Τα Marvel Comics δεν έχουν καθόλου καλή πορεία το τελευταία διάστημα, όπως έχουμε ξαναγράψει. Δυστυχώς, το τελευταίο event, Monsters Unleashed, σε σενάριο Cullen Bunn και με πέντε (!) διαφορετικούς σχεδιαστές, έναν για κάθε τεύχος, δεν φαίνεται μέχρι στιγμής να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα. Τα πρώτα 2 τεύχη που κυκλοφόρησαν περισσότερο μας προϊδεάζουν για μια νέα αποτυχία με καλές προθέσεις παρά για οτιδήποτε άλλο.
Ας το πιάσουμε από λίγο πιο πίσω το θέμα. Μετά το Civil War IΙ που ασχολήθηκε με θέματα προληπτικής καταστολής και προσπάθησε (αποτυχημένα) να επικεντρωθεί στους διαλόγους και την εξέλιξη της ιστορίας παρά στη δράση, η Marvel προσπαθεί να «χαλαρώσει», να κάνει μια επιστροφή στα βασικά και σε κλασικές στιγμές υπερηρωικής δράσης και διασκέδασης. Τι καλύτερο για αυτό από μία ιστορία που περιλαμβάνει σχεδόν όλους τους ήρωες να πολεμάνε γιγάντια τέρατα που πέφτουν από τον ουρανό σε όλη τη Γη; Το Monsters Unleashed είναι αυτό που υπόσχεται το όνομα του : υποτυπώδεις διάλογοι, πολύ δράση, μεγάλα, συχνά δισέλιδα πάνελ και υπερηρωικό κλωτσομπουνίδι παντού. Υπάρχει ένα υποβόσκον σενάριο σχετικά με το από πού ήρθαν τα τέρατα και ποιος τα ελέγχει αλλά αυτό εξελίσσεται κυρίως στο περιθώριο της δράσης και των καρέ με μοβ γιγάντια τέρατα να ισοπεδώνουν πόλεις.
Σαν ιδέα φαίνεται καλή. Έχει προηγηθεί ένας μεγάλος διχασμός (Civil War II), ενώ παράλληλα με το Monsters Unleashed, εξελίσσεται η σύγκρουση των X-Men με τους Inhumans. Το να μαζευτούν όλοι οι ήρωες για να σώσουν τον κόσμο (αντί να κοπανιούνται μεταξύ τους) και να έχουν απέναντι τους έναν ξεκάθαρο αντίπαλο, επικού μεγέθους, είναι πάντα ευπρόσδεκτο. Πρέπει, όμως, να τηρούνται κάποιες στοιχειώδεις αρχές και το event να αντανακλά κάποια έμπνευση από τους δημιουργούς. Έτσι, μετά το ορίτζιναλ Civil War, το Secret Invasion είχε παρόμοια χαρακτηριστικά (στροφή στη δράση, εξωγήινοι αντίπαλοι που θέλουν να κατακτήσουν τη γη) αλλά με ένα δυνατό σενάριο, γνήσιες ανατροπές και εχθρούς όπως είναι οι Skrull, οι οποίοι είχαν πάντα ένα ρόλο στο σύμπαν της Marvel και μία τελική αναμέτρηση μαζί τους προέκυπτε με φυσικό τρόπο από τις ιστορίες δεκαετιών. Ταυτόχρονα η ιστορία αντηχούσε μια υπαρκτή ροπή ενός μεγάλου κομματιού της αμερικανικής κοινής γνώμης στην ισλαμοφοβία, του ίδιου κομματιού που χρόνια αργότερα έδωσε τα κλειδά του Λευκού Οίκου στον ακροδεξιό Trump. Η πολιτική και κοινωνική ανάγνωση του έργου, σε συνδυασμό με το εξαιρετικό artwork και την ταλαντούχα (τότε) γραφή του Bendis, έκαναν το Secret Invasion κάτι παραπάνω από μια εμπορική επιτυχία. Το καθιστούσαν ένα έργο-σταθμό, στο οποίο οι fans γυρνάνε ακόμα και τώρα, χρόνια αργότερα.
Από την άλλη, στο Monsters Unleashed, όλα είναι τόσο αδιάφορα που καταντά προσβλητικό για την νοημοσύνη του αναγνώστη. Κοινότυπα τέρατα που έχουμε δει δεκάδες φορές, εμφανίζονται και πεθαίνουν, ενώ η πλοκή και το τελικό twist της ιστορίας φαίνεται ότι βασίζεται σε ένα παιδί που ονομάζεται Kei Kawade, για τον οποίο δεν ξέρουμε τίποτα ούτε μας επιτρέπει να καταλάβουμε πολλά το σενάριο. Δεν έχουμε πρόβλημα με την ανανέωση στα κόμικ που διαβάζουμε. Κάθε άλλο. Ωστόσο, αυτή πρέπει να έχει μία συνοχή και μια πορεία και όχι να πρόκειται για χαρακτήρες χωρίς κανένα υπόβαθρο που υπάρχουν απλά και μόνο για να εξυπηρετούν την εκάστοτε πλοκή και μετά να εξαφανίζονται, όπως ήδη έγινε με τον Ulysses στο Civil War II. Την ίδια στιγμή όμως, το κλισέ έχει ήδη σχεδόν αποκαλυφθεί και η “ανατροπή” δεν φαίνεται να είναι ικανή να ανατρέψει την πορεία του σεναρίου προς την αποτυχία, στερώντας από τους αναγνώστες χρήματα και από τους δημιουργούς χρόνο για να φτιάξουν κάτι καλύτερο. Αν υπάρχουν ακόμα οι συνθήκες.
Η επιμονή της Marvel σε διαρκή event και μεγάλες ανατροπές που, πλέον, απέχουν χρονικά λίγους μήνες έχει πλήξει τα κόμικ της, υπονομεύοντας και το συνολικό σύμπαν και κάθε μεμονωμένο plotline που διαρκώς υπόσχεται το «νέο» και καταλήγει σε μία από τα ίδια, για να αναιρεθεί πολύ σύντομα. Το πρόβλημα, εν τέλει, δεν είναι αν υπάρχει πολύ ή λίγη δράση αλλά αν υπάρχουν αξιόλογα σενάρια και χαρακτήρες με βάθος και εξέλιξη. Το Monsters Unleashed θα κυκλοφορήσει άλλα τρία τεύχη, χωρίς να φαίνεται πως είναι σε θέση να μας αλλάξει γνώμη.
