Το μακρινό 2012, το Star Wars, όπως και σύσσωμη η Lucasfilm άλλωστε, εξαγοράστηκε από τον κολοσσό της Dinsey, που αποφάσισε ουσιαστικά να κινηθεί με όρους «soft reboot» αγνοώντας τις υποδείξεις του George Lucas για την οποιαδήποτε συνέχεια. Η ιστορία κλείνει φέτος, λίγες μέρες πριν το κλείσιμο της δεκαετίας, με το The Rise of Skywalker να αποτελεί το μεγάλο φινάλε, το τέλος τριών τριλογιών.
Τα trailers της ταινίας μας είχαν υποσχεθεί την επιστροφή του Αυτοκράτορα και αυτή η υπόσχεση εκπληρώνεται από τα εισαγωγικά λεπτά της: ο Palpatine (Ian McDiarmid- Star Wars Prequels) προσεγγίζει τον Kylo Ren (Adam Driver- Marriage Story, The Dead Don’t Die) με την υπόσχεση αναστήλωσης της παλαιάς αυτοκρατορίας. Η Ray (Daisy Ridley– The Force Awakens), έχοντας αντιληφθεί την συμμαχία αυτή, προσπαθεί, με τη βοήθεια των συμμάχων της, να εντοπίσει τον Palpatine και να τον βγάλει από τη μέση μια και καλή.
Το Επεισόδιο IX είναι η επιτομή του κακής ποιότητας «fan service». Μετά το Last Jedi, το οποίο επιχείρησε να κάνει κάτι πιο ριζοσπαστικό και να εξερευνήσει νέα νερά, οι αντιδράσεις των θεατών οδήγησαν στην επαναπρόσληψη του J.J. Abrams, για να αγνοήσει το έργο του Rian Johnson και να παίξει μονάχα ασφαλή χαρτιά. Ο J.J. επαναφέρει παλιούς χαρακτήρες, βασίζεται σε cliché, κόβει, ράβει και τελικά, παραδίδει κάτι λειψό, διόλου ενιαίο, μια ιστορία που δεν είναι ιστορία, που απλώς κρύβει μέσα της μερικά δωράκια προς τους fans.
Η ταινία ναυαγεί. Το αδύναμο σημείο της είναι το σενάριο, το οποίο δεν έχει καμία δραματουργική βαρύτητα. Δεν υπάρχει κλιμάκωση της έντασης, δεν υπάρχει ουσιαστική πλοκή· το Rise of Skywalker είναι ένα υβρίδιο ατέρμονων σκηνών δράσης, οι οποίες κουράζουν αφάνταστα μετά από ένα σημείο, εφόσον δεν υπάρχει και η απαραίτητη στήριξη από άποψη δραματουργίας. Όσες λιγοστές ωραίες ιδέες παρουσιάζονται δεν αναπτύσσονται διόλου και κατά συνέπεια, είναι τρομακτικά δύσκολο έως αδύνατο να προκύψει έστω και η παραμικρή ανταπόκριση από το κοινό.
Οι χαρακτήρες είναι χάρτινοι, δεν διαθέτουν κανένα ουσιώδες συναισθηματικό υπόβαθρο. Θυμίζουν περισσότερο όργανα του σεναρίου, παρά ανθρώπους, εφόσον συχνά παίρνουν βιαστικές αποφάσεις που εξυπηρετούν μονάχα την πλοκή. Παρά το πέρασμα δύο ταινιών, δεν υπάρχει κάποια ισχυρή σχέση, κάποιος σταθερός δεσμός, μεταξύ τους. Η Ray παραμένει μια εξαιρετικά αδύναμη πρωταγωνίστρια, ο Poe (Oscar Isaac) συχνά παραπέμπει σε κακιά κόπια του Han Solo, ενώ ο Finn φαίνεται να έχει χάσει κάθε λόγο ύπαρξης, υφίσταται απλά για τις σκηνές δράσης και παραμένει συμπαθής μόνο χάρη στον χαρισματικό John Boyega. Ακόμα και ο Kylo Ren, η σπουδαιότερη ύπαρξη της νέας τριλογίας, μοιάζει δυσλειτουργικός, το ταξίδι του χαρακτήρα του εκτελείται άτσαλα και βιαστικά.
Δύσκολα προκύπτει συναίσθημα από μια τόσο απρόσωπη παραγωγή. Το «τελευταίο» Star Wars είναι από τις πιο αδύναμες ταινίες της σειράς, καθώς αγνοεί την έννοια της δραματουργίας και γεμίζει τον χρόνο διάρκειάς της με γρήγορες, αλλά πεζές σεκάνς δράσης και φτηνά κόλπα, όπως οι ήρωες που φαίνεται να πεθαίνουν, αλλά εμφανίζονται ζωντανοί επί οθόνης μερικές σκηνές αργότερα.
Μετά από πέντε ταινίες, η Dinsey φαίνεται να αγνοεί ακόμα τη σωστή κατεύθυνση για το saga. Σ’ αντίθεση με την αρχική τριλογία, αλλά και με τα αμφιλεγόμενα prequels, δεν υπάρχει πλέον ενιαίο όραμα για το Star Wars, κάτι το οποίο έχει οδηγήσει στην κατάρρευση της σειράς και στην εμφάνιση πολλών ερωτημάτων για το μέλλον.
