Το Falcon and the Winter Soldier είναι η δεύτερή σειρά της Marvel Phase 4 και ένα από τα λίγα πράγματα που έφτασαν τελικά στις οθόνες μας από το studio λόγω της πανδημίας. Και ενώ το WandaVision ασχολήθηκε με τα θέματα της απώλειας και της οικογένειας σε ένα ενδιαφέρoν setting family sitcom, το Falcon and the Winter Soldier είναι πιο κοντά σε ένα buddy cop με θέμα το πώς μπορεί ένας μαύρος να πάρει το mantle του Captain America. Με ένα τέτοιο theme θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πώς το μεγαλύτερο franchise στην ιστορία του Holywood ακουμπάει τα θέματα της φυλής και της καταπίεσης στα χρόνια του Black Lives Matters. Και η σειρά έθεσε καθαρά από μόνη της το δίπολό της: Identity pandering με το θέμα της ανάδειξης της μαύρης φυλής σαν “άξια” απέναντι στον βίαιο ξεσηκωμό των από τα κάτω, των κατατρεγμένων ανθρώπων.
Η σειρά δείχνει την αντιδραστικήλα της από τους κακούς που επιλέγει να θέσει απέναντι στους ήρωες μας, που ως γνωστόν στις καλές superhero movies αποτελούν έναν αντεστραμμένο καθρέφτη των ηρώων μας, μια ομάδα επαναστατών που αντιστέκεται στην εξώθηση από τις αναπτυγμένες χώρες εκατομμυρίων ανθρώπων που εγκαταστάθηκαν εκεί μετά από το Snap και την εξαφάνιση του μισού πληθυσμού της γης. The flag smashers με σύνθημα One world, one people θα έλεγε κανείς πως θεωρούνται αυτοί που κλέβουν τρόφιμα και φάρμακα για τους φτωχούς ως οι “κακοί”, ενώ οι καλοί πέρα από τους δυο πρωταγωνιστές μας έχουν στην ομάδα τους έναν ανατολικοευρωπαίο ολιγάρχη (Zemo), έναν μεγαλομανή εθνοφασίστα (The new Captain America) και μια πρώην μυστική πράκτορα νυν μαφιόζα νονού της νύχτας (Sharon Carter).
Βέβαια η σειρά προσπαθεί να τα καλύψει με την αντιμαχία του δίδυμου ηρώων μας απέναντι στον νέο Captain America και πουλώντας μια Αμερική πιο inclusive και συμπονετική απέναντι στην παλιά Αμερική που ξέρει μόνο με βία και μίσος να απαντάει στα προβλήματά της. Ο νέος Cap είναι ένα πολύ καλό σκυλί της κυβέρνησης, που στο τέλος κάνει ό,τι ακριβώς χρειαζόντουσαν από αυτόν και καταλήγει να γίνει ο USA Agent χωρίς κανέναν ενδοιασμό για τους ανθρώπους που κυνηγάει και σκοτώνει και το αν τελικά ο σκοπός τους ήταν δίκαιος. Ενώ ο Falcon χτίζεται να καταλαβαίνει τα προβλήματα των επαναστατών και το γιατί συσπειρώνουν ανθρώπους από όλο τον κόσμο, τα συνδέει εν μέρει με την δικιά του εμπειρία ως μαύρου στην Αμερική και ταλαντεύεται με την στάση του, τελικά πείθεται ότι οι μέθοδοι τους είναι πολύ βίαιες (με την ταινία να τους βάζει να κάνουν random acts of violence για να το δικαιολογήσει αυτό). Και στο τέλος και οι δύο καταλήγουν στην ίδια πλευρά της μάχης απέναντι στους επαναστάτες με τον Falcon απλώς να βγάζει έναν λόγο στο τέλος για το πώς ο διαχωρισμός και από τις δυο πλευρές καταλήγει σε τέτοιες βίαιες πράξεις.
Και ενώ στο τέλος της ταινίας υποτίθεται κερδίζονται κάποιες μικρές προσωρινές υποχωρήσεις, από την επαναστατική δράση και τον κίνδυνο τέτοιων κινημάτων, όχι λόγω των λέξεων του Falcon, ένα είναι ξεκάθαρο, οι πραγματική κακοί αυτής της ταινίας κέρδισαν. Από τον Zemo που καταφέρνει να σκοτώσει όλους τους superhuman επαναστάτες που είναι επικίνδυνοι για την ανθρωπότητα (ξέρουν κάτι από αυτά οι ανατολικοευρωπαίοι ολιγάρχες), την Sharon Carter που ενώ όπως αποκαλύφθηκε ήταν η χρηματοδότης της δημιουργίας των superhumans, βγαίνει καθαρή και πιθανότατα να κερδίσει το pardon της, στην Αμερικάνικη κυβέρνηση που ξεπλύθηκε με τον νέο μαύρο Captain America και ένα απλό memorial, ενώ κέρδισε έναν υπάκουο superhuman Agent και τέλος τον παγκόσμιο οργανισμό για των ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων από τα σπίτια όπου ζούσαν 5 χρόνια, που μπορεί να κινδύνευσε θανάσιμα από τους επαναστάτες αλλά τελικά σώθηκε και απλώς θα χρειαστεί να αλλάξει λίγο τα σχεδία του.
Τελικά λοιπόν, όπως κλείνει και η σειρά, η εξέγερση πέθανε στα χέρια ενός μαύρου Captain America.
