό, έτσι όπως εν τέλει ενώθηκε, δημιούργησε μια σειρά με πολύ μέλλον και άρρωστο groovy. Τα ισπανικά σαν γλώσσα, αποπνέουν μια φινέτσα χωρίς ξύλινο λόγο δίνοντας αμεσότητα και στυλ στους ηθοποιούς, που από την μία μπορεί να λένε κάτι φαινομενικά απλό, αλλά από την άλλη το πλασάρουν σαν την μεγάλη αλήθεια της ζωής.
Oκτώ ληστές, η Tokio (Úrsula Corberó), ο Berlín (Pedro Alonso), o Moscú (Paco Tous), η Nairobi (Alba Flores), ο Denver (Jaime Lorente), ο Río (Miguel Herrán), ο Helsinki (Darko Peric) και ο Oslo (Roberto García Ruiz) κρατούν ομήρους και κλείνονται μέσα στο Βασιλικό Νομισματοκοπείο της Ισπανίας τυπώνοντας “παράνομα” χρήμα, ενώ ο Profesor (Álvaro Morte) είναι ο εγκέφαλος και ίσως το πιο ζωτικό κομμάτι αυτής της προσπάθειας. Η σειρά είνα γεμάτη δράση με τους παραγωγούς να είχαν ως βασική τους επιδίωξη την έκπληξη και τους δυνατούς χαρακτήρες, με το La Casa del Papel να διακρίνεται για την ένταση και τον καθηλωτικό του ρυθμό, αλλά και για την σκηνοθετική ματιά που έδινε χώρο και χρόνο στους ηθοποιούς.
Η χρήση των σκηνών flashback για την ανάπτυξη των backstories χαρακτήρων και το χρόνο μελέτης πριν από την ληστεία, είναι τόσο άρτια εκτελεσμένες που σε κάνει να αγχώνεσαι για το παρελθόν ενώ ξέρεις πως απλά είναι ένα flashback. Το πιο δύσκολο κομμάτι αυτής της σειράς είναι ότι από την στιγμή που οι πρωταγωνιστές θα ήταν κλεισμένοι μέσα στο νομισματοκοπείο , κάπως θα έπρεπε να αναπληρωθούν τα χαμένα τοπία-εξωτερικά γυρίσματα που απαιτεί μια σειρά τέτοιων προδιαγραφών. Η απαντήση σε αυτό ήταν το βάθος που δόθηκε σε όλους τους χαρακτήρες, με τις ιστορίες και τις αμαρτίες που έκρυβε ο καθένας, κάνοντας μας να ανησυχούμε για καθένα από αυτούς ξεχωριστά.
Τι είναι αυτό όμως που έκανε το La Casa den Papel τόσο ξεχωριστό;
Σαφή απάντηση σε αυτό δεν υπάρχει! Θέλει μαεστρία να συμπαθήσεις 8 τύπους που μπαίνουν μέσα στο νομισματοκοπείο με σκοπό να τυπώσουν 2 δις ευρώ για τους εαυτούς τους κρατώντας ομήρους ανήλικα παιδιά. Αυτό λοιπόν, ο δημιουργός της σειράς Αlex Pina το κατάφερε τέλεια και ας μην έχει την πείρα από κάποια ιδιαίτερα αξιόλογη παραγωγή του παρελθόντος, που να τον είχε βγάλει εκτός των ορίων της Ισπανίας. Τα πλάνα δράσης είναι εξαιρετικά σε όλη τη σειρά, και η ίδια η δράση είναι μεγάλη για το μεγαλύτερο μέρος της σειράς. Αυτό που ξεχωριζεί είναι ότι αυτόι οι 8 ωραίοι τύποι, έχουν καταλήξει να κάνουν την ληστεία, φιέστα. Αυτή η η δυναμική της επίδειξης αλλάζει εντελώς την ενέργεια που υπάρχει στην σειρά αλλάζοντας εντελώς τα δεδομένα. Η αμφιβολία για το αν θα τα καταφέρουν είναι διάχυτη και η αγωνία μας δοκιμάζεται για άλλη μια φορά.
Η επιλογή της μάσκας του Νταλί από ότι φαίνεται δεν ήταν τυχαία, η τουλάχιστον δεν συνδεέται στενά με το ότι απλά ήταν Ισπανός. Ο Σαλβαδόρ Νταλί στα 37 του έγραψε ένα βίβλιο για την αυτοβιογραφία του, που σε πολύ συγκεκριμένα απόσπασματα αναφέρει το πόσο Νάρκισσος ήταν. Όσο περισσότερο εξέθετε τον εαυτό του στο κοινό ο Νταλί τόσο περισσότερο έκρυβε το ποιος πραγματικά ήταν. Οι μάσκες όλο και μεγάλωναν, όλο και πιο υπέροχες γίνονταν: χρησιμοποιούσε για τον εαυτό του τους προσδιορισμούς “ιδιοφυΐα” και “θεϊκός”. Το ποιό ακριβώς ήταν πραγματικά το άτομο πίσω από τον Νταλί, παραμένει μυστήριο. Κάπως έτσι βλέπουμε και εμείς τους 9 ληστές του La Casa del Papel σε σχέση με τον Σαλβαδόρ Νταλί.
Τα μηνύματα που αφήνει η σειρά είναι αρκετά έντονα. Η παραδοχή για την σαπίλα της κοινωνίας και του τραπεζικού συστήματος, τα όρια μίας φαινομενικά “καλής αστυνομίας” ακόμα και το πάθος-μίσος για τον χίτλερ και τους ναζί απόγονους του. Το όραμα για μια άλλη ζωή που μπορεί να περάσει μέσα από λάθη και εξαθλίωση και η αδυναμία του συστήματος στο να δώσει ευκαιρίες, δημιουργούν ανθρώπους ικανούς για τα πάντα, που όμως μέσα τους έχουν βαθιά αναπτυγμένο το αίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης, σε αντίθεση με ανθρώπους βολεμένους με την εξουσία που τους δίνεται, καταλήγοντας δολοφόνοι και αδίστακτοι.
Όλα αυτά μαζί συνθέτουν το La casa de Papel. Μία σειρά που μας προσέφερε γέλιο, άγχος, μελαγχολία, θυμίζοντας μας πως η ζωή (κατά κύριο λόγο) είναι πόνος. Τελεύταιο στοιχείο είναι η τελευταία σκήνη με την τρομερή δισκεύη του Bella Ciao που εδώ ίσως δεν χωράνε λόγια.
