Μετά τον θάνατο της μητέρας του , ο δεκάχρονος Mahito μετακομίζει μαζί με τον πατέρα του και την νέα του σύζυγο, Natsuko, στην εξοχή. Οι καινούργιες συνθήκες τον καθιστούν εμφανώς δυστυχισμένο και ο Mahito, ακολουθώντας τον ερωδιό που καραδοκεί συχνά στο παράθυρο του, ανακαλύπτει έναν μυστηριώδη κόσμο, σχεδόν ίδιο με τον δικό μας, που όμως τον κυβερνούν πουλιά. Οι δύο κόσμοι θα συγκρουστούν όταν η Natsuko απαχθεί και ο μόνος που μπορεί να την σώσει είναι ο πρωταγωνιστής. Μια συγκινητική coming- of-age ιστορία που θυμίζει Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων , πατώντας πάνω στην πρωτοτυπία του Spirited Away, και πραγματεύεται το πένθος, την ελευθερία του εαυτού και την ευθύνη του ατόμου για τον κόσμο που θα παραδώσει στις επόμενες γενιές.
H Mεγάλη Παράδοση του Studio Ghibli
Το Studio Ghibli, ο μεγάλος τροφοδότης του ιαπωνικού animation, μαγεύει το ανοιχτόμυαλο κοινό των anime εδώ 4 δεκαετίες. Αυτόν τον μήνα ο Hayao Miyazaki ανακοίνωσε ότι θα αναβάλει τη συνταξιοδότησή του για να μας χαρίσει το τελευταίο υπέροχο animation, Boro the Caterpillar, φέρνοντάς μας για άλλη μια φορά στον πολύχρωμο κόσμο των Totoro, Ponyo, Kiki και Chihiro.
«Τα συναισθήματά τους θα είναι δικά σας», είπε κάποτε ο Μιγιαζάκι, αλλά τι ακριβώς είναι αυτό που κάνει το έργο του Ghibli τόσο εντυπωσιακό οπτικά, μαγνητικό και απολαυστικό για κάθε ηλικία και κάθε ημισφαίριο; Το οπτικό δοκίμιο του Asher Isbrucher, Ο Συναρπαστικός Ρεαλισμός του Studio Ghibli, θέλει να ερευνήσει αυτό το ερώτημα. Όπως αναφέρει το Indiewire, ο Isbrucker εξηγεί ότι το κύριο προσόν του στούντιο είναι «ο εντυπωσιακός ρεαλισμός» του.
Πώς συνεχίζει ο Ερωδιός αυτή την παράδοση;
Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά συμπυκνώνονται στο Τhe Boy and The Heron.
Ο Miyazaki, που συνεργάζεται με 60 animators, ξεπερνά τον εαυτό του με θαυματουργές εικόνες που συγχωνεύουν την πραγματικότητα με τις ψευδαισθητικές πτήσεις της φαντασίας, όπως οι Ουαραβάρα, χαριτωμένα πλάσματα που φουσκώνουν σαν σταγόνες σε κάθε ένδειξη κινδύνου. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει καμία απόκρυψη των κινδύνων που αντιμετωπίζει ο Μαχίτο καθώς ενηλικιώνεται σε καιρό πολέμου.
Τα βαθύτερα θέματα της ταινίας μπορεί να περάσουν πάνω από τα κεφάλια των νεότερων θεατών, οι οποίοι θα εξακολουθήσουν να σαγηνεύονται από τη μαγεία και τα τέρατα που ο Miyazaki δημιουργεί από το ονειρικό του τοπίο για τις χαρές και τους τρόμους της ενηλικίωσης.
Για τον Miyazaki, η ωριμότητα έρχεται από τον Mahito που αποδέχεται τον κόσμο όπως είναι αντί να τρέχει από αυτόν. Υπάρχει απάντηση στο ερώτημά του, πώς ζεις; Ναι – μαθαίνοντας τη διαφορά μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας και αναλαμβάνοντας την ευθύνη για εκείνους που αγαπάς, οι οποίοι σε αγαπούν σε αντάλλαγμα. Η ευαισθησία του Miyazaki λάμπει από κάθε καρέ.
Δεν είναι βέβαια όλα τέλεια στον μαγικό κόσμο του Ghibli...
Εκεί που η ταινία σκοντάφτει είναι στη χρήση του χώρου και του ρυθμού της. Οι απεριόριστες φαντασιώσεις της φαντασίας του Miyazaki λειτουργούν καλύτερα αν είναι φυσικά περιορισμένες με κάποιο τρόπο – μέσα στο λουτρό του Spirited Away, το μαγεμένο δάσος του Totoro, το κάστρο στο Howl’s Moving Castle. Εδώ, ο κόσμος στον οποίο βρίσκεται ο Μαχίτο είναι τεράστιος και απεριόριστος και ο σκηνοθέτης τον γεμίζει – με χαρακτήρες, τοποθεσίες και εκθέσεις – μέχρι που όλη η ταινία αρχίζει να μοιάζει λίγο ακατάστατη. Επιθυμείς μια στιγμή ηρεμίας, μια ευκαιρία όπως αυτή που προσφέρει η σκηνή της στάσης του λεωφορείου στο Totoro, για περισυλλογή και την ευκαιρία να κατοικήσεις πλήρως στις θαυματουργές δημιουργίες του μυαλού του Miyazaki, αντί να βομβαρδίζεσαι από αυτές.
Tελικά όμως;
Η ταινία είναι ένα οπτικό αριστούργημα. Κατά κάποιο τρόπο, αισθάνεται κανείς ότι αυτή η ταινία σηματοδοτεί και το τελευταίο αντίο του Miyazaki. Καθώς ο ογδοντάχρονος σκηνοθέτης αναπολεί όσα έζησε και όσα έκανε, φαίνεται -με την τελική ανάδυση του Μahito από την τρύπα του υπονόμου- ότι ο Miyazaki ανοίγει εκ νέου χώρο για τον κόσμο του animation. Αν αυτή είναι τελικά η τελευταία του ταινία – και αν είναι έτσι, – τότε το The Boy And The Heron σηματοδοτεί ένα αριστουργηματικό επιστέγασμα της καριέρας του.
